kayboldum ben

<12>
08/20/2010 09:28:00

Kayboldugumu hissediyorum..Evet hissettiğim şey tam da bu işte.kayboldum ben..kendi kendimin içinde boğuldum buaralar..gergin,mutsuz,bezginim..hayatımda ilk defa bu kadar kötü şeyleri bir arada hissediyorum çünkü ben daha önce hiç kaybolmadım ki..hiç yolumu çevirmedim,hiç yolumu kaybetmedim.hep bildim bir sonraki adımı,hep hesapladım sonraki hamlemi..ama bulamıyorum şimdi işte..kendimden başladım sorgu suale,hayatımı sorgular buldum kendimi..içimde müthiş bir öfek;tüm çevremi kapkara duvarlarla sarmış bile.hamlelerimi hesaplayamaz,sonraki adımımı bilsemde atamaz olmuşum..meğer korkuyormuşum ben.neden bilmem,sorgu suallere cevap veremezken bilemem nedir beni korkutan.yüzümde belli belirsiz bir tebessümle geçiyormuş gün.o şen kahkahalar,en kötü anı rahatlatan tatlı hallerim yerinde yok.Nedenini bulamıyorum çünkü her fırsatta korkan,sinen,vazgeçen biri olmadım hiç.hep mücadele ettim,mücadele etmediğim hiç bir şeyde beni mutlu etmedi.önüme sunulan hazır şeylerden haz almadım hiç.her işimi benim elimden benim emeğimle çıkmalıydı.ama galiba bu beni yordu..hemde hiç anlamadan.bir tek sevgilim(kocam) farketti bunu..ben bile bilmezken..
Neden sorguluyorum ki herşeyi bu kdr?bu ben değilim.sorgulamam kendimi,hatalarımı yada hayatımı.çünkü hem hesaplarım atacağım adımı hatada yapsam yüzleşirim kendimle ders çıkarırım kendimce.ama olmadı bu sefer..Ne oldu banayla başlayan sorular,nasıl bir anneyim ben e kadar uzandı..sonuç: iş,eş,anne görevleri başarısızlıkla mı sonuçlandı? diye yeni bir soruya bağlandı:) Kabul ediyorum iş olarak çok zor zamanlar geçiriyorum.vazgeçmemibezmem asla ama gücümü tekrar toplamam gerekiyor.Çınarım'la beraber gücümü topluyorum ama ertesi gün yine aynı.2 yıldır yapılan her tatil planını 'iş' deyip iptal eden ben şimdi 'sos' diye bağırıyorum..Yorguunum,uyuyamıyorum.kafamdaki düşünceler 'bizim hayatımız' ve iş hayatım' diye ikiye ayrıldı beynimi kemiriyor.bir yandan aşmam gereken çok büyük bir eşikteyim işle ilgili,ama bu eşiği aşarken ailemi dışında tutmak istiyorum.ama sanırım bunu başarmaya çalışırken ben cok arada bir boşluk yarttım kendime...nasıl çıkabilirim bilmiyorum..gücümü geri istiyorumm:(( 

Ynt: kayboldum ben

08/20/2010 15:00:00

yazacak hiç bi şey bulamadım:( ama anlıyorum inan.

Ynt: kayboldum ben

08/20/2010 16:06:00

Ben buna "ben"den çıkan anne, "anne"den çıkamayan ben diyorum matruşka misali :(

Ynt: kayboldum ben

08/20/2010 18:24:00

yazını okuyunca bir an ben mi yazdım ki oldum.

Ynt: kayboldum ben

08/20/2010 18:52:00

gücünü geri kazanmak mı???? kötümser olmak istemem ama giden hiçbirşey tam olarak gittiği gibi gelmiyor maalesef. mutlaka bişeyler eksik kalıyor. ama yeni artılarla bunları dengelemekte mümkün tabiii... sanırım önemli olan maddeye çok bağlı kalmamız(yanlış anlama para olarak kastetmiyorum) okadar bağlı kalıyoruz ki maneviyatımızı kaybettiğimizi ya çook geç anlıyoruz yada bişeyler bitmeye başlarken şanslıysak(senin gibi) uyarılıyoruz. bi yerde durup dur bakalım demeliyiz kendimize sanırım hayatımızı gözden geçirip maddeden uzaklaşmalıız belkide bi süre. o zaman kendimizi dinleyip çıkarız ancak işin içinden. bi oh demeli gereksiz huzursuzluk hissetmemeliyiz . ve bence bunu sorguluyorsan hiçte başarısız hissetmemelisin.

sevgiler

Ynt: kayboldum ben

08/23/2010 08:48:00

teşekkür edrim hepinize.gerçekten birazda oluruna bırakmaya karar verdim.yazdıklarımdan maddi hırsları olan birisi oldugum çıkmamıştır umarım.başladıgım işi doğru ve zamanında bitirebilmek önemli benim için.yakınmıyorum hayatımdaki olumsuzluklardan,başa cıkmakta zorlandıgım bir dönem ve daha kolay başaçıkabilmeyi umuyorum..sanırım bazen cok şey istiyorum:))şanslıyım kimilerine göre tabi.insanların ne dertleri var en önemlisi sağlığımız;oğlumuzun sağlıgı yerinde.geçer bunlar sadece herzamanki gibi çaba gösterebilmek istiyrum.

