Çocukları farklı sevmek

6

Ben daha 17 yaşında annelik makamıyla tanıştığımda,hiçbir bilgim becerim tecrübem vs. yoktu sadece ilkime duyduğum sevgim vardı yüreğimde.....ilk bez bağlamayı ilk kez göğsüme alıp emzirmeyi,ilk banyosunu,ilk çamaşır giydirmeyi yaparken ellerim titrerdi  acaba ona bilmeden bi zarar verirmiyim diye hep üstüne titredim,her şeyini kendi başıma yaparak öğrendim...yalnızdım hemde yapayalnız gurbetti benim için İstanbul kimim kimsem yoktu üstelik...yokluktanmıdır cahilliktenmidir bilemiyorum doğuma dolmuşa binerek ayağım karların içine gömülerek gittim....
İLKİM İ kucağıma verdiklerinde o an dünyada varoluş sebebim hoşgeldin dedim ve tüm bilmediklerimi bir çırpıda öğrendim yada yüreğimde zaten vardı da ortaya çıkardım belki de....Çünkü artık bende bir ANNEYDİM..........

19 yaşında oğlumun kardeşi olsun dedim ikincimi istedim hemen peşinden..ilkden sonra binbir tövbe eden ben hemde.....2,5 yıl sonra kızımıda aynı saatlerde kucağıma aldığımda onu  bir an bile bitkin düşen kollarımdan bırakmadım hastanede çocuk hırsızlıkları kol geziyordu.....biri kolumda diğeri yüreğimde hastanede tek başıma,aklım evdekinde açmı susuzmu diye.....Yüreğimi ikiye bölmüştüm ama sanki en baştakinden daha büyük kacaman bi kalbim olmuştu kızım en baştan ordaymıyş gibiydi..oğlumun aksine çok usluydu yatınca emzirmek için zorla uyandırırdım uykudan.... iki minik yavrum orda gönüllerince oynasınlar diye...kendim için istediklerim toz pembe hayallerim artık sadece onlar içindi......kızım için korkular büyüyordu sanki içimde,çünkü o çok narin hasas ipek gibi bi kızdı ve dünyamızın onu incitmesinden,üzmesinden di bütün korkum ..onlar için yaşıyorum.çünkü bende bir ANNEYDİM.......anneliğimi perçinleyenim prensesim

4 yıl sonra tüm sıkıntılarımızdan kurtulduk kendi evimizde var dedik,etrafımızdakilerin deyimiyle özel bir çocuk daha yapmaya karar verdik..........özel doktoru hastaneyi onda öğrendim..ikisinde al(a)madığım hazır bezle tanıştıranım...ilk karyola ilk bebek uyku seti ve daha pek çok şeyi onla öğrendim...o zamana kadar tecübe edindiğim tüm nazlarımıda onunla yaptım eşime :) yaşasın kötülük....adı gibi özel olarak büyüttüm hem evimizde hem kalbimde...anneliğimi içime sindirenim özelim

2 yıl sonra depremle sallanan evimizi terki diyar ederken içimde varlığını bile bilmediğim tüm o sıkıntılara rağmen içimde tutunan ve giitikçe büyüyen 4.üm...taşınmaydı  şuydu buydu derken 1,5 ay sonra varlığını öğrendiğim ve onca yorgunluğa rağmen beni terk etmeyen küçük fasülyem....hamilelik dönemlerimde oldukça sıkıntılar çekerim aş ermelerim oldukça ağır olurdu ve 2,3 hafta ağır işler yapmamam gerekirdi hep...ama 4.ümün dünyada yeri varmış ve tüm hazırlıklarını yapmış rabbim....çevremdekilerin şaşkın bakışıyla geldi dünyaya meleğim.bu zamanda 4 çocuk nasıl olur dercesine....sıkıntılı bi dönemdi eşimin ailesiyle sorunlardı derken erken gitti sütüm üzüntüden..ilk kez mamayla tanıştım onunla....onu doyasıya emziremedim,koklayamadım sanki dünya sıkıntıları yüzünden....
4 yaşındayken gözlük kullanmak zorunda kalınca psikolojisi bozulup saç kıran olmuştu yavrum..saçları dökülmüştü öbek öbek,kabus gibiydi
anneliğimi hüzünlendirenim narin yavrum...

