sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

Ynt: sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

09/16/2011 12:44:00

İkinci çocuğumu istiyorum ama normal doğum yapabilir miyim bilmiyorum, ilkinde belimde ne olduğu anlaşılamayan bir sorun çıktı, son 1 ayım hep yatarak, son 2 haftam da günde 20 saat filan ağlayarak geçti, ne yürüyebilyordum, ne oturabiliyordum, ne yatabiliyordum, bitmeyen bir acı, tuvalete bile gidemiyordum, korkunçtu.. O kadar istemiştim ki normal doğumu, ama sezaryen olmak zorunda kaldım, doğum yaptıktan sonra sorunumun ne olduğunu anlamak için epey uğraştık, belim eğrilmiş meğer, halk arasında şirazenin kayması diye tabir edilen durumun tam anlamıyla kelime karşılığı... Belimde de üç tane fıtık varmış . Şimdi ikinci çocuk istiyorum ve fakat aynı ağrıları tekrar yaşar mıyım emin değilim, yurtdışındayım, burada sezaryen çok nadir yapılıyor, normal doğum yapsaydın sakat kalma durumun bile olabilirdi demişti önceki doktorum, kararsızlık içerisndeyim:(

Ynt: sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

09/16/2011 12:47:00

bedevi, gerekli durumda onlar sezeryan yapacaklardir. riske atmazlar. ben de danimarka'da yasiyorum ve burada da sadece gerekli oldugunda sezeryan yapiliyor, cok az da olsa sezeryanla dogum yapan arkadaslarim var. yani gerekli bir durumda sizi normal doguma zorlamayacaklardir.

Ynt: sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

09/16/2011 12:54:00

Peki Asna sana bişi sorucam, Danimarka'da ilk doğumu sezaryen olanlara ikinci doğumda da sezaryen yapıyorlar mı? Yoksa önce normal doğumu mu deniyorlar, orada yaklaşım nasıl acaba merak ettim, bir bilgin var mı?

Ynt: sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

09/16/2011 12:59:00

sezeryan sebebine bagli. misal bir arkadasimin ilk bebegi dönmedi, ama döndürmek icin cok ugrastilar. neyse dogum basladiktan sonra sezeryan oldu. ikincisi döndü ve normal dogumla dünyaya geldi.

diger bir arkadasimin gebelik zehirlenmesi durumu vardi, onun bastan belliydi ikisinde de sezeryan olacagi. 
 
bu arada benim yengemin de bel fitigi var, avusturya'da yasiyor, 4 cocugu da normal dogumla dünyaya geldi.

aile doktorunuza da sorabilirsiniz, sizi yönlendirecektir muhakkak.

Ynt: sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

09/16/2011 13:25:00

41. haftanın sonunda bebek hareketlerinde azalma oldu. Hiç bir açılma olmadığı gibi, bebeğin kafası aşağı yerleşmiş değildi. Suyum iyi olduğu için doktorum bir başka doktordan da görüş aldı. Epeyce düşündüler. Sürekli NSTye girmem koşuluyla bir iki gün daha bekleyebileceklerini söylediler. Sonradan sezaryen sırasında ultrasonda gözükmeyen bir myomun yolu kapattığı ve bebeğin başının o nedenden yerine yerleşemediği anlaşıldı. Normal doğum şansı yokmuş. Bu arada içerideki myomların varlığı nedeniyle, ikinci doğumda normal doğum ihtimali olmadığını söyledi doktorum. Ki kendisi ssvd yapmış bir doktor.

Ynt: sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

09/16/2011 14:53:00

Acil sezaryenle dogurdum cocugumu. O vakte kadar saglikli  bir hamilesin, ebe dogurtsun seni dendi (ABD'de ebe ile dogum cok sik rastalanan bir sey). Ben ilk hamileligim oldugundan guvende hissetmeyip hastahaneye gidip geldim.


Ilk sancimla birlikte cok siddetli bir kanama basladi. Bebegin kalp atislarinin giderek yavaslayip durma noktasina geldigini duyuyorduk. Su kesem patlatildi ve genel anesteziye alip bebegimi cikardilar oradan. Operasyon odasina girdigimde saat 16:15 idi, bebegimin dogum saati ise 16:19. Sezaryen bebegimizin hayatini kurtardi. 

