kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

Ynt: kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

12/24/2010 08:12:00

supersiniz; ne guzel destek olmussunuz birbirinize.. Yoksa hayat bazen zor cekiliyor..

Ynt: kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

12/24/2010 08:22:00

Kızlar henüz tamamını okumadım bu bölümün ama başlığa göre şu yorumu yapmak istiyorum...Evet tam bir yarış atı oluyoruz. Benim ablamın ve kızkardeşiminde yaşları yakın çocukları var. 2 haftadır benim kızıma bakan 25 yıllık arkadaşım ve kardeşlerimle beraber her hafta 1 akşam dışarı atıyoruz kendimizi..Süper oluyor. İstediğimiz yere gidiyoruz.) Alışveriş, sinema, yemek, sohbet vs...İnanılmaz iyi geliyor...Kendime geliyorum valla...Ha çocuklar?? ...Onlar o akşam babalarına emanetler...:)) Üstelik hepsi aynı evde bakıyor çocukalara..:)))

Ynt: kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

12/24/2010 08:28:00

re: zeytinlerannesi


ben dokturun karşısında  sürekli sözlü imtihanda gibiyim zaten,öyle ki doktorum ödevlerini yaptın mı diye sorsa hiç garipsemiycem,

bi de normalde gün içinde kafamda sürekli check atıyorum,ben de bunu merak ettim yapıyor musunuz?,mesela liste kafamda,kahvaltı yapıldı mı,oraya check atıyorum,direk rutine bağladım:)

Ynt: kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

12/24/2010 08:40:00

Erenim,
pazar günü brunch fikri çok iyi olmuş,bunu daha sık yap,ne kadar iyi geldiğine inanamayacaksın.

Melek sizinki tabii daha güzelmiş,bizim bırakacak kimse yok malesef.

Ynt: kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

12/24/2010 09:18:00

Erenim, son mesajında gerçekten çok güzel özetlemişsin. mutlu anne/baba= mutlu çocuk ve mutlu karı/koca olmak için cidden çok fazla kriter var. Maddi koşullardan başlayıp, aile eş-dost desteğine kadar pek çok şey. Harvery Karp'ın "mahallenin mutlu yumurcağı" kitabında bir cümle var: bir çocuğu büyütmek için koca bir köye ihtiyaç vardır.

Biz, pek çoğumuz, çekirdek aile içinde, minimum destekle çocuk büyütmeye çalışıyoruz. Bakıcı tutmak pek çoğumuz için lüks, anane babane baksa ayrı dertleri var...Küçücük yaşamlarımızda hep en iyisini düşünmeye/yapmaya çalışıp, bunun için de kendimizden, zeklerimizden, eşimizden/sevgilimizden, sevgilerimizden, dostlarımızdan kısaca hayatımızdan ödünler veriyoruz.

Mükemmeliyetçi olmayı bir kenara bırakmak lazım. Minik bebeğimizi 2 saat evde bırakıp sinemaya gittik diye vicdan azabı çekmemeliyiz. Aksine, bunu sık sık yapmak lazım. Mesela, Melek'in yöntemi gerçekten çok işe yarıyor, ben de olabildiğince yapmaya çalışıyorum. Dışarı çıkın, arkadaşlarınızla bir kahve için, vitrin bakın, eşinizle bir cmt akşamı yemek yiyin. Ne kadar iyi geldiğini gördüğünüzde inanamayacaksınız. İnanın, o kısacık zamanlarda bebeğiniz mama yerse birşey olmaz, uykusu 1 saat gecikse ölmez, o akşam banyo yapmazsa bitlenmez...Karşılığında, kafası yerine gelmiş, kısacık da olsa iyi vakit geçirip kendine gelmiş bir anne/baba ile çok daha huzurlu ve mutlu bir çocuk bulacaksınız.

