annem :(

<1234>
03/04/2013 07:44:00

selam nurti anneleri.Nerden başlasam nasıl anlatsam?35 yaşında koca kadınım ama anne ve babamla ilgili daha çok annemle ilgili çok karmaşık duygular içindeyim.

İkisi de 60 yaşını geçtiler,çocuğum olana kadar onlara ihtiyaç duymadım.18 yaşında okumak için evden ayrıldım ve çıkış o çıkış.Üniversite,evlilik derken baba evine 2-3 hafta adım attım her defasında..Sorun şu ki onları seviyorum ama uzakta oldukları ve sadece telefonla iletişim kurduğumuz sürece.. aynı evde geçirdiğimiz süre 24 saati aşmadığı sürece.Çünkü kendimi onların çocuğu gibi değil bakıcıları gibi hissediyorum.Annem klasik anne modeline hiç uymaz ; temizlikten,ev işinden hiç hazzetmez ve çok dağınık hatta pasaklıdır.Mutfakta yağlı elleri ile heryeri eller,bulaşıkları üstünkörü yıkar,yerler de daima elinden dökülen yiyecek artıkları bulunur ,eline ekmek vs alıp evin içinde geze geze yer vs..1 ya da 2 gün dişimi sıkıyorum sabrediyorum ama 3. gün dayanamayıp söylenmeye başlıyorum,sürekli uyarıyorum,elini yıkadın mı filan diyorum ve bunları söylemek çok canımı sıkıyor,üzüyor beni..ütüye,elektrikli süpürgeye hayatta elini sürmez daha neler neler..sürekli elişi yapıyor,örgü vs ,mümkün olsa yerinden hiç kalkmaz diyebilirim.

uzak şehirlerde yaşıyoruz ve geldiklerinde en az 15 gün kalıyorlar,herkes annem gelsin diye dua eder ben tam tersi için dua ediyorum.Bir taraftan vicdan azabı çekiyorumbir taraftan da artık çok yoruldum bu duygulardan.bütün ergenliğim (12 yaşından beri neredeyse 25 yıldır) ona kızmakla,sinir olmakla,onu düzeltmeye çalışmakla geçti.Fena sayılmayacak bir mesleğim var ve annemle insan içine çıkmaktan hep utandım çünkü giyimine hiç dikkat etmez,hırkanın üstüne yelek giyer ,sıcak tutsun yeter der,kırmızı turuncu soket çorapla ayakkabı giye vs,üstü başı genelde lekelidir,sürekli gözüm üstündedir bir yere gideceksek.

alıngan değildir ,her istediğimi söylerim kırılmaz,kırılsa da belli etmez,kimsenin işine karışmaz,eleştirmez,yumuşak başlıdır ama bildiğini okur,gayret etmez hiç azıcık değişeyim diye..

ne yapayım,ne düşüneyim bilmiyorum,sadece onun yardımına çok ihtiyaç duyuyorum ,her manada,özellikle manevi olarak ve bu da beni çaresizliğe sürüklüyor...

Ynt: annem :(

03/04/2013 08:01:00

Toplum içinde annenden utanma duygusunu bence artık bir kenara at. Eskiden ben de öyle tedirgin oluyordum ama, şimdi, o pasaklı köylü cahil haliyle cumhuriyet bayramı resepsiyonuna katılsa yadırgamam. Evin içindeki pasaklı haline bişey diyemeyeceğim ama. Anladığım kadarıyla senin oldukça titiz olmak için yeterince vaktin kalıyor :) Arada 2 hafta annene katlanacaksın, öyle alıştıysa zor değişir.

Ynt: annem :(

03/04/2013 08:02:00

 Anlattığınız şeyler depresyonlu bi hastanın durumları,kendisine bakamaza,umursamaz ortalığı..Sizin yerınıze olsam bi doktora yönlendiririm onu.


  Bİ de klasık anne modeli diye bir şey yoktur,hepimiz farklıyız,benım kayınvalidem yemeğe herkesle birlikte oturmaz sürekli hizmet eder, bu çok rahatsızlık verici bana göre..Ben de klasık anne modeli değilim,kızımla oynarken hiç umursamam ortalığı,insanlarla yemek yerken asla masaya oturmamazlık etmem,görgüsüzlük gibi gelir bu.

 Anneniz muhtemelen depresyonda,ve farkında bile değil daha fenası,çoğu kadın gibi.

Ynt: annem :(

03/04/2013 08:03:00

bir konuda size benziyoruz. o da annem ailesinden görmediği için çok fazla bana yardımcı olamadı doğum gibi bazı özel durumlarda. hani anem gelir halleder diyemedim. aynen sizin olduğunuz gibi çok ihtiyacım oldu halen de oluyor. ama onun da yapacağı bişey yok öyle yetişmiş. ama diğer konularda ne olursa olsun okuma yazma bilmese bile ta nerelerden koşar atlar gelir. bazen böyle oluyor. kimilerimiz hayatta tek oluyor hep. sırtımızı dayayacak, mola vermemizi sağlayacak kişilerimiz olmuyr. eğer maddi açıdan etkilemeyecekse arada da olsa bi yardımcı bulun. bu şekilde telafi edin. tek başınalığınızı o kadar iyi anlıyorum ki. umarım çaresizliğinize bi çare bulursunuz...

