galiba ben iyi bir anne olamıyorum ama elimde degil:(

<12>

Ynt: galiba ben iyi bir anne olamıyorum ama elimde degil:(

04/24/2012 11:02:00

Tedavi onerisi aslinda herseyin yolunda olup, anlamsiz bir mutsuzluk oldugu varsayimina dayanmiyor. Ayni kosullara farkli insanlar farkli tepkiler verebilir. Cok daha zor durumlarda yasayan ama surekli sen kahkahalar atan, bir vurdumduymazlik icinde olan kadinlarla dolu ulkemiz. Bu farki yaratan pek cok seyden biri de kimyamiz. Selencem durumu cok guzel aciklamis. Ilaclar ayni duruma karsi daha guclu olmamizi sagliyor, baskilamak degil bu. 

Daha guclu olmak her zaman zorluklara katlanmayi gerektirmez. Bence kimyanizi ve dolayisiyla bakis acinizi degistirdiginiz (bunu kendinizi yapamiyorsaniz eger bence de kesinlikle destekle ki buna biz degil bir psikiyatrist karar verecektir) zaman:
1. ihtimal: Daha pozitif olacaksiniz ve sizdeki degisimin ailenizde, esinizde de bazi seyleri degistirdigini goreceksiniz
2. ihtimal: Eger hicbir sey iyiye gitmiyorsa kendinizde gerekli degisiklikleri yapacak gucu bulacaksiniz. Depresyonda olan bir insanin kendini bulundugu sartlardan saglikli bir sekilde cekip cikarmasi cok zordur.  Bu adimlar baska arkadaslarin onerdigi gibi esinizi de icinde bulundugu yerden cekip cikarmak icin cabalamak yine olmuyorsa kendiniz ve cocugunuz icin mutlu olacaginiz sartlari saglamak olacaktir. 
Yilginlik sansiniz yok. Cocugunuz olmasa sadece kendi yillariniz harciyor olurdunuz ama su anda cocugunuzun en onemli yillarini da harcama riskiniz var. 
Daha once de benzer birsey yazmistim. Bu yorumlarimi sizin her an burada yazdiginiz gibi bir psikolojide oldugunuz varsayimiyla yaziyorum. Bunlar gelip gecici duygular, aslinda bir sekilde idare ediyorum, cok da sorun yok diyorsaniz bilemem elbette. 


 

Ynt: galiba ben iyi bir anne olamıyorum ama elimde degil:(

04/24/2012 13:34:00

sevgili karmira... değerli arkadaşlar söylenebilecek herşeyi yazmışlar. içinde bulunduğun durumdan gerçekten kurtulmak istemezsen, bir süre sonra yaşam biçimin halini alıyor. tiryakilik gibi. zararını bilirsin ama vazgeçmek istemezsin. acaba gerçekten bu durumdan sıyrılmak istiyor musun?
ben de hamileliğim döneminde çok zor günler geçirdim. düşünsene bebeğimin içimde büyüyüşününün bile keyfini alamadığım zamanlar çok oldu. ilk başta benden daha hevesli olan eşim "gebelik depresyonuna" girdi ve yaklaşık 4 ayım hüsran ve hayalkırıklığı içinde gözyaşları ile geçti. neyse ki silkindim ve bebeğimin bunları yaşamayı hakketmediğine karar verdim. ki bu dönem içinde eşim boşanalım bile demişti. hatta benim de hamileliğim döneminde eşimle çekilmiş hiç fotoğrafım yok. ama şimdi yüzlerce var.
aman içinde eşler birbirini yeterince anlayamayabiliyor. aslında belli bir süre ayrı kalmakta fayda olabilir. öncelikle sorun nerde onu bulmak lazım. ve mutlaka profesyonel bir yardım gerekiyor. küçük sürprizler yapmaya çalış eşine ve kendine. emin ol iyi gelecek. aile terapisti çok iyi fikir. çünkü mutsuz evliliklerde her iki tarafın da eksikleri olabiliyor. eğer sorun çözülemiyorsa o çocuğa mutsuz bir evde mutsuz bir hayat yaşatmak çok büyük haksızlık. örneğin canın sıkılınca saatlerce ağlamak yerine bulunduğun ortamdan uzaklaş. al kuzunu da yanına çık dolaş. oğluşunun kreşteki arkadaşlarının aileleri ile tanış. al sana yeni bir arkadaş çevresi. el işlerin ile uğraşmak da güzel bir seçenek. insanın zihnini boşaltır. mutlu insanlarla mutlu anlar paylaş. ben öyle yaptım. daha da olmuyorsa yollanızı ayırın. çocuunuza yazık. maddi problemler aşılır. çalışıyormuşsun mesela. hehangi bir ayrılık durumunda da nafaka sözkonusu. ayak yorgana göre uzuyor merak etme.
umarım ilk günlerdeki mutluluğunuza kavuşursunuz eşinle ve güzl kuzunuzla birlikte.

YETER Kİ İSTE... HERŞEY DÜZELİR. SADECE İSTE...       

Ynt: galiba ben iyi bir anne olamıyorum ama elimde degil:(

04/24/2012 15:05:00

istanbul'da bakırköy ruh sinir'in nevroz polikliniği var, ilaç tedavisinin yanında daha uzun süreli görüşmeler, terapiler oluyor. polikliniğe gidince nevroz'a sevk edilmek istediğinizi, sağlıkçı olduğunuzu belirtin, yardımcı olacaklardır..

Ynt: galiba ben iyi bir anne olamıyorum ama elimde degil:(

04/24/2012 20:18:00

tedavi olmayı yeterince istemekle ilgili hepsi..

Ynt: galiba ben iyi bir anne olamıyorum ama elimde degil:(

05/12/2012 09:00:00

merhaba, konu üzerinden geçmiş biraz ama umarım tiara'nı dediği yere başvurmuşsunuzdur. Benzer şeyler ben de yaşadım benimki lağusalık depreseyonuydu 1 sene kadar sürdü eşim başlarda anlayışlıydı ama sonra oda yeter artık toparlan demeye başladı. Tabii ben bu dönemde annemin ve arkadaşialrımın desteğini çok gördüm sonra ilaç kullandım 1 sene . şimdi iyiyim çok şükür, kilo verdim, kendime güvenim geldi ve eşimin bana davranışları olumlu yönde değişti. En başta pozitif düşünmelisiniz ve bu durumdan kurtulacağınıza inanmalısınız, en başta oğlunuz için, onun size ihtiyacı varç Asıl büyük tedavi sizin içinizde, ne olur kendinizi ihmal etmeyin. Doktora gidin ilaçları kullanın, gerekirse terapi alın. Eminim siz kendinizi daha iyi hissedip davranışlarınıza bu yansıdığında onun da davranışları size karşı değişecektir. Birde size bir kitap tavsiye ediceğim, okuması inanın çok kolay ben de dahil bir çok aradaşımın hayatını olumlu yönde değiştirdi. Düşünce gücüyle tedavi-Luise Hay// umarim buradan herşeyin yoluna gitdiğine dair de iyi haberlerinizi alırız. Ne olur üzülmeyin sizin gibi şeyler yaşayan çok insan var ve çözümsüz değil. Sevgiler

<12>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...