annem :(

<1234>

Ynt: annem :(

03/08/2013 12:17:00

hakaret içermediği sürece herkes istediğini yazabilir , kırılmıyorum emin olun,hassasiyetiniz için tesekkürler violet ve yasemin..


dün annemle ilgili hislerimi (biraz da babamla ilgili) bir psikologa mail yoluyla yazdım,cevabını kopyalıyorum:

''yaşadıklarınız çok ağır... Bu travmalar ile ilgili yorumlarımı mail yolu ile yapmak istemedim.  Çocuklarınızın sizin için bunları hissetmeisni istemediğinizi belirtmişsiniz. Böyle bir şey tabii ki olmayacak, siz anneniz değilsiniz, siz sizsiniz.... İlk etapta üzerinizdeki sorumlulukları hafifleterek başlayabilirsiniz, biraz sizin de kendinize bakmaya ihtiyacınız vardır. Herkesin yükünü erken yaşta sırtlanmak erken yorabilir sizi. Bana dileidğiniz zaman yazabilir ya da arayabilirsiniz.''

annemi çok seviyorum ki çok şefkatli,merhametli,asla kimseye gözünün üstünde kaşın var demeyen,herkesin ''onda peygamber sabrı var'' dediği bir kadındır allah razı olsun..kendinden küçük 6 kardeşinin de annesidir ayrıca.ölse çok çok üzülür bu yazdıklarımı okudukça kahrolurum eminim..amma velakin sevgili dostlar herkes insan işte, ben 7-8 yaşımdan beri anne ve babamın çektiklerine acımakla,onları acıyarak sevmekle meşgulüm..belki de bu acıyarak sevmek patlıyor insanın içinde bir noktadan sonra,gözlerimizi açtığımız ana kucağının hep aynı kalmasını,bir bebek masumiyeti ile onların yanında kaygısız-korkusuz olmayı arzu ediyoruz ve belki bu da bir patoloji..bir yaştan sonra onların da bir hayatı olduğunu,nasıl yemek nasıl giyinmek isterlerse özgür olduklarını kabul etmeliyiz ..

ben kimseyi kutsal kabul etmemekten,içime atmamaktan,annem de olsa bana faydası-zararını irdelemekten yanayım galiba..

facede bişey paylaşılmıştı :

Bir baba gittiğinde;
Arkanı yasladığın duvar
Sabahları sıcak ekmek
Okul harçlığı, otobüs bileti
Ciğerinden bir parça gider
Gider de gider...

En sinirli anında bile,
Dudağının kenarında bir gülümseme
Bayramda öpülecek el
Çocuklarımızı sırtında taşıyan
O sevimli dede gider
Gider de gider...

Bir içten "oğlum, kızım" sözünün sahibi
İnatçı bir siyasetçi
Koca bir beden
Çocuk bir yürek
Anneyle yapılan lüzumsuz tartışmalar
Heyecanlı bir taraftar
Çalışkan bir "Adam" gider
Gider de gider...

Bir sarılmaya, bir çift söze bile
Fırsat vermez Azrail
Vakit geldiği zaman
Sadece baban değil
Atan gider
Canın gider
Kanın gider
Gider de gider...

Dolmaz boşluğu kısa zamanda
Hep bir ses ararsın, bir nefes
Bir anahtar tıkırtısı
Yanlış bir iş yapınca
Gözünün içine bakılmasını
Ama sadece beklersin

Çünkü;
Bir baba gittiğinde,
Sadece baban değil;
Bir dostun,
Bir arkadaşın,
Bir sırdaşın,
Bir öğretmenin,
Bir ustan,
Bir yanın gider...
Gider de gider !

o kadar duygulanıyorum ki her okuduğumda (şu anda olduğu gibi ağlıyorum her defasında),ne olursa olsun anne-babam onlar benim.Sabahları sıcak ekmek,okul harçlığı,otobüs bileti,kahvaltısız evden çıkmadım mesela bir sabah bile...daha neler neler..

