bu da asyanın doğum hikayesi:)

Tarih 05.12.2011;

yüzümde ne olduğunu anlayamadığım tuhaf bir leke çıktı hem kaşınıyor hemde korkutuyordu. dr dan randevu aldık ve 2 gün sonra gidecektim.

tarih 07.12.2011;

önce iş yerine gidip müdürümden hastane için izin rica edecektim. ama içimde bir tuhaflık hissediyordum.  yakında bir eczane vardı gidip bir gebelik testi aldım. ve iş yerimin tuvaletinde hayatımda ilk defa yaptığım ve nasıl yapmam gerektiğini en az 10 kere okuduktan sonra başladım beklemeye... vakit geçirmek için tuvalette bir ileri bir geri gidip geldim. ( volta atar gibi:)) hiçbirşey düşünmedim, heycanlımıydım bilmiyorum:( ama farklı hissediyordum ve derken o dakika geldi,eğilip bakltım teste ve çift çizgi....

yuh dedim kendi kendime negatif:( tam testi çöpe atacaktım ki üstünde yazan bilgiye tekrar baktım..

tek çizgi negatif, çift çizgi pozitif çizgisiz geçersiz...

sessiz bir çığlık attımı hatırlıyorum, iş yerimde hep erkekler vardı. kimle neyi paylaşabilirdimki diye düşünürken doktor kontrolüm geldi aklıma.. eşimi aradım oda benle geliyordu, ve çıktım yola..

taksici bir tümsekten çok hızlı geçmişti. karnımı tuttum hemen ve taksiciye

- şeyy ben hamileyimde biraz yavaş sürermisiniz? dedim.. aman Allahım hayatımda ilk defa birine hamileyim demiştim.. ne güzel bir duyguymuş o... içimde bişey vardı. minicikti. ne tamamen bana aitti, nede benden farklıydı.. benimdi ama aynı zamanda bana çok uzaktı.. heycan vardı ama hissedemiyordum.. düşünmeyi bıraktım doktora girdim ve yüzümdeki lekeyi gösterdim. eşimde inatla benle doktorun odasına girmek istedi. doktorun verdiği ilaçları kullanmam gerekiyordu ama aynı zamanda korkuyordum da. ve eşimi ekip doktora ben hamileyimde bunları yinede kullanmalımıyım diye sormuştum..

ve ikinci kez birine hamile olduğumu söylemiştim..

herkez biliyormuş bir edayla hareket ediyordum. sanki kocaman bir karnım varmış gibi.. otobüste bana yer vermedikleri için içten içe çok kızıyordum ( karnım bile yoktu daha:)) eşime söyledim...

çok sevindi, sadece sevindi diyorum çünkü gerçeten sevindi,ama hayallerimde ki gibi olmadı tepkisi. oysa ben neler hayal etmiştim söylerken:)

aynı gün doktora gittik. dr; leyla hanım ;

-hmmm şurda minicik bişey var. dedi. ve ekledi. " artık çiğ et yememelisin, sigara içiyorsan bırakmalısın, asitli bişiylerde içe, reçetedeki folik asiti alıp kullan...."

resmen hamileydim hemde tahmini 6 haftalık...

sonrası güzel geçti bebeğim, bana bir zorluk yaşatmadım takii son zamanlarıma kadar.. ne çok miğdem bulandı nede baygınlık halsizlik, uyku halleri yaşadım. ilk dönemlerim ve ikinci dönemlerim gayet rahattı. ama gel gelelim ki 32. haftada rapor almak için doktora gittiğimizde başladı herşey..

en başından beri tarihinde yanılıp yanılmadığımı sordular, çünkü iri bebektin. tarihinden 2-3 hafta önde gidiyordun. doktorumuzda değişmişti ve doktorumdan çok memnundum. dr, hatice  hnm. sana " yarmagül" diyordu. :)

32. haftada nts ye bağlandım ve işte o zaman başladı herşey.. ben hiç birşey hissetmiyordum ama sancım varmış. hemde baya sıklaşmış her 5 dk da bir sancım varmış. " bende bişey yok desemde serumlar ilaçlar geldi" baban yanımda yoktu tatlım işteydi. korkutmamak için gelme dedik yanımda ananen vardı ve serumları yedikten sonra tekrar nts ye bağlandım herşey yolundaydı.