Bu arada, erkeklere çok iş düşüyor. benden size naçizane bir tavsiye. (zaten yapanları kastetmiyorum tabii). eşlerinizi olayın içine dahil edin. Her şeye tek başına yetişmeye çalışmayın. Her ortalama zeka seviyesinde bir yetişkin bir çocuğun bezini değiştirebilir, biberonda mama hazırlayabilir, akşam yemeği masasını toplayabilir. Siz hem yemeği hazırlayıp, hem çocuğu yedirip, hem masayı toplarken onun tv başında kahve beklemesine izin vermeyin. "Beceremiyor, bir de peşini topluyorum, daha çok yoruluyorum" tuzağına düşmeyin. Bırakın dağınık kalsın.

işyerinde ancak bu kadar yazabildim, uzun oldu yine de..umarım derdimi anlatabilmişimdir.
sevgiler herkese



Ynt: kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

12/24/2010 09:22:00

Yükseltur+15000000..:)))

Özellikle şu kocalara sorumluluk verme olayına kadınların müdahale etmesine kızıyorum. Yüksel gibi düşünüyoru. Bırakın dağılsın ortalık ama yapsın. Siz ellerinden beceremiyor diye aldıkça nasıl üçkağıtçılar öyle aşışıyorlarki anlatamam...Dün inanın makarnaların üzerinde yürümüş bizimkiler..:))) Ama doyurmuşlar hatta babası balık bile yapmış inanamadım...Bırakın yapsınlar....

Ynt: kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

12/24/2010 09:26:00

http://blogcuanne.com/2010/12/24/ne-yapmali/

Bakın burada da çok güzel anlatılmış....:))

Ynt: kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

12/24/2010 09:28:00


Yüksel çok güzel özetlemişsin, Ben düştüm bu tuzağa çıkamıyorum:(
Ama şimdi daha da çok yardıma ihtiyacım var, şimdi alışabilecekken alıştırılamamış bir baba var, her gün kafasını gagalayan bir ben varım evde...

Ynt: kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

12/24/2010 09:36:00

Hilal cim,ben Yiğit de esas ihtiyaç duyduğum zaman çocuk konusunda da destek alamamıştım. Şimdi ilgileniyor=oyun oynuyor.           yemek yedirme,uyutma,tuvalete götürme vs yok tabii ki. Ama zaten Yiğit derdini anlatıyor,isteklerini dile getiriyor,kolayladı yani.

Gel gör ki fasülye de öyle ya da böyle yardıma ihtiyacım olacak,ben yatılı bakıcı ile bu işi çözmeyi umuyorum.

Yiğit de sofrayı kurarken yardım ediyor sağolsun yavru kedim:)))

Ynt: kendimi yarış atı gibi hissediyorum:(

12/24/2010 09:43:00

Bir ara gruplarda mı sorularda mı çok konuşulmuştu...bu şekilde yaşayan ne kadar çok kadın olduğunu görüp dehşete düşmüştüm. hem gündüz işte çalışıp, hem akşam çocuğa bakıp, hem ev işlerini yapıp hem de kocasına hizmet etmekle yükümlü hisseden...erkeklerin %95 i buna zaten hazır, hatta çoğu zaten böyle olması gerektiğini düşünüyor. eğitilebilir :) olanları da biz kadınların biraz elden geçirmesi gerekiyor...kolay olmadığını biliyorum, ama yapmak lazım. Ya da maddi güç devreye girecek, yardımcılar tutulacak...(burada aslında, bambaşka bir konu devreye giriyor ama, hiç girmeyeyim, çıkamayız yoksa, kendi özgürlüğümüz ve rahatımız için başka bir kadının hayatını satın alıyoruz :(( )
yoksa, kendimizden, kendi hayatımızdan yiyoruz, yıpranan biz oluyoruz...

konuyu dağıtmayayım;
@erenim; sen yarın brunch'ına git, hatta sonra mutlaka sinemaya da git...akşam da öp kokla sarıl oğluna, bütün güzel enerjin ona geçsin, gör bak nasıl iyi gelecek...mutfak dağınık mıymış, eren o öğlenki çorbasını az mı içmiş, boşver, ertesi gün daha çok içer :))


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...