merhabalar

<123>
02/17/2011 21:15:00

bende çocuğumu kendim büyütmek için işten ayrılanlardanım :)) oğlum yarın 14 aylık olacak ve artık çevremden sürekli evde sıkılmadın mı işe ne zaman başlayacaksın gibi sorular duyuyorum ve çok sıkılıyorum bu duruma. benim de kendi tercihimdi çocuğumla olmaktan çok mutluyum ama bende son günlerde gitgeller yaşamaya başlamıştım. O yüzden çok sevindim böyle bir grubun açılmasına aynı duyguları deneyimleri yaşadığımız insanlarla tanışacağım için. Herkese tekrar merhaba :))

Ynt: merhabalar

02/17/2011 21:59:00

:)

bu gruba henüz ait değilim ama henüz!!

Ynt: merhabalar

02/17/2011 22:14:00

merhaba cok guzel bir baslik olmus. merak ediyorum yazilacaklari. takipte olacagim!

Ynt: merhabalar

02/17/2011 22:47:00

Merhaba,
Anaokulu ogretmeniyim. Gebe oldugumi ogrendigim gun, kurum sahibiyle gorusmustum ve yeni bir ogretmen bulunup, alisma surecini beraber gecirdikten sonra da ayrilmistim. Oglum 15 aylik olunca; bu kez birlikte basladik okula. 1 ogretim sezonunu gecirdik ve ev hayatimiza geri donduk. Bu sene 2. kez birlikte bir okul oncesi kurumdayiz ki artik 4,5 yasinda.
Cocugumu kendim buyutmek icin kariyerime ara verdim, cocugum varken calistim. Iki tecrubeyi de yasadim. Gel-gitler cok normal. Zor bir karar. Kariyerime ara verdim yazdim ama neredeyse sil baştan oldu her sey. Birisi digerinden daha iyi veya kotu diye bir kiyaslama soz konusu olmamali. Hayat sartlari, oncelikler, tamamen kisisel kararlar. Secilen veya secmek durumunda olunan hangisi ise; en iyi sekilde degerlendirip, hayati ona gore yeniden duzenlemek gerekli. Aksi takdirde verim alinamiyor.
Ev hayatini sectigimde; meslegim elimde bir artiydi. Ev okulu, oyun gruplari ve olaya gecici bir donem gozuyle bakarak sıkılma duygusunu alt ettim. Calismaya basladigimdaysa; oglumun da kendine ait bir hayati oldugunu, eglendigini, ogrendigini dusundum. Mutlu oldugunu gormek beni de mutlu etti.
Iki tecrubemde de elimden geldigince dengeleri korumaya calistim, calisiyorum. Secilen yoldan pismanlik duymamak, etraftan gelen sesleri kulak arkasi etmeyi kolaylastiriyor. Bol sans diliyorum.

merhaba!!

02/17/2011 23:25:00

 

bendeniz evlendiğim döneme kadar çalışıyordum, eşim de o dönem Türkiye nin farklı illerine iş gezisine gidiyordu, ama ayda bir iki değil, haftanın neredeyse beş günü, bende eşimle birlikte şehir şehir gezmek amacıyla bi süreliğinede dinlenirim diyerek işi bi kenara bıraktım, bırakış o bırakış:) Evliliğimizin 10. ayında kızımız dünyaya geldi, açıkçası o dönem o kadar çok istedim ki işe dönmeyi, kızım henüz iki aylıkken güzel bi iş buldum, ancak kızıma bakacak kimse yoktu, bakıcı aramaya başladım bi kaç kişiyle görüştüm ama yapamadım içime sinmedi daha çok küçüktü:(

İki yaşına geldiğinde tekrar çalışmayı düşünmeye başlamıştım bile, kendime göre çok bile beklemiştim:) Kızımı kreşe verdim bende iş aramaya başladım ama ilk haftanın sonunda hastalanmıştı bile, ama ne hastalık, evde bi kaç gün kalınca iyileşiyor, kreşe gidince 3 gün sonra yine hastalanıyor, bu iki ay böyle sürdü, sonunda kreşten aldım kırdım dizimi oturdum evimde:) Bakıcı fikri bana hep çok uzak geldi niyeyse, yani güvenilir birini bulmak çok zordu, bi tanıdığım olsa içim yine rahat olurdu ama o da elde yoktu malesef, 3 yaşına gelince devamlı olarak gitti kreşe ama ayın yarısını hasta olarak evde geçiriyordu, kreşe gitmeyince de ağlıyordu çok seviyordu ortamını, (ee çocukda haklı belli bi yaşa gelince evde sıkılıyorlar haliyle,) tam kızım bağışıklık kazandı hastalıkları azaldı, süper bi iş buldum ve oğluma hamile kaldığımı öğrendim, belki size garip gelecek ama uzun bi süre atlatamadım bu durumu, artık çocuk bakmak değil, çalışmak istiyordum, zaten uzunca bi süre evde kalmışdım..

kendime tekrar bi zaman dilimi belirledim, oğlum bir yaşına gelene kadar dedim, geldi de, şimdi bir yaşında, ama ne yalan söyleyim şimdi de ben istemiyorum, küstüm:) Şaka bi yana ondan ayrılmayı göze alamıyorum, hele bi iki olsun kreş çağına gelsin, o zaman bakarız:)) ayy benimki böyle uzar gider, diyeceğim o ki biraz da nasip kısmet işi bu işler, şartlar neyi gerektiriyorsa onu yapıyorsunuz, maddiyat da çok önemli bi etken tabii..

