doğum hikayemiz

5

oğlum dün 2 yaşında oldu.  peşimde meme diye gezerken beni sinirlendirdi ve gidip salça sürdüm:) kokladı uzaktan meme dedi, emmedi, üzüldüm. ilk doğduğu gün geldi aklıma erken doğmuştu küveze girmişti ve ben onu emziremediğim için ne kadar üzülmüştüm ağlamıştım:( yok dedim hemen gidip yıkadım ve emzirdim. evet memeyi bırakacağız ama bugün değil dedim kendi kendime):

30. hafta rutin kontrolümde dr.  plesantamın kanama yaptığını bebeğin gelşiminin 4 hafta geriden gittiğini ve erken doğum olacağını söylemişti. git hazırlıklarını yap 5 gün daha bekleyelim dedi.
 
henüz bir kiloydu ve ne olacağı belli değildi.  o gece hiç uyumadım tansiyonum 16/10 olmuştu. ciğer gelişimi için iğne falan yapıldı. 5 gün boyunca netten prematüre bebek resimlerine baktım ağladım. beni neler bekliyordu bilmiyordum. kaybetme korkusu çok  kötüydü. aldığım kıyafetlere bakıp ağlıyordum acaba giydirmek kısmet olcakmı diye. yaşım 38 di ve bir daha şansım da olmayabilirdi.  neden daha yaşım azken   doğurmadım, neden amniyosentez yaptırdım, ne olursa olsun o benim bebeğim diye kendimi bile suçluyordum.

ve 11 ağustos günü yoğun bakımda yer olmadığı için bir gece nst de bekledim.  oğlum tekmeledikçe ben ağlıyordum, ben ağladıkça o tekmeliyordu. son 5 gün hiç olmadığı kadar hareketliydi. birlikte aynı vücutta son gecemizdi ve hiç içimden çıkmasın istiyordum çok erkendi:(  ertesi gün 12 ağustosta sezeryan oldum ve oğlum 960 gr. 33 cm. doğdu. hemen yoğun bakıma almışlar küvezin etrafını kapatıp. eşim ilk gün gördü ben ancak ertesi gün. küçücüktü oyuncak bebek gibi donup kalmıştım görünce. oğlum diyebildim sadece başkada birşey diyemedim zaten. 3 gün sonra eve eli  boş dönmek onu o küçücük haliyle küvezin içinde bırakıp gelmek çok zordu. her gün gidiyordum süt sağıp. sütüm gelmiyodu her seferinde gözyaşım sütümden daha çoktu.

30 günün sonunda oğlum küvezden çıktı. 10 günde birlikte kaldık ve tam kırkımızda evdeydik. sağlıklıydık şükür. sadece küçüktük. öyle lohusalık gibi lüksleri olmuyor prematüre annelerin  ne kırmızı kurdelaları ve lohusa şerbetleri nede özenle hazırlanmış hastane bavulları. ama savaşcı, dirençli güzel bebekleri oluyor. her bebek gibi. dünyaya gelmek için. doğum yaptığım ilk gün yanımda yatan daha bir kaç saatlik bebeğini hadi be emceksen em diye çemkiren anneyi hiç unutamam. ne kadar şanslıydı oysa.  belki de oda canının acısından diyordu kim bilebilir ki...

işte bizim hikayemizde böyle. her bebek doğduğunda bir de anne doğarmış. şükürler olsun rabbime ki beni anneliğe layık gördü. isteyen herkese de yaşatsın. kimseyide evladıyla sınamasın.  her gece yoğun bakım bebekleri dualarımdadır hiç unutmam. sağlıkla hepsi annellerine kavuşsun inş.

iyiki doğmuşsun oğlum, iyiki doğurmuşum..




5 Yorum


_cereninannesi_

O kadar güzel yazmışsın o kadar içten anlatmışsın ki...

feyzan71

seni de oğluşu da tebrik ediyorum...

feria

bnm kızım da premature dogdu. Eve gelenler eline almaya korkuyodu. Aniden hastaneye gitmiştik senin gibi yeni doğan takımları şu bu olmadan. Çok iyi anlıyorum seni.

benjamin2010

Cok duygulandim Allah acılarını göstermesin yavrularımızın.

basakanne

çokk içten olmuşş yaşadıklarını bir sen bilirsin elbett çok güell anlatmışsınn.

ii ki doğurmuşsunn ii ki doğurmuşuzzz :))

allah hepsine sağlıksıhatt çokkkkkkkk uzun güel bi ömür nasip etsin analı babalıı inşallah.

Yorum yapmak için üye ol