Hamilelik ve Doğum Hikayem

4

Merhaba, bloglarda görüp çok heves ettiğim doğum hikayemi yazmak istedim…

 

Kendimi bildim bileli hep çocuğum olsun istedim, zaten tipik yengeç burcu kadını olarak her zaman evcimen, ailesine düşkün,anaç biri oldumJ

 

Evlendikten sonra eşim önce kariyer dedi, sonra biraz daha gezelim dedi, vs vs sebebler uzadı..

 

Sonra artık ısrarlarıma dayanamayıp e iyi madem denemeye başlayalım dedi nasılsa he diyince olmuyordu, arkadaşlarımdan duyuyordum 3 ay 6 ay 1 sene bekleyen vardı..

 

İlk denememiz onun uzun bir yurtdışı eğitimine gideceği döneme denk geldi şansımız çok ama çok azdı, ama ben tabi hevesli insan modeli, fortel diye bir test duymuştum adet gecikmeden de yapılabilen, onu almıştım, tam gününde sabahın kör karanlığında testi yaptım ve bingo çift çizgi, içimden bir sıcaklık dalgası yavaş yavaş aşağıya akıyordu sanki…

 

Ne yapacaktım ben, sabahın köründe kimseyi de arayamam, yattım uyuyamıyorum eve sığamıyorum, karar verdim yurtdışında olan eşime bir şey çaktırmayacak gelince söyleyecektim, iyi de 10 gün nasıl sabredecektim..

 

Sabah makul bir saatte annemlere koştum hemen anne ben hamileyim dedim, annemin saçmalama kızım sen çok istediğin için kendini hamile sanıyorsundur öyle ilk ayda hemen hamile kalınmaz demesiyle kalakaldım

Ama test yaptım diyorum hala yok olmaz diyor…

 

Bari biraz yürüyeyim dedim, astranot gibiydim, bastığım yeri bilmiyorum, eşimle telefon konusmalarımda hiçbirşey çaktırmadım, hatta regl oldum dedim, olsun üzülme dediJ

 

O gelene kadar her sabah 1 tane test yaptım, hepsi de pozitifti, doktorumu aradığımda 6 haftadan önce gelme, kalp atışını duyamayız dedi, peki dedim…

 

Bir tane emzik alıp, hediye paketi yaptım, gelince paketi verip müjdeyi öyle verecektim, nitekim öyle oldu o bana freeshoptan getirdiği poşeti verince bende onu benim paketimi verdim, bende sana bir hediye aldım dedim,

Paketini açınca bir süre anlamadı , boş boş yüzüme baktı baba oluyorsun dememle bana sarılıp ağlamaya başladı, 11 yıllık ilişkimizde ilk defa eşimi ağlarken gördüm…

 

Günler günler kovaladı, çok şükür nispeten rahat bir hamilelik geçirdim, sadece çok fazla kilo aldım(18 kilo) ama o da çok zayıf olduğum için problem yaratmaz dedi doktorum….

 

Erkek çocukların daha geç doğacağı konusunda yorumlar çokça olduğu için ben kendimi 40 haftadan sonra doğurmaya endekslemiştim…

 

Kuzenimin 8 Ağustosta düğünü vardı 3 Ağustosta da kınası.. Annem artık 38. Haftadasın, belki  düğüne gelemezsin diye zorla kınaya götürdü beni, birkaç saat sonra bana bir sıkıntı bastı ay dayanamayacağım diyip eşimi aradım beni alması için zaten 10 dakikalık yoldu, annemi de sen dönmek istediğin Emreyi ara alır seni dedik..

 

Eve geldim yattım bir türlü uyuyamıyorum dön sağa dön sola yok, salona gittim o da olmadı arada Emre uyuyamıyorum diyorum, kapa gözünü uyursun diyor…

 

Döne döne saati bir etmişiz annem aradı Emre annemi alıp eve bıraktı döndü..

Ben hala dönüyorum.. Derken içimden ılık ılık bir şeyler akmaya başladı, ne oluyor falan derken trink jeton düştü.. Suyum gelmişti ama kalkmama imkan yoktu.. Şakır şakır akıyordu resmen… Salona seslendim film izleyen sevgili eşime Emre koş suyum geldi… Emreden cevap uyursun uyursun gözlerini kapa.. Sağır duymaz uydurur.. Artık en son nasıl bir bağırdıysam kapıcı yukarı çıkmış abi yardım lazım mı benim hanımı yollayayım mı diyor…

 

O an jet hızıyla geldi, koş gidiyoruz diye, kalktım kalkmaya ama her taraf battı, ne giysem diye düşünüyorum, çabuk çabuk diye bağırıyor Emre.. Her zaman o kadar rahat olan insan bir anda oldu mu baş panikçi..