Ynt: merhabalar

02/17/2011 23:46:00

Bu grup çok çok iyi olmuş baştan bunu belirteyim.Ben üniversiteden mezun oldum olalı çalışıyordum.Hem öyle böyle değil,hafta sonu,gece mesaisi ,ha 24 saat çalışan atm'ler ha ben:))En son İstanbul'da mesaisiz,stressiz,(maaş biraz düşüktü ama)eli yüzü düzgün bir işte çalışıyordum kiiii,eşimin işi nedeniyle İzmir'e taşınma durumumuz ortaya çıktı.Bana fikrimi sorduğunda ''Tamam o zaman korunmayalım,6 aya kadar hamile kalırsam oturur bakarım,kalmazsam iş araraım dedim.Bir ay içinde İzmir'e taşındık ve ben taşınırken hamileymişim zaten,hoş şüphelerim vardı.O gün bugündür çalışmıyorum.Ara sıra doğrumu yaptım diye tabiiki bende soruyorum,hatta bugün çalışmakta olan bir arkadaşımla bunu konuştuk.Elbette ki bir kadın çalışma hayatını,ekonomik özgürlüğünü özler,evet herkes özler ama çalışırken çocuğundan ayrı kalmak herkesin harcı da değildir.Ben doğum izninden hemen sonra çalışmaya başlayan anneleri gönülden tebrik ediyorum.Ben mecburi maddi zorluklarım olsaydı çalışırdım tabiiki ama onun haricinde evladımı kendi anneme bile bırakamazdım kii bırakmadımda.Belki bizimki de abartıdır bilemiyorum.Ama şu varki ben hala yapmıyorum,en yakın zamanda (1 yıl içerisinde)sosyal güvenlik sigortamı dışarıdan ödemek istiyorum.Bunun için evden para kazanma yollarını deniyorum.İlerde kendi işimin sahibi olmak en güzeli ama çocuğuma ayırdığım vakit benim için çok değerli.Anneyle büyüyen çocuk her zaman çok farklı oluyor bence(benim çevremde gördüklerim tabii)Sonuç olarak;pişman değilim,ama böyle birşey düşünenler bazı şeyleri göze alarak bu kararı vermeliler.Benim aynı işe(sektöre)geri dönmem demek oğluma vakit ayıramayacağım demek olduğu için düşünmüyorum.Ama sabah 8 akşam 5 çalışan birisi için durum farklı olabilir.Elif'in dediği gibi şartlar çok önemli tabii,birde kişilik meselesi...

Ynt: merhabalar

02/18/2011 07:13:00

ben de tesktil de tasarım bölümünde çalışıyordum. tekstilin de çalışma şartları ağırdır. senede 4 kez koleksiyon çıkar ve bu dönemlerde sürekli mesaiye kalmanız beklenir ki bu en erken 10 da işten çıkmak demektir. birde ailem başka bir şehirde yaşıyor. çocuğumu bırakabileceğim tek seçenek bakıcıydı ve bende bakıcı olayına bir türlü güvenemedim nedense. o yüzden bende işe ara vermek istedim. şu an oğlumda çok mutlu ben de :) ama bir süre sonra işe dönmeyi düşünüyorum tabii en azından kreş yaşına gelince. ama bu duruma bende çok alıştım oğlumdan ayrı kalabilirmiyim bilmiyorum :))

Ynt: merhabalar

02/18/2011 07:17:00

off bu başlık gene beni üzdü. malesef kızım 3,5 aylıkken bakıcıya bırakıp işe başladım. maddi olarak çalışmak zorundaydım. allahtan bakıcımız çok iyi çıktı. ama ben 5 aydır işe alışamadım. hergün beni kovsalar da tazminatımı alsam diye bakıyorum :))
mesleğim evden çalışmaya uygun ama 8 aylık bir bebekle evde nasıl çalışırım o da meçhul.

