Naz'ım

5

29 ekim 2010 sabahı. Daha gün ışımadı .Gece nerdeyse hiç uyumamışım. Gözlerim şiş biraz da ağladım heyecandan. Ayna bakıp dalga geçiyorum kendimle “ merak etme en az 1 saat uyursun ameliyatta”. Çok heyecanlıyım çünkü 4 kasımda gelecekken bebeğim 1 hafta daha erken olmasına karar verdi doktor dedesi çünkü artık taşıyamıyordum . Son kontrolleri yaptım valizimi  Naz’ımın kiyafetlerini tekrar kontrol ettim. Odasındaki emzirme sandalyesine oturup kucağımda onu hayal edip biraz sallandım. Çekmecelerini açtım tektek . giysilerine baktım bodylerini çamaşırlarını kokladım. Daha kızım kokmuyordu onlar. Annemin yıkadığı sabunun kokusu vardı sadece üzerinde. Naz’ım kokmuyordu onlar daha. Şimdilik sadece giysiden ibaretlerdi.

 

Artık yola çıkma vakti geldi gerçi 15 dakikalık mesafe hastane ama ben bayan panik biran önce yollara düşmek istiyorum. Sonunda hastane odasındayız. Ben aşağıda son kontrollerimi olurken odayı süslemişler çok güzel olmuş pembe pembe. Herkesin yüzünde acayip bir telaş var. E tabi kırkında doğurursan eş dost anne kardeş herkes telaşlı olur. Saat 9.20 herkesle öpüşüp koklaşıp bindim sedyeye ameliyathaneye vardım. Daha öncede bir dış gebelik için yatmıştım o masaya. Ozaman gizlediğim hüzün gözyaşlarımı şimdi o masada gizlemiyordum. Doktor dede aynı doktor dede. En babacan en iyi haliyle bana gülümseyip tutuyor elimi say bakalım diyor ondan geriye. On, dokuz, sekiz…. Gerisi yok.9.40 da bebeğim doğmuş. Asansördeyim sanırım dar bir alan beyaz ışıklar var. Sanki bir de tepemde bir kamera. İsmimi söylüyor arkadaşım sürekli bir yandan da “ Naz çok iyi Naz çok iyi diyor”  o kadar heyecanlı ki başka da bişi söyleyemiyor zaten. Ben sağlıklımı dediğimi hatırlıyorum . her şey tamamı sorun yok dimi dedim gibi. Ama sürekli söyleniyorum öyle canım yanıyor ki anlatamam. Ki çok metanetli kadınımdır. Gıkım çıkmaz ama durmadan canım yanıyor of canım yanıyor diyorum… o sırada hemşire geldi kızımla beraber. O acıları yaşayan, gözünü açamayan sanki ben değildim. Birdenbire doğruldum yatakta kollarımı uzatıp kızımı, canımı, hayatıma anlam katan parçamı aldım kollarıma. Bütün acılarımı unutmuştum. Ben değimliydim demin sızlanan? Ben değimliydim ameliyattan yeni çıkan ve etrafında olup biteni fark edemeyen? İşte şimdi anneydim. İşte şimdi kızımın kokusu vardı burnumda. İşte şimdi o giysiler anlamlı o giysiler CAN kokuyordu. CANIM kokuyordu…

 

Henüz 5 aylık ve ona hergün günlük tutuyorum. Gülüşünü, oyunlarını her şeyini….aklı erip koca bir kız olduğunda okusun ve annesinin hayata 29 10 2010 da başladığını, doğum günümün ozaman olduğunu öğrensin..Naz’ım annem canım kızım.. Ne boş yaşamışım senden önce.. HİÇBİR GÖZ SENİN EMDİKTEN SONRA BAKTIĞIN GİBİ BAKMADI BANA. HİÇBİR YÜZ SENİN YÜZÜN GİBİ GÜZEL GELMEDİ .HİÇ KİMSENİN GÜLÜŞÜ BUKADAR HEYECANLANDIRMADI BENİ. SENİ ÇOK SEVİYORUM MELEĞİM İYİKİ VARSIN İYİKİ BEKLEMİŞİM SENİ BUNCA YIL.. SEN OLMUŞSUN….CANIM OLMUŞSUN…




5 Yorum


erenim

çok güzel çok duygulu bir yazı olmuş,Allah yavrularımızı bize bağışlasın..

nilufers

Göz yaşlarımı tutamadım. Analı kızlı uzun, huzurlu, güzel bir hayat yaşayın.

asli_arda

ama sen beni ağlattın....

belki hiçbirinizi tanımıyorum ama böle çocuklarımızdan bahsedince onlarla ilgili konulrda konuşunca sizleri kendime nasıl yakın hssediyorum anlatamam...ogunu aynı benm düşündğüm hissettiğim gibi anlatmışın :)allhım ayırmasın bizi onalrdan ve allhım herkese çocuk sahibiolmak isteyen herkese ne olur yaşatsın bu mutluluuğu çünkü bunun üstüne ne bir sevgi var ne bir mutluluk

Bahriye_28

Yazıyı yeni okudum ama gerçekten etkilendim.Rabbim emanetlerinden bizleri hiç ayırmasın İNŞALLAH....Evladınızıda size bağışlasın..Sevgiler...

ozgu_naz

çok teşekkür ederim güzel dileklerine.allahta size kolay bir hamilelik ve yavrularınıza güzel ömürler versin.sevgiler

Yorum yapmak için üye ol