ev hayatı başta eğlenceliydi. karnım büyük olsada temizlik yapabiliyordum ( cam bile sildim) yemek yapıyordum akşama kadar yan gel yat pozisyonundaydım:)

babacığın bodruma gitmişti ( 21 haziran) bense tek başıma eğlenmek için kendi kendime bişeyler yapıyorum. dizilere başladım, filmler, oyunlar derken 35. haftada belimin ağrısı canımı yakmaya başlayana kadar...

akşam annem gelip bende kalıyordu, baban hala bodrumdaydı,oda zarzor gitmişti ama yapıcak bişey yoktu herşey senin içindi tatlım..

o akşam ananen geldiğinde " anne belim çok ağrıyo ama bugün çok ayakta kaldım galiba ondan" dedim. gece yatarkende öyleydi ama daha doğuma çok vardı. doğamazdın kızım "bekle annecim, az daha sabret anneciğim" diye diye geceleri sabah ediyordum.

35. haftada artık dayanamadığım bir akşam hastaneye gittik ve tekrar nts ye bağlandım doğum sancılarım başlamıştı. doktorum geldi alttan kontrol etti açılma yok dedi. sende doğum kanalına girmemiştin.. noluyodu peki? eğer doğum sancısı buysa ben buna katlanırım diye düşünüyodum:)

- eğer bebek doğarsa yoğun bakım ünitesine almamız gerekcek . dedi dr. - ve şuanda yoğun bakım da tadilat olduğu için birkaç gün kapalı başka bir hastaneye göndericez bebeği dedi.

hayırr dedim hayırr ben nerdeysem bebeğim orda olmalıydı. 9 ay karnımda tuttmuştum yine yanımda olacaktı.. ve apar topar kalktım yataktan çıktım. o sinirle eve geldim kardeşimi aradım. "çabuk kalk gel başka hastane arıyoruz doğuma gidiyorum"dedim.   kardeşim şaşırdı " abla tamam hemen geliyorum dedi. ve serüvenimiz başladı bebeğim..

önce okmeydanı hastanesine gittik aklıma gelen tek hastane orasıydı. sancım vardı kasıklarım ağrıyordu. kardeşim erkek olduğu için onu içeri almadılar. Aman Allahım nasıl biryerdi orası öyle? acil doğum bölümünde yerlerde kanlar, heryer pislik içinde beni nts ye bağladılar ve sancım tavan yapmıştı. ordaki kadın ( doktormu, ebemi, hemşiremi, hastabakıcımı ne olduğu belli olomayan suratsız kadın) " seni acilen yatırmam lazım doğumun başlamak üzere ama yatak yok"  dedi. şaşırdım. koskocaman hastanede beni yatıracakları birtane yatak yoktu zaten olsada ben o sahneleri gördükten sonra orda hayatta yatmazdım. bana şişli etfale gitmemi söylediler. yahu bunlar devlet hastanesi doktorlar sezeryanla doğurtmuyorlar elbet birinden birinde doğuracaktım:)

şişli etfaldede yeni doğan ünitesinde enfeksiyon olduğu için beni kabul etmediler. ağlamaktan gözlerim şişti kardeşim "abla nolur ağlama " diye yalvarıyordu. annemi aradım "anne ben ortada kaldım doğuramıyorum" dedim. eşimde yanımda yoktu eşimin ailesi bana 15 dk bir mesafede oturuyorlar o dönem konuşmadığımız için ne aradılar ne sordular. ve benim arabam yok sancım var ve heryere taxiyle gidiyorum. o kadar gerginim o kadar yalnızım..

benim doğum hikayem böyle olmamalıydı. oysa ben istanbulun en güzel hastanelerinden birinde doğum yapacaktım. herşey planlı herşey süper olacaktı. doğum fotocumuz bile hazırdı.

hangi akla hizmet devlet hastanelerinde dolanıyordum ben napıyordum??

atladım taksiye eve döndüm sancım mancım yoktu. iyiyyim diye diye akşam ettim günü. bir anlık sinirle az kalsın kendimi maf edecektim. oysa doktorumu çok sever ve güvenirdim. beni yarı yolda bıraktı diye kızıyordum.

eşim uçak bileti arıyordu yazın ortası ve bütün biletler satılmıştı. o gün Allah bana yardım etti tekrar ve uyudum. çok rahat bir sabaha merhaba dedim.

tek başımaydım, evde kimse yoktu, yanlışlıkla düşsem kalkamıcak kadar kocaman bir göbeğim vardı. ve tuvalete bile tek başıma gidemicek kadar ağırlaştığımı hissettiğim günler başlamıştı..