Ynt: merhabalar

02/18/2011 08:41:00

kolay gelsin size de evden çalışmak da çok kolay olmuyor ben dönem dönem freelance çizim yapıyorum ama genelde oğlum uyuduğu zaman veya geceleri yapabiliyorum ancak kafamı toparlıyorum o yüzdençok fala iş alamıyorum tabii

iki çocuklu yaşam

02/19/2011 02:48:00

merhaba!
öykününannesi sormuşsun iki çocuklu yaşam nasıl, artıları eksileri nedir diye.. Keşke ikinci çocuğum biraz daha büyük olsaydıda öyle cevaplasaydım, nedeni mi? henüz taze zorlukları unutamadımda ondan:)

Benim açımdan zor olan şeylerin en başında uykusuzluk vardı hala da öyle:) kızımda çok uykusuz bi bebekti, oğlumda ablasına çekmiş, birken iki uykusuz oldular:) Ablası hastaysa, %90 oğlumda hasta olur, abladan bulaşmasını önlemenin bi yolu yok istediğiniz kadar dikkat edin, hele büyük olan okula, kreşe gidiyorsa küçüğü hastalıktan koruyamıyosunuz:( Oğlum ilk antibiyotiğini 30 günlükken aldı mesela.

Kolay bebek yoktur ama benim oğlum gerçekten zor bi bebekti, kolikti ve reflüsü vardı sabaha kadar deli gibi ağlardı ilk yedi ay çok sıkıntı yaşadım, yorgunluk, uykusuzluk asabileştiriyor insanı, bunun acısı bazen büyük olandan çıkarılabiliyor, ilgi göstermek çok mümkün olmuyor çünkü beyniniz zonkluyor, kollarınız, beliniz ağrıyor, gözleriniz yanıyor:( O kötü dönemde insan sersemliyor hiç bişeye yetişemiyormuşsunuz hissi sizi bırakmıyor ve büyük çocuğa karşı olan vicdan azabı da,  ben yalnız olduğum için de bu kadar kötü geçti o dönem, çevremde eşim dışında bana yardımcı olan birisi mevcut değildi bunu da belirtmiş olayım yani daha kolay atlatılabilir, her bebek kolik değil, çok güzel uyuyan bebeklerde var, bunlar benim yaşadıklarım. Bunlar geçici sıkıntılardı sonrasında keyifli daha rahat bi döneme giriyorsunuz.. Amma benim size nacizane tavsiyem ikinci çocuğu düşünüyorsunuz fazla ara vermeyin 3 yıl yeter, neden? Çünkü tam rahata alışıyorsunuz çocuğunuz büyüyor zorlukları azalıyor, hopp aynı sıkıntılar yine başlıyor.. İkisini birden büyütmek ilk dönem zor olabilir ama sonrası büyük rahatlık..

Bu kadar negatiflik yeter fazla bile:) Gelelim iyi yönlerine; iki çocuklu yaşam güzel hemde çok güzel, senden çıkan iki canın birlikte oynadığını görmek, ablası okula giderken oğlumun ağladığını görmek, okul dönüşündeyse nasıl mutlu olduğunu görmek, benim kafam ambale olunca kızımın kardeşiyle ilgilenmesi, bunların hepsi güzel, aralarındaki bağın bu denli kuvvetli olması  beni çok mutlu ediyor.  Allah ın bana bi lütfu da; kızım kardeşini hiç yadırgamadı kıskanmadı, aralarındaki yaş farkı 5 e yakın ama çok iyi anlaşıyorlar maşallah! Ben de oğlumu kızımdan hiç sakınmadım, aman elleme, okşama , öpme demedim, başkalarının demesinede izin vermedim.

İkinci çocukda daha rahat olmayı öğreniyorsunuz, ben kızımda ne kadar kastığımı oğlumda anladım, mesela kızım 3 haftalıkken odasını ayırmıştım, üstelik 5 dk da bir ağlayan bi bebekti, sürekli kalkıp odasına gidiyordum ne delilikmiş diyorum şimdi, oğlum hala bizim odada:) Kızımın üstü azıcık lekelense değiştiriyordum, oğlum döküyor saçıyor umrumda değil, bırak öyle dolaşsın nasıl olsa yine batıracak, yatarken değişiyorum tamam. Evim derli toplu, düzenli tertemiz olmalıydı kızımın bebekliğinde,  şimdi misafirden misafire..

Büyüdükleri zamanı hayal ediyorum ve mutlu oluyorum insanın bi kardeşi olması güzel, dilerim Allah'tan hep iyi anlaşsınlar birbirlerine destek olsunlar, ben kendimde o potansiyeli görsem daha çok çocuk yapardım, kalabalık olsunlar, bayramları seyranları şamatalı geçsin isterdim.

Oğlum hala bebeklik döneminde henüz 1 yaşına yeni girdi, daha yürümüyor konuşmuyor biraz daha büyük olsaydı burda paylaşacağım şeyler çok farklı olurdu, bi kere bi süre sonra o zor dönemleri hatırlamıyorsunuz bile..







Ynt: merhabalar

02/19/2011 11:08:00

amin! çok teşekkür ederim, herşey kısmet, umarım hiç uğraşmadan yeniden bebek sahibi olursun,  anladığım kadarıyla zaten çok güçlü bi karakterin var, elindekilerlede mutlu olmayı biliyorsun, inşallah herşey gönlünüzdeki gibi olur:)

<123>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Çocuğunu kendisi büyütmek için iş hayatından vazgeçenler

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...