Ynt: annem :(

03/08/2013 12:20:00

yani mesele pasaklılık vs değil,onu anlayın sadece..bir de psikolog 2 kitap önermiş yazayım,belki ihtiyacı olanlar da okur:

C. Padesky, Evinizdeki Terapist
David Burns, İyi Hissetmek...

Ynt: annem :(

03/08/2013 13:37:00

Ben burada konuyu acan arkadasin uzerine biraz fazla gidildigini dusunuyorum. Kendisi annesiyle ilgili bir sikintisini acik yureklilikle paylasmak istemis. Tabii burada herkes kendisi anne oldugu icin ve bircogumuzun da cocuklari kucuk oldugundan herkes buyuk oranda hassasiyet gosteriyor. Biraz da kendimizi karsi tarafin yerine koyup empati yapmaya calismamiz gerektigini dusunuyorum. Bu platformda eslerinden sikayet eden bir suru kisi var oyle degil mi? Anne ile ilgili sikayet etmek neden bu kadar kinaniyor?

Ben onun ne hissettiklerini anlayabiliyorum cunku benim de annem ile ilgili kucuklugumden beri cesitli problemlerim oldu. Kendisini psikologa goturdugumuzde agir depresyon teshisi konuldu, fakat ben deli degilim diyerek ilaclari almayi reddetti. Bu sureclerin sonunda babamdan ayrildi cunku babam artik daha fazla dayanamiyordu. Bizim uzerimizde de tum cocuklugumuz boyunca yogun bir kontrol ve baski vardi. Ben bir psikologa gidip bunlari konustugumda, anlattiklarimi duyunca (ki kendisi annem ile de bir seans yapmisti, onu ve dusunce tarzini anlayabilmek acisindan) benim icin tek carenin biran once evden ayrilip kendi evimi kurmak oldugunu soylemisti. Kendimi korumamin sart oldugunu ifade etmisti. Ben bunu yapmadim cunku onu yalniz birakmak istemedim, topluma karsi onu zor duruma dusurmek istemedim, kendi sagligimi feda etmek pahasina. Evlenene kadar onun yaninda yasayip sabrettim ve boyle yaptigim icin de cok mutluyum cunku vicdanim baska turlusune elvermezdi.

Kisacasi her anne kutsal ancak cesitli saglik sorunlarindan dolayi (fiziksel ya da ruhsal) onlara ihtiyac duydugumuzda yanimizda olamayabiliyorlar. Bu arkadas da annesinden nefret ettigini falan soylememis benim anladigim kadariyla, sadece cesitli sorunlarindan dolayi yaninda olamadigi icin bunun eksikligini hissettigini belirtmis. Yanlis anladiysam duzeltin lutfen. Ama ben onu anliyorum cunku ben de benzer hisleri tasidim. O zamanlar cocugum yoktu ama ev kurarken olsun, basim sikistiginda olsun onu yanimda hic hissedemedim. Sizin basiniza gelmemis olabilir, o nedenle anlamaniz daha zor olabilir ama yargilamayi yanlis buluyorum.

Bizim evimizde yemek pismezdi ya. Lise ve universitede arkadaslarla disari ciktigimizda herkes fast food restoranlarina gitmek isterken, ben ev yemekleri yapilan yerlere gitmek isterdim, cunku ben kendim pisirmeyi ogrenene kadar evde ev yemegi yiyemiyordum, cunku yoktu. Ben aksam uyurken odaya dalip, isigi alip, cekmecelerde haldir huldur birsey arayabilirdi ve ben napiyorsun dedigimde bana sus be, konusmaa diye bagirdi geceyi cok net hatirliyorum. Ev isleri zaten hikaye, benim hicbir kiyafetim utulenmezdi, zaten bana pek birsey de alinmazdi, neyse onlara hic girmeyeyim bile. Ben maalesef bunlarin tum sonuclarini hala kisiligimde tasiyorum ve yillardir bunlari atlatmak icin savasiyorum. Belki bu nedenle cocuguma asla kavanoz mama yedirmiyorum ya da ona kontrolsuz sekilde devamli kiyafetler aliyorum.

Maalesef her insan ayni degil, her anne de ayni degil.Bizim bu dunyaya gelirken anne babamizi secme gibi bir sansimiz yok. Ciddi ruhsal rahatsizliklari olan insanlarin cocuk yapmasini engelleyen bir denetim mekanizmasi da yok. Dolayisiyla bizler bu durumun sonuclari ile mucadele etmek zorundayiz. Ben yillarimi bu sebeple psikoterapiye verdim ve su ana kadar bu konuda okudugum kitaplarin haddi hesabi yok. Ama insanin icine o ilk yedi senede yerlesenler icsellestiriliyor ve degistirilmesi cok kolay olmuyor. Yani benim icin de uc gunluk dunya ama butun bunlarla ugrasmak zorundayim, hic elimde olmayan bir sebep nedeniyle.

