Haline lisan olamam elbet ama...

4

Telefon açıp durumunu bildireceğini bildiğim için tedirgindim. Onun kadar endişeliydim ben de. Telefon çaldığında açmak istediğimden emin değildim. Çünkü bir annenin çaresizliğine tanıklık edip onu cesaretlendirecek cümleler kurabilecek güçte değildim!
Doktordan geldim dedi ağlamaklıydı sesi. Öğrenci yurdunda her ağlayan kişiyle ağlayan, ufacık konularda bile hassasiyetini belli eden bir insandan da soğuk kanlı olmasını bekleyemezdim.
Doğruymuş bebeğimde damak ve dudak yarıklığı varmış dedi. İnan bana bunu artık kabullenmiştim. operasyonla düzeltilebilecek bir durummuş. Belki emmeyecek beni, belki beslenme sıkıntılarımız ve bilmediğim başka sorunlar olacak ama buna razı olmuştum dedi. Ben sadece yutkunup sustum belliydi daha farklı bir şey öğrendiği.
Ultrasonda doktor geçen muayenede not düşmüş dikkatle inceledi. Ve bebeğinin beyinciği yok dedi. Ben aldırmanızı öneriririm dedi üstelik. Çoğunlukla yaşamıyorlar yaşasalar da kalp yetmezliği, solunum yetmezliği gibi durumlar oluyor ve tabii zeka durumu malum diye ekledi  dedi.
Ne diyeceğimi bilemedim.Ağlayarak anlatıyordu.Bir anne endişesiyle durumu belki doğru düzgün anlamamıştı. Konuşulanların içerisinden seçilmiş aklında kalmış bir iki cümleyi kuruyordu ısrarla.
Fakülte hastahanesi olduğu için farklı farklı doktorlar baktı ve onlar da aynı teşhisi koydu, muayenem yapılırken asistanları da çağırıp göstererek konu anlattılar ben ağlıyordum sadece içlerinden biri 'hanımefendi alerjiniz mi var burnunuz kızarmış'deyince  tepem attı benim bir şey dememe kalmadan 'kadın ağlıyor salak görmüyor musun' dedi arkadaşı. diğeri ise cevaben 'nerden bileyim insan ağlayınca gözleri de kızarır' diyerek sustu. Kızamadım.Umrumda değildi onların saçmalaması.
Konuşulanların çoğunu algılamadım bile dedi. Ben ona örnekler yağdırıyordum. Ablamın kızına%99 özürlü dediler ama bak gayet sağlıklı hiçbir şeyi yok diyordum. Arkadaşımın oğlunda da benzer bir konu oldu ama bak o da maşaallah cin gibi vs.
Yalnızım burda... Eşimin sınavı yakın ondan şimdilik saklıyorum dedi. Anneme de telefon açamıyorum artık, baban geldi kızım deyip ağlayarak kapatıyor dedi.
Ne diyebilirdim ki? O ağlıyordu. Mevzuyu tam olarak anlayamadım da. O ağladı, ben ağladım.
İlk hamileliği, 7. ayı...
Bazen çare nerdedir nedir diyemediğimiz durumlar oluyor. Evladımızın yüzüne her baktığımızda içimizden binlerce kez şükrettiğimiz durumlar. Sormaya cesaret edemediğimiz, bir annenin yüreğinin titremesine kıyamadığımız durumlar...
Eminim şimdi birkaç doktora daha gitmiştir. Elim uzanıyor telefona ama arayamıyorum.Sesim soluğum kalmıyor onun ağlamaklı sesi karşısında...
Duam var sadece onun için. Dua hamalı ellerimi semaya açtığımda dilimden avuçlarıma dökülen  duam...
Biliyorum aldırmayacak bebeğini. Kıyamıyor çünkü. Ailesinden uzak başka bir memlekette. Yalnız ve bir o kadar da çaresiz. İçim parçalanıyor biz telefonda konuşurken oğlum anne deyince 'benim oğlum da böyle diyebilecek mi acaba?' deyişine... Yardım et Allahım! 




4 Yorum


benan_

Allahim yardimcisi olsun, evlat ne zor sinav ! Dualarim onunla olacak

felah

amin...

_cereninannesi_

Allah yardımıcısı olsun. Rabbim kimseleri evladıyla sınamasın. Evlat acısını yaşamanın korkusu ne demek çok iyi bilirim. Acaba normal olacak mı yoksa... demek. Gurbette olmak yapayalnız olmak ne demek çok iyi bilirim. Lütfen arkadalar dualarınızı bu arkadaşımızdan esirgemeyin.

felah

çok sağolun dualarınız için. artık gitmeyeceğim doktora her gidişimde moralim bozuluyor dedi...

Yorum yapmak için üye ol