Ynt: kayboldum ben

08/23/2010 09:06:00

Sinem seni o kadar iyi anlıyorumki.. bende bu aralar boğuluyorum resmen..

İş ve ev arasına sıkıştım. Evet kızımı çok özlüyorum, aklım fikrim hep onda.. günde en az 3-4 kez arıyorum, daha fazla aramamak için kendimi zor tutuyorum. Ama tüm bunların yanı sıra eve koştura koştura gitmek, aman akşam ne yiyecez telaşını yaşamak, bakıcıyı idare etmek çok sıkıyor. Evde işi, işte evi düşünür oldum. İki arada kaldım.. işyerinde yapmam gereken bi ton iş var. Akşamları basın toplantılarına, şehir ve yurtdışı toplantılarına gitmem gerekiyor. Her seferinde gidemem diyorum.. Kızı bırakacak kimse olmadığı için yerimden kıpırdayamadığım gibi bir saat önce işten çıkıyorum. Şimdiye kadar kimse bişey söylemedi ama artık yavaş yavaş -genel yayın yönetmeni baskısı – hissetmeye başladım. Toplantılara gidemediğim için güniçinde daha çok haber yapmaya çalışıyorum. Ee tabii bu da insanı yoruyor. Yorulduğum için evde kızla fazla ilgilenemiyorum..

En kötüsü de ne biliyor musunuz? Maalesef bu bunalım kızıma davranışlarıma da yansıyor. Çok üzülüyorum ama maalesef engel olamıyorum..

Biliyorum geçecek geçecek geçecek…

 

Ynt: kayboldum ben

08/23/2010 09:37:00

aynen beni anlatmışsın.geçecek evet ama sabır istiyorişte.benide en cok yoran gerginliğimiz oğluma zaman zaman yansıyor olması.ama sirkelenmek lazım sanırım.biraz sabır ve iyi tarafından bakarak aşmaya çalışıyorum.az bir zamanla altından kalkacağım umarım.arada küçük rahatlamalara ihtiyacımız var.ben bunları deniyorum şimdi.evde kesinlikle iş yok.eve girer girmez iş telefonumu kapatıyorum.çınar'la birlikle evde aktivitelere başlıyoruz.dün kek yaptık mesela.bu konuda elfana nın blogundan faydalanabilirsin bana cok yardımı oldu.yada dışarıya çıkmak istiyorsakta hemen bir parka atıyoruz kendimizi.ayakkabiları çıkartıp çimlerde yuvarlanma faslı oluyor..akşam çınar uykuya dalıncada eşimle güzel bir film seyredip arkaından kısa bir dertleşme seyansı yaptık.inanılmaz rahatladım..bence sende deneyebilirsin.kızını bırakabileceğin kimse olmadıgı için git bir sinema yap,arkadaşlarla güzel bir akşam geçir diyemiyorum çünkü benimde çınarı bırakabileceğim kimse yok..ama bence bizi en cok rahatlatacak şey çocuklarımızla iyi vakit geçirmek olacak sanki.onlar gülerek uykuya dalınca bizde otomatikman rahatlamıyormuyuz..

Ynt: kayboldum ben

11/27/2010 17:01:00

anne,eş,çalışan bir kadın aslında hepimizin ki aynı durum ben hamiyleyken bıraktım çalışmayı yaklaşık 5 yıldır çalışmıyorum sözde fedakarlık yaptım bebeğim için ama şimdi pişmanım gerçekten. üstüne çalışmak isterken tekrar hamile kaldım sanırım boşluk bi 5 yılımı daha alacak evdeki zaman sorunundan 2 günde bir gittiğim kuaförün yolunu dahi unuttum şimdi sadece özel zamanlarda gidebiliyorum. kendime sadece kahve içtiğim zamanlar varya ozaman vakit ayırıyorum. biraz geç oldu belki ama şimdi anladım ne kendinden fedakarlık yapacaksın nede evinden eşinden çocuğundan ama hiçbir zaman bu denge tutmuyor gene bizden gidiyor giden:((((((((((((

Ynt: kayboldum ben

11/27/2010 17:49:00

ağacın sağlam bir dalına tutunup gövdeye varmak lazım, yolu bulabilmek için.

Ynt: kayboldum ben

11/27/2010 17:58:00

bu duygular çok tanıdık.Yanlız değilsin.Biraz zaman biraz sabır.Düşünmezsen daha çabuk geçiyor zaman.

<12>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...