Doğum Hikayem

1

Daha kendim bir kız çocuğuyken kızım olacağını biliyordum ben. Vakti gelecek ve bir gün kızıma kavuşacaktım. Evliliğimiz 2 yılını geride bıraktığımızda artık bir bebeğimiz olsun istedik. Tam da istediğimiz gibi Temmuz ayında hamile kaldım. Allah kızıma kavuşmam için beni hiç bekletmemişti çok şükür. Doktorum 12. haftada bebeğimizin cinsiyetini söyledi :) tabiki kız. aynı rüyalarımdaki gibi zaten başka türlüsünü hiç düşünmemiştim.
Harika bir hamilelik geçiriyordum. 10 haftalık hamileyken tatile çıktık. Bebeğimiz olmadan son tatilimizi yapacaktık. Arabayla geze geze farklı yerlerde konaklayarak 10 gün tatil yaptık. Dönüş yolunda midem bulanmaya başlamıştı. Neyseki korktuğum gibi olmadı ve bulantılar o kadarla kaldı. Kızım beni üzmüyordu.
Hamileliğimin başından beri kendimi normal doğuma şartlandrımıştım. Herşey de yolunda gidiyordu. Kontrolleri sabırsızlıkla bekliyorduk. Kızımızı her gördüğümüzde heyecanlanıyor daha doğmadan özlüyorduk. Hazırlıklar hızla devam ediyordu. 9 ayın ne kadar uzun bir süre olduğunu farkettik. Artık bir an evvel kızımıza kavuşmak istiyorduk ama vakit geçmiyordu sanki.
32. haftadan sonra 2 haftada bir kontroller başladı. Bebek ters dönmüştü bile. Hala normal doğum üzerine konuşuyorduk. Sezeryanı hiç aklımdan geçirmek istemiyordum. 37. haftaya geldiğimde doktor suyumun azaldığını iki günde bir kontrole gidip NST cihazına bağlanmam gerektiğini söyledi. İki gün sonra gittiğimizde biraz daha azalmıştı, sonraki seferde biraz daha... En son 38. haftayı doldurduğum gün gittik 01.04.2011 doktor eşyalarımı alıp gece hastaneye yatmamı doğumu başlatmamız gerektiğini söyledi. Suyum bitmişti. ŞAKA GİBİ. İlk aklımdan geçen daha evi temizlemedik oldu. ne saçma :) Eve gittik gece 10'a kadar temizlik yaptık. Yatağımı hazırladım. Bavulumuz zaten hazırdı. Toparlandık ve gece 24:00 hastaneye yatış. O gece NST'ye bağlı olarak sabaha kadar kontol altındaydık. Normal doğum istediğim için suni sancıyla doğum başlatılacaktı. Sabah 7'de lağman yaptılar sonrasında da suni sancıya başladık. İlk muayene açıklık 0 cm. 1 saat sonra ikinci muayene açıklık 0 cm. 1 saat sonra 3. muayene açıklık 0 cm. Nasıl olur 1 cm bile açılmadı mı diyorum hayır diyorlar. Muayene eden ebe, "ebe gözüyle normal doğum çok zor görünüyor" dedi. Nasıl yıkıldım anlatamam. Bir taraftan da NST'ye bağlı olduğum için kalkamıyorum bile. Doktor bebeğin suyu olmadığı için her an hayati tehlike oluşabileceğini, normal doğumu deneyeceğimizi ama apar topar sezeryana girmek zorunda kalabileceğimizi anlattı. 8 saat suni sancı sonunda tekrar muayene ve açıklık 0 cm :(( Doktor bekleriz ama 2 gün bile sürebilir deyince bebeği riske atamayacağımız için normal doğum hayallerimi suya düşürerek sezeryana girmek zorunda kaldım.
Doğum fotoğrafçım gelmeden giremem ama:) O günde nasıl bir yağmur var İstanbul'da. Hadi ameliyathaneye diyorlar ben gitmiyorum fotoğrafçım gelecek. En sonunda direnmediler ve bekledik. Yarım saat sonunda ameliyathaneye indik. annem ağladı ben ağladım.
Belimden 3 kez iğne yaptılar. O kadar heyecanlıydım ki acısını duymadım bile. az sonra miniğime kavuşacaktım inanamıyordum. 02.04.2001 Cumartesi günü saat 14:17'de kızımı kucağıma verdiler. Hayatta böyle bir duyguyu bir daha yaşamam mümkün değil gibi geliyor. O an sonsuza kadar yaşamak isteği ile doldum taştım. Çok şükür sağlıklıydı . Titriyor ve ağlıyordu. Rahatsız etmiştik onu daha hazır değildi erkendi. 2.890 gr minicik bir bebekti.
Aldılar kucağımdan ve muayene ettiler. Sonra ameliyathaneden çıkardılar çok moralim bozuldu. Dikişler bitmedi gitti. Yaklaşık 45 dk sonra kızıma tekrar hastane odamızda kavuştum. Hemen emzirdim. Öyle bir yapıştı ki nasıl acıkmış:) Müthiş bir duyguydu.
Kızıma kavuştuktan sonra doğum şeklinin bir önemi olmadığını kendimi boşuna kahrettiğimi anladım. Önemli olan onun artık kucağımda olmasıydı. İkimiz de çok iyiydik.
Meğer ben onun için yaşıyormuşum.
Allah bizi birbirimizden ayırmasın..




1 Yorum


melike_k

aaki merhaba doğum hikayeni şimdi okudum çok hoşuma gitti. Allah'a şükür ki sağlıklı bir hamilelik geçirmişsin bebeğine kucağına almışsın.

Ben de senin gibi hep başlardan beri kendimi normal doğuma alıştırmıştım, öyle hayeller de kurardım ama kısmet olmadı. Son haftalara doğru oğluşum çok kilo aldı ve kafası büyüktü. ÇAtımda da problem olunca 1 hafta önceden sezaryan olabilir denmeye başladı. Ben deli gibi ağladım :D istemiyorum hepsi para tuzağı vs diye yakındım. Devlet hastanesine bile gidip muayene oldum, ordaki drlarda sezaryanlıksınız bebeğiniz iri,kafası normal ölçüden fazla diyince çok rahatladım. özel hastane diye çok önyargılıydım.Neyse ki son kontrole gittiğimde birden sezaryana alındm. Am sonrası senin dediğin gib boşuna ağlamışım, üzülmüşüm. Sezaryandan yana hiç şikayetim olmadı, sanki normal yapmışım gibi geldi.. Önemli olan onları sağlığı gerisi boş... :)

Yorum yapmak için üye ol