bir akşam 3,5 yaşındaki oğlum Can elinde bizim bir düğün fotoğrafıyla geldi.

-anne siz evlenirken ben senin karnindamiydim?

- hayır oğlum henüz sen olmamistin

- ama genede ben senin karnindaydim (inanmaz bir yüz ifadesiyle ve yoksa nerede olabilirdim ki dercesine)

- hayır bebeğim sonra sen oldun

- peki sonra ben senin karnına nasıl girdim?

-himmmm... Annelerle babalar birbirlerini çok severler, ve sevgi dolu cocukları olsun isterler. Sonrada annenin karnında yumusacik bir yer vardır orada anneyle babanın sevgisi birleşir ve minnacik bir bebek olur. Kucağımıza alacak kadar bebek büyüyünce annenin karnından çıkar

- ne guzel:)) peki nasıl çıkar doktor kesermi karnını? (benim karnımdaki izi de düşündüğünü hissederek)

- bazen keserler ama genellikle annelerde özel cocukların çıkması için bir yer vardır bütün bebekler o yeri bilir ve çıkarlar.

- seni kestilermi, ben seni çok acittim mı anne?

-sen beni hiç acitmadin bebeğim senin doğduğun gün hayatımın en güzel günüydü

Ve sarılıp, gülüşüp, opustuk:)))

böyle bir soruya hiç hazırlıklı olmamakla ve şaşkınlıkla birlikte, bir yandan birşeyler söylerken bir yandan da saçmalıyormuyum diye sorgularken Can'ın verdiğim yanıtlardan dolayı çok mutlu olduğunu gördükçe gaza geldim ve konuşmanın sonunda ikimizinde ağazı kulaklarındaydı. hatta arada "anneler babaları çok sever değil mi annne?" diye kikirdiyerek soruyor:)))