Çocuğum Yemek Yemiyor - 1

5


"İştahsızlık", bir çocuğun yedikleri ile ailesinin ondan yemesini bekledikleri arasındaki denge sorunudur; çocuğun iştahı arttığında ya da çevresindekilerin beklentileri azaldığında sorun da ortadan kalkar.

........

Anneler, doğal olarak, çocuklarının sağlığı için endişeleniyorlar. Ancak ortada iştahsızlığı öksürük ya da burun akmasından daha vahim bir soruna dönüştüren başka birşey daha vardır. Bir yandan anne suçun kendisinde olduğuna inanır (ya da onu buna inandırırlar); yemeği doğru düzgün hazırlamamıştır, vermeyi bilmiyordur, çocuğu iyi eğitmemiştir... Öte yandan bu durumu kişisel bir sorun olarak algılar.

.......

Bir bebek için anne herşeydir. O, güven, sevgi, sıcaklık, besindir. Kollarınızda mutludur; siz uzaklaştığınızda çaresizlik içinde ağlar. Herhangi bir ihtiyaç, herhangi bir zorluk karşısında ağlaması yeterlidir; annesi anında yardımına koşarak herşey, yoluna koyar. Bununla beraber, bir süredir ters giden birşeyler vardır. Aslında doyduğu için ağlar, ama annesi, her zaman olduğu gibi onu ciddiye almak yerine onu daha fazla yemeye zorlar. Ve her seferinde durum daha da kötüleşir: Başlangıçtaki tatlı ısrar yerini kısa sürede bağırış çağırışa, ağlamalara ve tehditlere bırakır. Çocuğunuz bütün bunların nedenini anlayamaz. O, kitapta belirtilenden veya doktorun uygun gördüğünden ya da komşu çocuğunun yediğinden daha çok mu az mı yediğini bilmez. Ne kalsiyumdan, ne demirden, ne de vitaminlerden haberdardır. Sizin herşeyi onun iyiliği için yaptığınızı anlayamaz. Sadece onca yemekten karnı ağrımasına rağmen hala kendisine daha fazla yemek yedirildiğini bilir. Onun için annesinin bu davranışı, onu dövmesi ya da ona bağırması kadar anlaşılmazdır.

Alıntı: Carlos Gonzalez, "Çocuğum Yemek Yemiyor"




5 Yorum


senayc

çok güzel bir yazı,keşke zamanında okusaymışım(gerçi gözüm dönmüştü,fayda eder miydi bilmiyorum)Şimdi çok pişmanın,tabii geçen günler geri gelmiyor. Yemek yemeyi inat haline getirmiş bir yavrucak kalıyor geriye....

asli_yagmur

Şenay'cım, bence anne olarak çocuklarımızın yemelerini istememiz gayet normal. Bunları hepimiz tecrübe ediyoruz, aynı şeyleri yaşamayan anne eminim ki yok. (Belki çok rahat olanlar olabilir.) Pişmanlık duyma artık, kendini üzme. Ben kitabı okumaya devam edeyim, parça parça yazacağım.

dennis

ya ne zamandır aklımda olan ama bir tüürlü yazamadığım kitap bu. okuduğumdan beri şiddetle her önüme gelene tavsiye ediyorum ve keşke hamileyken okusaymışım diyorum. yine de zararın neresinden dönülse kardır. ha davranış şeklimi tamamen değiştirebildim mi; ne yazık ki hayır ama yine de eski benle şimdiki ben arasında çok fark var ve daha iyi olmak için de gayret ediyorum. buradan bir kez daha tüm annelere ve anne adaylarına şiddetle tavsiye ediyorum: okunması gereken ilk ama ilk kitap!

yuksel_

ilk defa çok rahat bir haftasonu geçirdik..yine çok az yedi, itiraz etti, ama bu sefer kavga çıkmadı, ben sinirimden oturup ağlamadım...demek ki bu kadar canı istiyor peki tamam deyip geçtik..bir dönemdir, geçer diye umut ediyoruz. yemekten nefret etmesi ve inatlaşması uzun vadede daha büyük risk diye düşünüyorum. umarım devam edebiliriz.

asli_yagmur

dennis, zaten ben galiba senin güncellemende görmüştüm bu kitabın adını da öyle aldım :) bloga da yazdım ama kimin güncellemesinde gördüğümü hatırlayamadığım için ismini yazamamıştım :(

Yüksel, aynen senin gibi düşünüyorum, yemekten nefret etmesi ve inatlaşması bence de daha büyük bir risk!

Yorum yapmak için üye ol