2 gün sonra dr tel açtı durumumu sordu. benden kendi ve hastanesi adına özür diledi. doğumu nerde yapıcamı sordu bende "evde doğurucam" dedim:) sonra gülmeye başladık ve müsaitsen gel dedi. gittim. herşey yolundaydı....

yine tek başımaydım. evde yine kimse yoktu. daha önce doğurmamıştım ki doğum nasıl başlıyo bilmiyordum artık 36. haftadaydım. ve kızıma yalvarıyordum. " lütfen lütfen anneciğim biraz daha sabret."

evde yine kimse yok ve ben tuvalete gidemicek kadar karnım kocaman olmuştu kolaymı içerde 4.400 kg bi yarma gül vardı. karnım açtı ama kalkamıyordum. belimde ince bir ağrı vardı. kızımla konuşmak iyi geliyordu. çok yalnızdım eşim yanımda olmalıydı ama oda yoktu. annem çalışıyor babam çalışıyor kardeşim çalışıyor. eşimin ailesiyle konuşmuyorum.. ama şuanda herkeze ihtiyacım vardı. yakınlarımda ise kimse yoktu. annem birgün önceden yemeğimi hazırlayıp yanımdaki sehpa ya su ile yemeğimi koyuyordu işe gidiyordu. her sabah giderkende ağlıyordu. ben çok iyiyim anne ağlama az kaldı diyordum ama o işe gidince bende ağlıyordum..

yine tek başımayım günler geçiyordu ama çook zor. günde birkaç kez telim çalıyordu. arayanlar hep aynı annem, babam , eşim, kardeşim, bide izmirdeki bir arkadaşım.. oysa etrafı çok kalabalık olan bir insandım ben.. bisürü arkadaşım vardı nerdelerdi bunlar sahi??

gece uyku yok, belim ağrıyo, kasıklarım sızlıyoo...

"doktora gitsem iyi olcak anne biraz kendimi tuhaf hissediyorum asyada sabahtan beri hiç kıpırdamadı" dedim 37+6 da ve yola çıktım. tarih ; 29.07.2011

nts ye girdim yine doğum sancısı açılma varmı? yok. kız 4.400 gr geçmiş normal doğuramazsın dedi doktorum.. ve o anda bişeyler oldu ntsden ses gitti karnımın içinden bulamadılar kalp atışlarını sonra doktorum hemen beni ultrasona soktu ve bebeğin kalp atışları zayıflamış hemen almamız lazım dedi..

"duurrr dedim kimse yok yanımda tek başımayım demeye kalmadan. eşimi aradılar annemi aradılar. eşim bilet bulmuştu ve 3 saat sonra yanımdaydı annemde işten izin almış oda gelmişti ben ne oldunu anlamadan doğumhaneye indim.

tek hatırladığım... böyle beklemiyordum seni ama böylede gelsen problem yok sağlıklı olda:))

"annnneeee,, bahadırrrr canım acıyo" diye uyandım. eşim, annem yanımdaydı.
"gördünüz mü?" dedim.  annem " çook güzel" dedi.

ve seni gördümmm. çok güzeldin, anneme benziyordun:) çok güzel kokuyordun.

TEŞEKKÜR EDERİM KIZIM DEDİM SANA TEŞEKKÜR EDERİM Kİ BENİ ÇOK ÜZMEDİN 32. HAFTADA GELMEDİN BENİ SIKINTIYA SOKMADIN.. HOŞGELDİN KIZIM DEDİM SANA HOŞGELDİN NUR YÜZLÜ MELEĞİM.. ASYA'MM BEBEĞİM.. BENİM BEBEĞİM... HOŞGELDİN HAYATIMIN AŞKINDAN BİR PARÇA ALLAHIMDAN BİR LÜTUF... HOŞGELDİN....




2 Yorum


cangal

şimdi okudum. bir güzel an bu kadar şahane bir şekilde anlatılırdı. bir daha yaşadım senin yazdıklarınla.teşekkür ederim.

anneoldum

aglamamak için kendimi zor tuttum cok güzel gercekten :) tekrardan hosgeldin asya bebek....

Yorum yapmak için üye ol