Ya diyorum bir rahat ol, tadını çıkaralım aynı filmlerdeki gibi, saat zaten iki olmuş, hastane eve 3 dk. yol.. Tam giyindim çıkacağım ama ev iğrenç bir durumda böyle bırakamam evi dedim temizlemem lazım..

Ya saçmalama diyerek zorla kolumdan çıkardı arabaya bindik annemleri aradık, annem de Emre beni niye arıyor ki zaten alıp eve bir katı diyormuş.)) Zaten hastanenin arka sokağında oturuyorlar , bizden önce hastanedeydiler…

Hemen tekerlekli sandalyeye oturtup yukarı çıkardılar beni, nöbetçi doktor açıklığa bakacak dediler, Alttan muayene yaptı doktor , o kadar canım yandı ki bildiğim tüm küfürleri saydım içimden valla…

 

Sadece 2 cm açılma var, hemen yatış yapın dedi, kendi doktorumu aradım, irtibatta olalım ben sabah sekizde geleceğim zaten dedi, iyi dedik. Yatışı yaptık.. Bu arada ben lay lay lom um.. Eşim benim yarın çok önemli bir toplantım var, eve gidip laptop ımı alayım dedi, gitti , derken birden sancı girdi Allah başladık dedim, girince ölüyorum gidince hiçbirşey yok, böyle devam ettik sabah sekize kadar.. Sekizde doktor geldi hala 2 cm.. Biraz daha bekleyelim dedi , iyi ok, normal doğuracağım ya beklerim.. Öğlen olunca ofisten arkadaşlar geldi, kakara kikiri yaptık.. Ama birden gülerken sancı girince ağlamaya başlıyorum , artık hemşireler halime acımaya başladı.. Ben inatla bekliyorum en sonunda 16 saatlik bekleyişin sonunda daha fazla bekleyecemeyecğim zira enfeksiyon riski var ya suni sancı verip deneyelim ya da sezeryanla alalım dediğinde çaresiz kabul ettim.. Ama suni sancı istemiyordum çünkü suni sancı verilip normal doğuramayan bir sürü arkadaşım vardı.. Sonunda sezeryana ikna oldum ama bu seferde korkudan ağlamaya başladım.. O sırada ofisten çıkan arkadaşlarımı tam beni götürürken gördüm, artık hüngür hüngür ağlıyordum… Ameliyathaneye alınırken eşime hoşça kal dediğimi hatırlıyorum, biz içeri girince o da ağlamaya başlamış abim sakinleştirmiş..

Neyse, ameliyathanede doktorum beni görünce sevinç gözyaşları mı bunlar dedi, bende korkuyorum diyemedim, evet diyebildim.. Ve en son narkozcunun şimdi seni uçuracağım dediğini hayırlıyorum.. Gözümü açtığımda ameliyathane bomboştu.. Sadece iyi mi diyebildim , hemşirenin her şey yolunda dediğini duydum yine uyumuşum..Tekrar gözümü açtığımda yatağımdaydım, iyi de oğlum nerdeydi, birazdan getirecekler dedi Emre, o kadar tatlı ki dedi…

Biraz sonra hemşire kucağında Tunamla geldi, allahım bu buruşuk yüz, kırmızı yanak benim oğlumuydu, ben mi doğurmuştum onu, sarılmamla beraber gözyaşlarım sel oldu, artık koro halinde ağlıyorduk, mutlu son bu olsa gerek diyerek artık çok uzamış olan yazımı sonlandırıyorum. Darısı tüm isteyenler başına inşallah…




4 Yorum


Sinem_Beren

cok güzel yazmışsın şebnem...

gözlerim dolu dolu okudum özellikle babanın ilk ağlaması beni çok duygulandırdı...

allah evladınızı size,sizi de ona bağışlasın ....

rabbit

Amin amin, ben zaten sulugözüm, yazarken bile ağladım...

Neslihan

Şebnem ne güzel yazmışsın.

Bende çok duygulandım gerçekten.

İnsan anne olunca farklı bir gözle bakıyor.

Eşinin değerini bil bu arada söylemeden edemeyeceğim. En az senin kadar, hatta senden daha fazla heyecan yapmış.

İyiki doğurmuşsun :)

Çok mutlu bir hayatınız olsun :)

barbarosumm

benim doğum hikayemin aynısı:))gece 2 de suyum geldi gittiğimde 2 cm açıklık vardı aynen bende küfrettim açıklığa bakarlarken aynen sabaha kadar bekledim hala 2 cmdi ve sezeryanla oğlum dünyaya geldi..sağlıkla büyüt paşayı sevgiler

Yorum yapmak için üye ol