Kisacasi sizler boyle bir sorun yasamadiysaniz sansliniz ancak o zaman biraz empati yapmaya calismaniz en dogrusu olacak. Bunlar insanin icinde birikip kalbine tas gibi oturan konular, bir yandan ofke bir yandan vicdan, hem kizginsiniz hem koruma duygunuz var yani kolay kolay kimseyle paylasilmiyor. Ben bu platformda anonymous olmasam bunlari hayatta anlatmazdim, sonraki gunlerde de silmeyi ya da kisaltmayi da dusunebilirim acikcasi. Cunku sikayet etmek istediginiz kisi ayni zamanda hayatta da en cok sevdiginiz kisi oluyor, tum yapilanlara ragmen. Sevgi ve ofke birarada, bu oyle buyuk bir celiski ki..Eger soru sahibi bunu da boyle bir platformda dile getiremeyecekse (ki kadincagiz Dert Ortagim Benim forumuna yazmis), nerede dile getirmeli bilmiyorum..

Ve son not.. Anneniz olunca anlarsiniz diyenler icin. Benim annem uc bucuk senedir hayatta degil. Onu kaybettigimde cok agir bir depresyon yasadim, ilaclar kullanmam gerekti. Hatta ilk hamilileligimi hemen akabinde yasadim cunku o aciyla ayakta duramayacagimi dusundum. Yani ben onu ne olursa olsun cok seviyordum, konu bu degil. Ama bu tum olanlari unutabilmem anlamina gelmiyor, cunku etkileri hala uzerimde ve ben olumsuz etkiler ile mucadele etmek zorundayim. Cocuklarim ananelerini hic tanimadilar ve elbette ki onlara cok iyi birisi oldugunu anlatacagim, o konuda suphe yok. Ama ben kalbimde ince bir sizi ile onlari yetistiriyorum cunku insanin hafizasi maalesef kuvvetli, bircok sey istenilse de unutulmuyor, unutulamiyor..

Ynt: annem :(

03/09/2013 10:59:00

Papaya çok içten bir paylaşım olmuş tabi ki kimligimiz bilinmedigi icin cok daha rahat yazıyoruz hepimiz ; iyi ki de öyle .sana ne demeli? Kolay gelsin mi geçmiş olsun mu?

Ben şunu düşünüyorum artık: bizzat deneyimlemedigimiz hiçbir duyguya /olaya empati yapamıyoruz çoğumuz.Aile kutsal bisey olsa ensest diye bir olgu olmaz , kafamizdaki "anne-baba" algısina ters binlerce örnek var.bir kişi zarar görmüşse o zarari verenin kim oldugu zararı hafifletmiyor malesef.

Kimse kimseyi kinamasin, hepimiz baska hikayelerin kahramanlariyiz sonucta..

Ynt: annem :(

03/12/2013 08:34:00

papaya bu güzel ve net yazın için teşekkürler....Bakışımı derinleştirdin...

Ynt: annem :(

03/12/2013 12:20:00

Rica ederim olcameric. Bir faydam olduysa ne mutlu. Kelimelerimi secmeye calisarak daha fazla detaylara girmeden anlatmaya calistim. Konu sahibinden daha dertli ciktim sanirim ama hayatta yasanan herseyin bir sebebi olduguna inaniyorum, bunlarin da mutlaka vardi. Cocuklarimi en iyi sekilde yetistirebilmek icin elimden gelen herseyi yapacagim.

Dun oglum hic gormedigi ananesini sordu, kus olup uctu gitti yildizlarin oradan bize bakiyor diye anlattim ama onu cok uzdum sanirim, aglamaya basladi.

Benim rahmetli annemin belki bilincsizliginden cocuk yetistirirken cok buyuk hatalari oldu belki ama ne olursa olsun torunlarini gormesini cok isterdim. Ne yazik ki olamadi..

<1234>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...