Uyandigimda bebek dogali 3.5 saat olmustu, muthis agri cekiyordum. Sonrasinda verilen morfinler yuzunden olmadik hayaller goruyordum. Agriyi goze alip agri kesici almayi biraktim, rahatladim. 

Benim durumumda oldugu gibi sezaryen yavrumuzu kurtardi. Fakat sonrasinda yasadigim agri vb. sikintilari dogum sirasinda yasayip bebek dogduktan sonra keyfini surmeyi tercih ederdim. Bebegimin dogumuna sahit olup, onu hemen gogsume alip emzirebilmeyi cok isterdim. Ameliyattan agrilar icinde uyanip bosalmis karnina dokunmak, bak bebegin bu diye sana gosterilen fotografi bulanik bir sekilde gorup sevinmek, bebegini kucagina verdiklerinde ilk soyledigin seyin "aciyor" olmasi, daha sonra bunlarin hepsini videodan izleyince hatirlamak hic guzel degil. 

Bir sonrakinde vajinal dogum yapmak istiyorum. Fakat tam donanimli bir hastahanede, guvenilir ellerde. 


Ynt: sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

09/16/2011 15:42:00

ben 9 ay boyunca normal doğum yapşmayı planladım, kimsenin beni korkutmasına kötü hikayeler anlatmasına izin vermedim, dinlemedim. kendimi pozitif yükledim, allah bi kolaylığını verir sonuçta bu işin yolu bu dedim. 36. haftada rutin kontrolde suyumun sınırın altında olduğu gözüktü. 3 doktorda aynı şeyi söyledi. 1 ay boyunca istirahat ettim sıvı tükettim, hatta dinlenebilmek için annemde kaldım. doktor bu suyla normal doğum yapamazsın dedi, çünkü bebeği iten kaydıran suyuymuş. sonraki 1 ay 3 günde bir kontrole gittim fazla sancım yoktu suyum sınırdaydı. doktor normal doğum umudu pek vermiodu ama ben ısrar ettim.

40+1'de kontrole gittim 1cm açıklık vardı, doktor nomal doğum istiosan suni sancıyla başlayalım bebek suyu az olduğu için büyümüyo ve sıkıntıda dedi. bende tamam dedim, sabah 10.00 da doğumhaneye çıktım sancı çekmeye başladım saat 15.00 da 3 cm olmuştu doktor suyumu açtı doğum hızlansın dedi, anormal sancı başladı çünkü serumda takılıydı 5 saat bağır çağır anormal sancı çektim, 5dk. da bir olanlardan. epidural olmadı çünkü kalbimde ufak bi rahatsızlık vardı. saat 20.00da doktor muayeneye geldiğinde hiç. açılma yoktu benim bütün motivasyonum bozuldu artık ağrıya dayanamıcak hale gelmiştim, zaten kan şekerim düşmüştü başım dönüodu sesim çıkmıodu. bi ıkınmada çıkcak olsa onu bile yapacak gücüm yoktu. sezeryana alındım.

sonrasında zorluk çekmedim, 3. gün evimi sildim, 4.gün 1 km yol yürüdüm hemde bebiş arabasını iterek. ama yinede güzel bir normal doğum yapmayı tercih ederdim. bebeğim daha küçük olduğu için acım çok taze o yüzden artık normal doğuramam gibi gelio. bu arada ebelerin konuşmasını duymuştuk bebek zaten hazneye inmemiş bu kız doğuramazdı die. belki bi 10 gün daha beklenebilseydi bebeğim hazneye inerdi ve doğurabilirdim. çünkü çok istiyordum ve çok inanmıştım yapabileceğime. etrafımdakilerde öleydi annem ben sezeryana gidorum die ağladı. ama şimdi dönüp düşünüorum hala yapamazdım diorum.

