Sebep;)

<123>

Ynt: Sebep;)

06/28/2011 10:47:00

İşte ben :P Bu yaşımdan sonra yazdığımı sanıyorum ya :))

Ynt: Sebep;)

06/28/2011 10:55:00

yeliz + 1 de ben demek istiyorum...evet daha mutlu olacağım şeyler yapabilirdim...

ben sanırım dans felan öyle şeyler yapmak istiyorum...geç değil bunun için, ama bende enerji ve -şimdilik- para yok :(

Ynt: Sebep;)

06/28/2011 10:57:00

Esra yazıyorsun tabii ki, hem bak elle tutulur hale de dönüştürüyorsun...ne güzel...

Ynt: Sebep;)

06/28/2011 10:58:00

Ben bu konu üzerine bir dönem ciddi ciddi düşünmüştüm ve sonra bu aşağıdaki yazım ortaya çıkmıştı. Tam olarak hala böyle olduğunu düşünüyorum. Çocukken cebimize tıktığımız hayallerimiz ile şimdi elimizde olanlar aynı değil, işte tam olarak bundan oluyor her şey :)

http://harfulkesi.wordpress.com/2011/01/20/mola/

Ynt: Sebep;)

06/28/2011 11:01:00

Babamı dinleseymişim de mütercim tercümanlık gibi birşeyler bitirseymişim keşke. O ülke senin, bu ülke benim dil öğrenseymişim. Gezip dursaymışım:))

Durmak, kalmak, aynı yerler boğuyor beni.

Ynt: Sebep;)

06/28/2011 11:09:00

Nil ben babamı dinleseydim doktor olacaktım ve şu andaki mutsuzluğumdan kat be kat daha mutsuz olacaktım.

Ben mühendis olmayı niye seçtim biliyor musunuz, matematiğim çok iyi olduğu için ve ailemi bu mutlu edeceği için! Ama aslında  çocukken olmak istediğim şey ciddi ciddi arkeolog ya da özel dedektif olmaktı. Çok fazla hayal dünyasında yaşıyordum. Sonra biraz daha büyüyünce, ergenliğe beş kala zamanlarında yazar ya da ressam olmak istedim, yazmayı ve çizmeyi ilk denemeye başladığım sıralarda, ama hep ay benim kızım çok güzel resim yapar, çok da güzel öykü/şiir yazar ama çok akıllıdır, çok zekidir, matematiği zehir gibidir söylemleri içinde büyüdüm. Sonra ergen oldum, baktım ki asla güzel sanatların ya da herhangi bir sanatın bir dalı için tahsil görme şansım bu ailede pek yok, asla kabul görmez, bari kafam da matematiğe basıyor mimarlık okuyayım istedim.

Ama tabii o da mümkün olamadı, çünkü anlamsız(!) bir yarışın içinde bugüne kadar hep önde koşan bu at, bir sınav sonunda geride kalamazdı. Tek tercih kavgam öldürsen de doktor olmam konulu olmuştur.

Sonuç; bilmem kaç küsur mat+fizik netiyle nadiden ünilerden birinin mühendislik fakültesindeki en yüksek puanlı bölümü kazandım, pek güzel bir şekilde pıt pıt uzatmadan bitirdim, 21 yaşında çalışmaya başladım. Ne oldu peki?

İşin enteresanı yaptığım işi de çok sevdim, ama eminim ki ben başka bir iş yapsaydım hep daha çok sevecektim.

Şimdi tek aldığım ders, çocuğumun hayallerini sandığına tıkmadan hep yanıbaşında taşımasını desteklemeye söz vermemdir. Kendimden geçtim artık ;)

Ynt: Sebep;)

06/28/2011 11:19:00

esracım aile yapımız aynı resmen:)

bizimkiler de kompozisyon yarışmalarında  aldığım ödülleri konu komşuya gösterir, bana gitar çalmam konusunda teşviklerde bulunur ancak iş ciddiye binince hop senin matematiğin iyi , hayat matematiktir derlerdi. 4 yaşımdan beri bale dersleri aldırıp sonra ilkouklda konservatuar sınavlarına gireceğim deyince çark ettiler.

ama benim açımdan şu da var, eğer gerçekten çok yetenekli olsaydım bir şekilde gelir beni bulurdu. hep derim herşeyi denedim hevesim hep çok oldu ama yeteneğim az. bu sebepten çok hobim vardır benim, iş dışında böyle deşarj olmaya çalışıyorum:)

ve aynen ... umarım gözlem yeteneğim iyi olur ve arcayı kendi seçimini yapması konusunda rahat bırakabilirim. ben yapamadım oğlum sen balet ol deyip de boş yere o kurs senin bu kurs benim gezdirmekten korkuyorum açıkçası:)

Ynt: Sebep;)

06/28/2011 11:23:00


Az önce yazdım da,  buraya da çocuk sıkıştırmayayım diye sildim Esra:)))

Aynen senin gibiyim. Küçükte henüz çok net birşey yok ama Eliz'in hayallerinin peşine takılmış gidiyoruz. Çok hoşuma gidiyor, bu kadar hayatının yarıdan fazlasında istediklerini ortaya koyması, kovalaması.

İşte ben de o mat+fizik soruları yapabilenlerdenim. İşin tuhafı, sözel soruları yapamayacağım öyle işlenmiş ki beynime, uzunca zaman öyle düşündüm ben. Neden yapamayım ki? Bunu çok sonralarda idrak edebildim:))





Ynt: Sebep;)

06/28/2011 11:37:00

Ben istediğim bölümü okudum, kısmen de sevdiğim bir iş yapıyorum. Kariyerim farklı bir yönde ilerleyebilirdi ama bu şekilde olması da benim kararlarımla oldu. Pişman olduğum konu işim değil sanattan bu kadar uzak olmam :( Bir müzik aleti çalsaymışım ciddi olarak, resim yeteneğim vardı ama ilgim yoktu keşke azıcık da olsa ilgilenseymişim.. Spor ve onun getirdiği disiplin hiçbir zaman hayatımda olmadı, keşke olsaymış.. Sanatla ilgilenmek için birinin beni teşvik etmesini beklemeden kendim aksiyon alabilirmişim :((

Ynt: Sebep;)

06/28/2011 12:03:00

Evin delisi, taklit ustası, neşe kaynağı Gülçin...
Baba gazeteci olayım dedim " vururlar bir köşede , senin ağzın durmaz " dedi...
Tiyatrocu olayım dedim.."Aç kalırsın " dedi...
gittik meslek lisesine , elektrik okuyup amele olduk önce.Sonrası 2 yıl yüksek okul velasıl kelam teknik ressam olup çiziktirip duruyoruz.
Her daim fotograf çekmeyi sevdim...Çektirmekten çok!
2009 yılında fotograf ile ciddi ciddi ilgilenmeye başladım.Baktım bu iş delicesine sardı...artık gerçekten girmeli bu işin içine.
Çokda uzak değilim mesleğimden,seviyorum ama ruh yok!
Fotograf çekerken herşeyi unutabiliyorum...çünkü alıp gidiyor beni "an" ın yansıttıkları!
Ah keşke daha fazla şey sığdırabilsem karelerime...keşke hayallerimi tam olarak yansıtabilsem...
fotograf çekmek bir sanat..ve ben bu sanatın aşığıyım!:)

<123>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Bu Yaşımdan Sonra...

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...