gerginim....

<123456>
01/10/2012 22:27:00

genelinde canı tez biriyim.aksiliklere tepkilerim pek hoş olmuyordu.ama öykü den sonra daha tolerans sahibi olduğuma inanıyorum.evet,hepimzi yoruluyoruz,sinirleniyoruz,kızıyoruz,üzülüyoruz..çocuklarla beraber zamanla yarışmak hiç kolay değil.ister istemez tepkilerimiz,ruh halimiz değişiyor.
 ama son zamanlarda daha sık geriliyorum ben.yani hemen beynen ve manevi olarak yoruluyorum.psikoljim yorukmuş sanki.ruh halim üzülüp kırılmaya hazır gibi.ama koyvermiş gibi değilim.aynısı gibi devam etemye çalışıyorum.toparlıyorum çabucak kendimi.herşeyi süngerleyip geçiveriyorum çabucak.ama bu gerginliğim öykü ye d eyansıyor hissediyorum.
eşimle sık atrtışmayız herkes gibi derler ya o ölçüde;işte bu tartışmalar daha çok kırıyor kalbimi.öykü nün iştahsızlığı,gün içindeki bazı halleri,uykusu vs.daha çabuk yoruyor beni;sanki hep öyle olumsuzmuş gibi.karşılaştığım herhangi bir sorun,sıkıntı,çözüm bekleyen herhangi bir durum daha kolay kırıyor kolumu kanadımı.olumsuz haber almaya tahammülüm yok gibi.daha çabuk doluyor gözlerim.lohusalıktan beter gibiyim.tek farkım dediğim gibi kendimi toparlayabilmek.böyle yoğun hissederken birşeyleri kaldığım yerde devam etmekte zor.eşim anlayışlı çok şükür onunla konuşabiliyorum herşeyi.o da kendince rahatlatmaya çalışıyor beni.ama sizlerle de paylaşamk istedim.daha farklı olacaktır eminim dedim ve yazdım..

Ynt: gerginim....

01/10/2012 22:40:00

inşallahh.kendimi çok dinledim.kuruntularım olmasın diye ama gerginim ya ben hem de sık sık :(

Ynt: gerginim....

01/10/2012 22:45:00

iyi yaptın Özdencim yazmak o kadar iyi geliyor ki insana sanki karşına alıp en yakın dostunu sorgusul sualsiz anlatıyormussun gibi...
çok iyi anlıyorum seni yaşam bundan bir sene belki de 2 sene öncesine göre çok farklı hepimiz için artık merkezimizde çocuklarımız var duygularımız isteklerimiz onlara odaklı. çok kırılgan yada yorgun olman cok normal cünkü 7/24 sana muhtac bir varlıgın var. çok şükür ki hayatımızdalar... ama sana arkadas tavsiyem içine atma hep kendi kendine tamir etmeye çalışma ne kadar şanslısın ki eşim anlayıslı diyorsun(herkes bu kadar şanslı değil :P) paylaş eşinle, annene gidip kalabiliyorsun bırak Öyküyü annene bütün gün dısarda canının istediğini yap, kendine zaman ayır eşinle vakit geçir, bazı fırsatları degerledir ki yaşadıgın psikolojik baskı biraz hafiflesin. ama nolur içine atma burda paylaş ama paylaş..
ben kendi adıma seni dinlemeye hazırım , her zaman :)  

Ynt: gerginim....

01/10/2012 22:49:00

canımmm.aslım sağol...herşey değişti ve ne kadar zaman geçerse geçsin bu değişime uymaya çalışırken bir sürü sıkntımız oluyor.en büyük annemde kalabilmek zaten.o da olmasa hepten bitiğim :S bazen anlık çözümler 'ohh' çektirirken bazen de 'eee sonra ne olcak ' diyorum..insan ruhu çok başka ya...ama dediğinde haklısın yazmak rahatlatıyor insanı.en azından sakinleştiriyor.ihtiyacım olan da bu.bir de anlaşılmak..işte bu çok güzel.
sağol aslıcım çok sağol hem de..yazarım sıkıldıkça sana.bunu duymak bile yükü haiffletiyor inan.

Ynt: gerginim....

01/10/2012 22:56:00

Çok şükür canım... Öyle sıkıtılar var ki şu hayatta, bizimkiler solda sıfır kalır belki. Ama herkes kendi yaşadığını biliyor pek tabii.. Bende içinde tutamayan bir insanımdır..Çoğu zaman da yazarım zaten, kâh dinleyen olur, önemser, kâh yazacak kelimesi yoktur önemser ama yine de bilirim..


İçime çok atarım mesela, en küçük dert benim için derttir. Ne acı halbuki. Ama yaradılış işte.değişmiyor malesef..
Bir çocuğuma sabırlı olabildim birde yaşadıklarıma şu hayatta.. Nerede eski kafasına estiğini yapan ben derim çoğu zaman. Ama çocuklarımız bizi yonttu.Öyle de olmak zorunda belki. İyi de geldi yontulmak bana aslında...

