merhabalar

<123>

Ynt: merhabalar

03/04/2011 20:24:00

hey bende bu gruptanım. Sayılırım en azından. Çocuklarla evden çalışmaya başladım, gerçi çok fazla iş alamıyorum ama yapabildigim kadarı ile en azından iş çevremden cok kopmamış oluyorum. Çalışanları kesinlikle eleştirmiyorum ama eğer çocuklarıma ben değilde başkası bakarsa onlar benim çocuklarım olmazlar diye dusunuyorum. Çocuk kararı vermeden oncede kendim bakmak istedigimi ve en az 2 çocuk istediğimi biliyordum. Ve bunu yaptığım için çok mutluyum. Bende etrafımdan iyi cesaret lafını cok duydum, ama sunuda fark ettim ki herkes bugune bakıyor, 1-2-3 olsun her bebeklik ve cocukluk donemi fiziken sizi cok baglayıcı bir donem, bir kere alışmışken 2. yi de aradan cıkarmak cokda zor degil. İlk cocuk hayatınızı 180 derece dondurur, ikinci ise belki, 30 derece o kadar. Sonucta çocukluk dönemi geçici ama bugünün ilerisi var, coğumuzun en az bir kardeşi var, mutlu değilmisiniz varlıklarından?
ra_she_de yardımcısızda yapılabiliyor 2 cocuk. Ara ara destek olabilecek biri yeterli bence. Çok gerektiğinde cocuklarla vakit gecirebilecek baby sitter gibi biri mesela.
İki planlı gebelik ve 2 normal dogumla dogurdum benim ufaklıkları. Küçük olan 11 aylık oldugundan beri yuruyebiliyorda. Benimkiler hep kolay bebeklerdi, gaz sancıları yoktu, normalden zaten daha iri oldukları için( eşimde bende uzun boyluyuz) kilo problemleri yoktu, duzenliler vs.
Eve 2 haftada 1 temizlik için gelen biri var, onun dışında da annem yakınımda oturuyor o gerektiğinde yardımcı oluyor, ama bazende , mesela su aralar , uzun sure tatile gidiyorlar babamla o zaman yardım alacak kimsem kalmıyor.
Şikayetçi değilim, zor tarafları var ama bazı kabulleri yapınca cok da zor olmuyor. Mesela hiç bir zaman cocuklar uyanıkken çalışmaya çalışmıyorum, olmuyor cunku, evimiz cok toplu degil, ciddi bir oyuncak dagınıklıgı var, her odada kutu yada sepet var, akşam cocuklar yatınca ortalıktakileri içine atıyorum sadece. İki kardes neyseki cok iyi anlaşıyorlar, oğlum ablasına tapıyor, ablada oldukca iyi, sadece ufaklık yurumeye ilk basladıgı donemler bana cok yapıştığı için bir kıskançlık donemi atlattık, ara ara oluyor tabi kızımın tipleştiği durumlar. Kızım yarım gün anaokuluna gidiyor, o zaman oğlanla yalnız vakit gecirebiliyorum. Oğlanda oğleden sonra uyuyor o zamanda kızımla yalnız vakit gecirebiliyorum. Evle ilgili işleride arada biryerde yapıyorum, nasıl oluyor bilmiyorum ama her zaman yemek pişiyor, ve çamaşırlar hep yıkanıyor. Tabi lafını etmeden gecemeyeceğim ikinci cocukla hayatıma soktugum, bir duduklu tencerem ve bir de kurutma makinam var, ikisini de sarılıp opmek istiyorum.
İki çocuğu şu aralar benim için zor kılan en kotu bolum kış mevsimi oldu, her sabah kızımı okula oglumla bırakıyoruz, onu giydir, oburunu giydir, kendin giyin, cok yorucu oluyor
Neyse bu biraz uzun bir yazı oldu, ara ara anlatırım neler oluyor ikinci çocukla.
herkese sevgiler

Ynt: merhabalar

04/06/2011 17:19:00

Kariyer,is,cevre,egitim,sosyal statü,... herseye yavrusunu tercih eden tüm annelere merhaba! ben de cevrsinden yeter artik,evde cocukla sIkIlmiyor musun,calismaya baslasan? sözlerini cok duyanlardanim,sükür ki bu grubu görüp,benim gibi düsünen ve hisseden annelerin oldugunu görüyorum :) ben anneligin kadin icin bir ihtiyac oldugunu düsünüyorum,ve tabiki  dünyaya onun karninda hazirlanmis ve ilk nefes almaya basladiginda yine onu yaninda bulan bebek icin... oglum Aydin simdi 14 aylik ve ben hamilelik dahil 2 yila yakin zamanda ne kadar cok degistigimi ve nekadar mutlu oldugumu görüyorum.Ben Yurtdisinda elektroteknik ve bilisim mühendisligi okudum,masterimi ileri teknoloji sistemlerinde yaptim.Türkiyeye evlenerek döndüm,hedefim  akademisyen olarak devam etmekti...ama bebek sahibi olmayi tercih ettim  simdi dünyalar tatlisi bi oglum var.Benim ona,onun da bana cook  ihtiyaci var...
Herkese Sevgiler...

Ynt: merhabalar

04/06/2011 19:27:00

sems bence de harikasın. Kariyer hep kariyer, hangi işte oldugunun ne iş yaptığının aslında bir onemi yok. Ama çocuk sadece senin, herhangi bir cocuk değil.
Cocuklar benide cok değiştirdi. Eskiden daha cok kafama taktığım sey olurdu, benimle alakasız da olsa insanların davranışlarını daha cok eleştirirdim. Cocuklar dogunca resmen kılçığım çekildi, iyice sakin biri olmaya başladım. Hayatıma "ne var canım, istiyorsa oyle yapsın tabii" gibi bir cumle girdi:) Empati yeteneğim iyice arttı, herseyden once kendi cocuklarımın yaşında dusunebilmeye  ve onları anlamaya başladım. Eskiden diğer cocuklarla aram cok da iyi değildi, yanyana durunca ne diyeceğimi şaşırırdım, şimdi çocuklarla buyuklerle konuşabildiğimden daha rahat konuşuyorum.
Yaa bu listem boyle uzar gider.
Ama esas beni en rahat yapan kısma gelicem. Pazartesi sendromu bitti:) Zaten kendi işimi yapıyordum ve aslında seviyordum ama daha Pazar gununden Pazartesi yapmam gerekenleri surekli aklımdan geçiriyordum ve sabah midemde huzursuzluk hissi ile kalkıyordum. İş hayatından en ozlemediğim bolum bu.

Ynt: merhabalar

03/01/2012 22:30:00

ben tıpta uzmanlık sınavına çalışırken hamile kaldım.hala kabullenemiyorum:( dershaneye gitmiştim,her hafta sonu 4 saat gidiş 4 saat geliş yaparak.konuları bir kez okumuştum,tekrar edip sınava girecektim.4 ay bulantı,sonrasında hızlı kilo almaya bağlı kaburga batmaları derken ders çalışamadım.şimdi yine ders çalışmaya vaktim yok.bütün arkadaşlarım sınavı kazandı,asistan oldu.bazen kızımdan bile soğutuyor bu düşünce beni.şimdi 2 yıllık ücretsiz izindeyim.kendimi yaramaz kızıma adadım.ama içimde uhde kaldı offff

<123>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Çocuğunu kendisi büyütmek için iş hayatından vazgeçenler

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...