Ynt: annem :(

03/04/2013 08:13:00

@emine toplum içinde utanma meselesinı çok da önemsemiyorum,bunu söyleme amacım ne kadar uyumsuz olduğumuzu anlatmaktır belki..


@psychomom depresyon meselesini ben de düşündüm,kaldı ki kendimi bildim bileli bir başağrısı vardır,sürekli başı ağrır,sürekli yatmak-dinlenmek ister.menopozdan sonra iyice kötüleşti,uykusuzluktan muzdarip vs. 2 sene önce nörolog gördü (başağrısı konusunda uzmanlaşmış) ve antidepresan direkt başladı,annem iyice umursamaz oldu,hiç kalkmadan yatmaya başladı ve bizim hiçbir uyarımızı takmadı,sonra da bu ilaçların faydası yok diyip bıraktı.Şu anda hiçbir şey kullanmıyor.

@zeliha çok doğru,ben de hep diyorum biz yalnızız diye eşime.Bu duygu çocuktan sonra beni çok zorlamaya başladı,bakıcı-yardımcı sıkıntımız olmadı benimki daha çok anneye sığınma arzusu belki de..oğlumun ilk 2 yılı çok yıpratıcıydı ve o dönemde iş güç bir tarafa azıcık mola ihtiyacı çok duydum ama yok...hiç kimse yok,annen bile uzaksa sana kime sığınabilirsin bütün kusurlarınla??

Ynt: annem :(

03/04/2013 08:14:00

ha şunu da söyliyim anneannem de aynı böyledir.Annem onun tıpkısının aynısı,ben de sonunda ona benzeyeceğim diye düşünmeden edemiyorum :(

Ynt: annem :(

03/04/2013 08:58:00

annelerimizin neyini beğenmesek aynısı olurmuşuz :) ama merak etmeyin ne kadar zorlansak da bizi daha güçlü yapıyor bu süreçler. sizi bilmem de ben bazen zayıf kalmak ama dediğiniz gibi birine sırtımı dayanmak sığınmak istiyorum. ama çocuklarınız aynı sıkıntıları yaşamayacak öyle düşünün. ben kızıma ölmezsem o da istediği sürece hep yanında olacağım diyorum. böyle avutuyorum kendimi. elden gelen bişey yoksa kafayı da çok yormamak lazım. ;)

Ynt: annem :(

03/04/2013 13:15:00

sevdiğimiz kişileri kaybettiğimizde anlarız onların değerini şu an hayatta yanınızda ama siz ne kadar basit şeyler için kendinizi ve annenizi üzüyorsunuz.başkaları neder diye düşünmek utanmak yerine anlamaya çalışın  nasıl rahat ediyorsa öyle davransın artık değişmeyeceğine göre olduğu gibi kabul edin sonradan üzülmek vicdan azabı çekmek yerine.anne olunca annenin değeri daha iyi anlaşılıyor.bir söz vardır yumurta çıkmış kabuğunu beğenmemiş...

Ynt: annem :(

03/04/2013 19:49:00

yumurta kabuk meselesi değil bence anlatmak istediği.hem çok ihtiyacı var annesine sırtını rahatlıkla yaslamak istiyor  hem de bazı huylarına kızmanın vicdan azabını çekiyor .hepimizde vardır bence biraz..

Ynt: annem :(

03/06/2013 08:36:00

Hatice ve Zeliha maalesef benim de aynı. Kendisi artık hayatta değil ama hiçbir zaman annem var nasılsa gelir yardımcı olur diyemedim hele de çocuklardan sonra iyice zor geliyor bu duygu. Çevremdeki herkesin annesi gelip yardımcı olurken kendimi bazen çok yalnız hissediyorum. Ne yapalım bu da bizim kaderimiz, hep güçlü ve dimdik ayakta durmak zorundayız..

Ynt: annem :(

03/06/2013 09:13:00

İlerde kızım da benim için böyle der mi acaba diye düşündüm okurken:) Klasik anne modeli olmasını beklemek çok değil mi anneden? Evet bizim kafamızdaki anne imajı, gelir temizler, yedirir, içirir vb olabilir ama bu role uymayan ya da uymak istemeyen kadınlar da var. Onları olduğu gibi kabul edemez miyiz? Nasıl ki onların bizi olduğumuz gibi kabul etmesini istiyorsak, biz de aynısını yapabilmeliyiz. (Çok zor olsa da.)


Mesela alıngan olmaması, yumuşak başlı olması da çok büyük bir artı. Bence olumlu yanlara odaklanın ve içinizdeki sevgiyi açığa çıkarın. Başkalarının anneleriyle karşılaştırmayın. Ne biz, ne de başkaları normal olmak ve kafalardaki bir modele uymak zorunda.


<1234>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...