Çok şükür hep ne hayatlar var diye düşünüp bu an'la mutlu olmaya bakmak lazım, bazen hakkaten zor ama yapabilmek lazım bunu inan...

Ne zaman istersen yaz, rahatla, mutlaka dinleyen birileri olacaktır unutma...

haydi baaş baaşşş :)))

Ynt: gerginim....

01/10/2012 22:59:00

haklısın melikecim.şükrediyorum bende elbet.ama iç sıkıntısı kötü birşey :(
evet anahtar bu paylaşmak kesinlikle..içine atmakta biiz yemekten başak bir işe yaramıyor ne yazıkki :(
bu saatte yazdığın için elerine yüreğine sağlık canım.a
sen de yaz  emin ol dinleyicilerinden biri de ben olacğım

Ynt: gerginim....

01/11/2012 01:29:00

Sevgili ozden, bizler tabi ki buradayiz, derdini paylasir hafifletmeye calisiriz. Ancak depresyon gecirmis biri olarak anlattiklarin maalesef cok tanidik. Profesyonel yardim almayi da dusunebilirsiniz. Ben anca oyle duzelmistim.

Ynt: gerginim....

01/11/2012 07:32:00

Özdencim Selencem' ekatılıyorum. Kısırdöngü insanı bu hale getirebiliyor bazen. Değşik bişeyler yapsan her günden farklı eminin biraz daha rahatlatır seni. Bir hobi değişik birkaç arkadaş ya da kafanı yoracak başka şeyler. Çocuk çok değiştiriyor herşeyi. Gece uyumadan sütünü hazırlamak bile bi sorumluluk her gün aynı saatte aynı miktarda..Bu bile yoruyor bazen. birkaç gün şehir dışına gidebilsen? Aklıma ilk gelenler bunlar sıkılırsan özelden yaz tel veriyim ara buluşalım?

Ynt: gerginim....

01/11/2012 09:10:00

Özden bence de yardım alabilirsin canım..Aşılmaycak şeyler değil..gerçi benim de almam lazım ya o yardımı neyse işte...

Ynt: gerginim....

01/11/2012 09:33:00

Sevgili Özdenin_öyküsü;

okurken ağladım yazdıklarınızı..çünkü berbat bir gecenin  feci bir sabahına uyandım ben de..ağlama krizleriyle dolu bir gece ve sabah. artık kızımla karşılıklı ağlıyorum ben de. ruh halini anladığımı sanıyorum. diğer arkadaşların yazdıklarına aynen katılıyorum. iyi ki varlar, bizi tabiri caizse yontuyorlar, aşılamayacak şeyler değil.... ama yaşarken zorluyor, yoruyor insanı, resmen tüketiyor..insan anneliğe hazırlanamıyor sanki 9 ay yetmiyor. aniden çok büyük bir sorumluluk omuzlara biniyor, tüm dengeler bozuluyor,uyku,yemek,eş-dost sohbetleri , özel hayat vs... kalmıyor. adapte olmak gerçekten çok zor.dayanıyorsun dayanıyorsun sonra aniden bir öfke patlaması,duygu yoğunluğu...gerçekten de lohusalıktan beter. bir noktada paylaşmak lazım, burası bu anlamda ilaç gibi bir yer,ama belki de daha profesyonel bir yardıma ihtiyaç vardır. .

sakin,huzurlu günler dilerim. herşeye rağmen bir gülücüklerine tavız:)))

Ynt: gerginim....

01/11/2012 09:35:00

demek ki herkesde durumlar aynı...Ben de şimdilik kendi seçimimle çalışmayan bir anne olarak iç sıkıntımın en büyük nedeni bu...Aslında evde olmaktan bebeğime bakmaktan çok mutluyum,ev işlerinde yemek ve bebek bakmada becerikli de sayılırım ama herkesin söylediğini hemen üstüme alınıyorum alakalı alakasız.Çalışan arkadaşlarım sanki bana başka türlü bakıyolar ..Sanki herşey benim neden çalışmıyor olmama bağlanıyor..Sanki mutlu olmaya hakkım yokmuş gibi, ''daha ne istiyosun işte sadece çocuk bakıyosun, ohh kebap ..''diye düşündüğünü sanıyorum herkesin...Bu yüzden de en ufak bir aksaklıkta sinire bağlıyorum. Mesela küveti ovamadım diye 2 gündür sinirli sinirli dolaşan bir tipim:) Çok şükür bebeğim ve eşimle aram da çok iyi ama ben illa ki mutsuzum...Dediğiniz gibi bebeği anneme bırakıp alışverişe gittiğimde bile buna hakkım yokmuş gibi geliyor, çalışmıyorum para da harcamaya hakkım yokmuş gibi...Eşim bana zorla para harcattırıyo:) Falan,fa falan...Özden herşey insanın kendi içinde bitiyor ama işte o ferahlığa nasıl ulaşılır ben pek çözemedim...Aslında %100 huzurlu olduğum tek an bebeğime sarılıp kokladığım an...Gerisi hikaye:D

<123456>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...