Çok utandığım bir hikaye..

06/07/2011 09:52:00

Eşimle yemeğe gittik..Çok sevmediysem yemeği genelde tabağım da kalır birşeyler..
Evde bırakmam mesela ama lokanta da kalıyor sanki orda ki yemek değil..
Neyse yedik içitik..Ön masa da bir bayan annesi ve çocuklarıyla yemek yiyor..
Kabul..önyargılıyım .. Hatun son model,annesi felan dış görünüşleri..Çocuklar da öyle ..
Yemeklerini yediler..Tabakların da bir kaç köfte kaldı..
Bayan kızına dedi ki..Bunları saralım da akşam sen pilavla beraber yersin dedi..Tabak ta bırakıp-çöpe gitsin istemedi..
Çok takdir ettim ve kendimden çok utandım...

Şunu yapabiliriz eğer kalan yemek artık diyebileceğimiz duruma geldiyse onu da paketletip hiç olmazsa sokak ta ki aç kedilere-köpeklere verebiliriz değil mi?

Ynt: Çok utandığım bir hikaye..

06/07/2011 10:01:00

utanmadan yazayım ben mervecim:)

haftasonları acık bufe kahvaltıyı pek seviyoruz ailecek. hatta babamı kardesimi ve kocamın kardesini bazen de anneannemleri filan alıyoruz genelde. gittigimiz yerleri de severiz. genelde acık alan tercih ediyoruz. cimler ne bileyim hasret kaldıgımız doga gibi. iste her acık bufede dolduruyoruz tabakları. cok fazla oluyor ve hepsini yiyemiyoruz. ben utanmadan kalanları paketleyip atıyorum cantama. cope gidecegine.

bir keresinde benim kokos kuzen de vardı yanımızda. gayet kendinden emin bilmis bilmis tum uklalıgıyla abla bu yaptıgın cingenelik dedi. aynen boyle dedi. yasına verdim ve ona uzun bir nutuk attım:) cope gideceginden bir daha kullanılamayacagından bahsettim hatta abartıp dunyadaki aclık oranlarından bile bahsettim. hak verdi bir sey diyemedi bir daha.

yazayım dedim / yazdım.

bu arada guzel grup olmus mervecim,
aklına saglık.

Ynt: Çok utandığım bir hikaye..

06/07/2011 10:04:00

Hiiiiç utanmam hemen paket yaptırırım bende...

Ynt: Çok utandığım bir hikaye..

06/07/2011 10:15:00

bizim bir komsumuz vardi, lise yillari, meryem yenge, 5 cocugu vardi, esini trafik kazasinda kaybettikten sonra bizim oraya tasinmislardi, ama nasil anlatsam nasil anlatsam ondaki bu israf karsiti durumu, uzun yillar oldu, aklima gelen bi kacini yazayim:

- mesela diyelim yemek yendi, masada ekmek kirintilari kaldi, kizlara elletmez, durun yavrum, onlari bi kaba alalim, ben sonra corbama atar yerim

- deterjan mi bitti, kutuyu ortadan keser, dibinde kalani da kullanir, öyle kutu atilir

- yemek kalmasi gibi bir durum söz konusu degil, bir yemek bitmeden baska yemek yapilmaz, tabaklara azar azar konulur, arzu eden tekrar alir

- meyveler cürümeye yüz tuttuysa ya meyve salatasi ya elmali kek, ille degerlendirilir

vs. vs. daha nicesi var, aklima gelmiyor, lakin burasi mühim, simdi tüm cocuklari evlerinde ayni hassasiyeti gösteriyorlar, aliskanlik haline gelmis cünkü, ne güzel, cok güzel.

Ynt: Çok utandığım bir hikaye..

06/07/2011 10:35:00

tabi zeynep'cim, muhakkak, lakin bu teyze bizim avusturya'da komusumuzdu, maddi durumlari da gayet iyiydi, eli de cok cok bol bi teyzedir, kulaklari cinlasin, ama bu baska bir hassasiyetti, mesela benim anne babam da cok yaslilar, babam 1932 li misalen, ama onlar bile bu kadar - ki hakikaten dikkat ederler - dikkatli degillerdir :)

Ynt: Çok utandığım bir hikaye..

06/07/2011 11:00:00

benim hikayem yemekle ilgili değil ama yine de israfla ilgisi var,

kuzenimin eşi rus, çok zor zamanlardan geçmişler, paraları olduğu halde yaşamsal malzemeleri bulamadıkları olmuş o yüzden en küçük maddeyi bile değerlendirmeye çalışır. yemeklerin asla çöpe gitmesine izin vermemesi ayrı konu. Maddi durumu iyidir, akademik kariyer sahibi bir insan hatta ama hassas bu konuda.. fotoğraf meraklısıdır, dijital olmayan makinesini ve işini görecek kadar lensleri ebayden almıştır. neyse. çalıştığı üniversite elindeki eski makineleri elden çıkarma kararı almış ve muhtemelen satılmayacak ya depoya ya da çöpe gidecek. Eski makineler diyorum ama gerçekten çok eski makineler.. Kuzenimin eşi eski slayt makinesini almış, çalışır durumda, elden geçirtmiş, temizlemiş ve kullanmakta şu an. Yenisini çok rahat alabilecek maddi imkanı varken..

Sadece yemek değil bu tip alet/edevat/eşya israfı da önlenmeli aslında..

Ynt: Çok utandığım bir hikaye..

06/07/2011 11:00:00

Bende bi zamanlar anneme çok kızardım.Şimdi lavaş filan kalmışsa onları bile sardırıyorum:))

40 yılda bi yemeğe gidiiyoz gerçi artık.Ne masada ne sofrada bişey kaldığı söylenemez:))

Ynt: Çok utandığım bir hikaye..

06/09/2011 12:47:00

Tabagımda bırseylerı bırakmam hıc alısılageldık bır durum degıl benım ıcın.
O yuzden kendım de tabagımı bıtırmeye, Lara'nın da yemegı ne ıse bıtırtmeye calısırım.
Annenın davranısını cok takdır ettım.

Hatta bazı yerlere gıttıgımızde porsıyonun buyuk oldugunu tahmın edıp tek tabak alıp pay ederız esımle. Hatta sevgılı esımın benzer sekılde tabagını annemle bıle (!?) pay etmıslıgı vardır.

Acık bufe kahvaltıları cok sevmeme ragmen damak tadımızla genelde cok bagdasmadıgı ıcın gıtmıyoruz.

Tek ıstısna, Hulya da hatırlayacak, Cukurambar Pelıt ıdı. O gun cok yemıs, super yemıs, tabagıma ne koyduysam bıtırmıstım...


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Ailemizde ve çevremiz de israfı önleyelim..

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...