vee 5 i bi yerdelerimin son halkası sincabım....varlığını öğrendiğimde herkesin aksine ağlamak yerine türlü türlü hayallere kapılmıştım  o beni tümleyenimdi....benim yerime eşim yeterince endişe duyuyodu zaten...kanamayla hastaneye gittiğimde onu benden ayırmasın diye rabbime binbir dualar ettim o fasulyeme ihtiyacım vardı benim, bir yanım eksik miş de onunla tamamlanacakmış gibiydim...3 hafta yattım,aynı zamanda diğerlerine yetebilmek için çırpındım gücümün yettiğince ve yetebildim rabbim bana o gücüde verdi çünkü ben 4 anneydim....ve o büyük gün geldiğinde ilk çocukmuşcasına evimiz bayram yeri gibiydi sanki...vee kalbimin saraylarına yükseldi bir anda gözbebeğim,nurum oldu adeta...yeniden anne olmak,ilk kez anne olmak,tam anlamıyla annelik yapmaya şimdi başlamışcasına içimdeki sevgi sellerini yeniden coşturdu.....Bir anne yüreğine sığabilecek yavru sayısının sınırı olmaz olamaz.bende tüm yavrularımı farklı seviyorum,benim bir değil beş kalbim var herbiri için farklı atan....Bir anne hiçbir yavrusunu diğerinden çok veya az sevemez hepsinin sevgisi ayrı ve farklıdır sadece....Umarım benim yavrularımda ''annem en çok beni seviyor''diyeceklerdir




6 Yorum


sevcannas

merhaba

nasıl da güzel anlatmışsınız böyle duygularınızı...tek çocuk sahibi olan ve 2.den deli gibi korkan ben bile acaba mı dedim:))o kadar çok isterdim ki sizin gibi erken evlenip bir sürü çocuk sahibi olmayı,ne mutlu size:)))

allah evlatlarınızı sizden hiç ayırmasın,onlara da hep güzel günler göstersin inş...

Mutluanne_5

amin inşallah cümlemizin çocuklarını.....evet şimdi bende ne mutlu bana diyorum ama o günler çok sıkıntılıydı ama rabbimin yardımıyla üstesinden geldim çok şükür....şimdi asıl zorluklar katlanarak büyüdü çocuklarımla birlikte,meğer küçükken bakmak daha kolaymış bilemedim...

Mutluanne_5

evet şimdikiler çok şanslı her şeyi bilerek yetişiyorlar,elimizin altında pek çok imkan var ama kullanmasını bilene...

şimdi tabi ki çocuklarım için istemem, o kadar küçük yaşta o kadar yükün altında ezilsinler....olsalarda onlar benim kadar cahil olmayacaklar bunu biliyorum çünkü ben yanlarında olucam ömrüm yettiğince...

Sevgiler canım teklik Allah'a mahsustur derim hep o yüzden, yaş geçmeden kızınızın yalnızlığını giderin :)) onunda sırlarını paylaşıcağı bir kardeşi olsun

merve_nisa

valla ben inanamadım maşallah diyorum ve nasıl başardınız bukadar çocukla helal olsun diyorumm...

AYDANEBRAR

inanın bende ağladım ne güzel anlatmışınız bayıldım... benimde bi tane oğlum var ama bilemiyorum bi tane daha yapmaya cesaretim yok şimdilerde anneler çokmu korkak ne?eskiler ne cesaretlilermiş keşke bizde öle olabilsek...bu arada gerçekten 5 çocuğunuzz olduğuna başta inanamamıştım:)))))

Mutluanne_5

Çok isterdim yazmayı ama hep beceremekten korkmuşumdur.Bunları içimden geçtiği gibi yazdım sadece unutmamak adına..

Benimde korkularım vardı elbet bakabilrmiyim okutmaya gücüm yetermi,yada iyi bir anne olurmu benden gibi.Ama gördüm ve inandım ki her çocukta biraz daha piştim,hamdım olgunlaştım..Şimdi herşeyi biliyomuyum? asla hiç kimse herşeyi bilemez diye düşünüyorum.

Büyüten rabbim büyütüyo bizlere düşen sadece onu koruyup kollamak,yedirip içirmekten ibaret diye düşünüyorum...

O yüzden korkmadan yapın anacım teklik Allah'a mahsustur derim hep :))

Yorum yapmak için üye ol