Ynt: sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

09/16/2011 18:48:00

oof of yarama tuz bastınız.tüp bebek tedavisiyle hamile kalmama rağmen normal doğum hayalleri kuruyordum,41.haftanın içindeydim sancım yoktu,doktorum sezaryan istiyordu kilolu çocuk diyordu ama sonunda ısrarıma dayanamayıp suni sancı ile doğumu başlattı,açılma olmazsa sezaryana alıcaktı.ama herşey yolundaydı 7 saatte 9cm ulaşmıştı.doğuma alındım doktorum 2 kere ıkın dedi,iki kere karnıma bastırdı.bu arada ben sancıdan karnıma bastırmasını istemiyordum,ayrıca yerim hiç rahat değildi tutunacak demiri bile bulamıyordum o anda,resmen hanım efendi benimle uğraşmayıp sinir yaptı sezaryana aldı.arada çektiğim sancılara dayanamayıp sezaryan olmak istiyordum ama bu bilinçsizce söylenen bir sözdü.her neyse fazla uzattım ama hala atamadım o günü aklımdan,o sancılara dayanıpta tahammülsüz bir doktorun elinde ameliyata alındım ve herşey yolundayken:((

Ynt: sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

09/16/2011 22:49:00

41 hafta 5 gün bekledım normal doğum için..2 günde bır nstye gırdım,her an sancı bekledım.Sancı ya da açılma olmadı,son kontrolume gıderken hafıf kanama oldu,ama bebek normaldi,doğum başlamış sunı sancı verelım dedıler,6 saat kadar sunı sancı çektım,ama nefes egzersızlerı yaptıgım ıcın çok acı çekmedım,aynı sancı ıle yanımdakı anne doğumunu yaptı gıttı,ben ıse sunı sancıyla hıc bır açılma sağlanamayınca sezaryene alındım.Sezaryen amelıyatım çok çok ıyı geçti.Spınal anestezı ıle amelıyat oldum.Ellerım serbesttı,muabbet ede ede takıldık doktorlarla.5 dk içinde bebegımı cıkardılar,kucagıma ıstemek aklıma bıle gelmedı.Odaya cıkarken kahkahalar atıyordum yıne,ama agrı kesıcı ıstemedım sonrasında.(hemen sütümün gelmesını ıstıyordum)Çok canım yandı,fakat sütüm damla damla geldı.(hamılelığımın  son ayımda sütüm gelıyordu hep)kızım ilk saatlerınde ememedi,aç kaldı,kucagıma düzgünce alamadım acıdan.o kadar acı çektım ki..2 gün kaldım hastanede,ısrarla mama vermeyın dedım,ama baktım bebek aç kalıyor,bıraz mama verdıler.Neyse ki eve geldıgım an sütüm akmaya başladı,sağa sağa çoğalttım,halen de emzırıyorum kızımı.
  Çok dayanıklı ve güçlü bırı olarak bılınırım,sezaryen sonrası ayaga kalkma girişiminde hüngür hüngür ağladım acıdan.ve hıssetıgım şey bebegıme bakamadıgım ıcın duyduğum üzüntüydü.Kendı acımdan onunla ılgılenemedım.halen hatırladıkça ağlarım.
  Pişmanım,neden beklemedım dıyorum,ama yapabılecegım ne vardı?Sürenın sınırındaydım,sancı yoktu,kanama vardı.Doktorlara güvenmeyı ıstıyordum,bebeğime bişey olmasın ıstıyordum.
  Her neyse bı daha ki doğumumda da sezaryen amelıyatı olucam sanırım,çunkı doktorlara guvenmıyorum,yukarda yazan hıkayelerın çoğu da bunu kanıtlıyor.Normal doğuma destek ve sabır yok.sevgıler hepınıze..
deniz..
 

Ynt: sezeryan olmak zorunda kaldim, cünkü...

09/17/2011 08:15:00

41+0 kadar bekledik bebek aşağı inmedi, normal doğum çok istememe rağmen hiç bir belirtisi olmadı, başı yukardaydı eşim daha fazla riske girmek istemedi ve doktorunda kontrolünden sonra normal olmaz onayıyla sezeryan oldum.Kordonu çok uzunmuş kendine dolamış baya ondan aşağı inemedi sanırım nitekim olmadı :(


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
ssvd

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...