Ayşenin yazısı ile ilgili bir yazı

<12>

Ynt: Ayşenin yazısı ile ilgili bir yazı

01/07/2011 11:26:00

Hazel bir önceki başlıktaki sorunda bu zaten. Ben üzülürüm sen üzülmezsin. Ama polemik yaratıp seninde üzülmen için çabalayamam. Çabalarsam senide kırarım kendimde kırılırım. Öbür başlıkta olan olmuş. Konuşanlar hem kırgın hem kırık.

Esra bence güzel olmuş buraya yazdığın. Bende aynı görüşteyim. Meslek alanım değil ama duymuşluğum var doğuştan çift cinsiyetlileri yada fiziki yapıyla kromozom farklılığını. Onların işi gerçekten zor. Onlar diyeceğim yok. Ama sonradan tercihlerini değiştirenlere üzülüyorum ve çevremde olması beni rahatsız eder. Ve şu an binamızda var maalesef :(

Rahatsızlık duymamın nedenine gelince benim tercihim değil ve bana göre ters bir durum ama zamanla çocuğumda merakla birlikte gelen özentiye sebep olurmu? Bu yüzden rahatsızlık duyuyorum yoksa başkasının hayatı beni ilgilendirmez. Namus bekçisi değilim :)

Ynt: Ayşenin yazısı ile ilgili bir yazı

01/07/2011 14:42:00

Zaten kişinin yatak odasında hangi organıyla seviştiği
konusunun
namus bekçiliği ile ilgisi olamaz di mi

Hazel, size arkadaşlık teklif etsem kabul eder misiniz ? :))

Ynt: Ayşenin yazısı ile ilgili bir yazı

01/07/2011 14:43:00

Şaka tabii,
biz zaten arkadaşız.

İyi de olmuşuz:))

Ynt: Ayşenin yazısı ile ilgili bir yazı

01/07/2011 20:46:00

Insan ailesinde hic rastlamaz, etrafinda hic gormez saniyor. ya da gormezden gelirsem olmazmis gibisine geliyor. isin asli hic oyle degil.


birebir yasadigim iki ornek var:

Ortaokula basladik, yan sinifta ufak tefek bir oglan var. surekli dalga geciyorlar cocukla "kiz A...., kiz A......" , bizim bile kulagimiza geliyor is beden egitimi soyunma odasindaki agir sakalara kadar variyor. uzaktan goruyoruz hep cok yalniz.... arada bir konusu oluyor . cocuguz daha, belki biz de bilmeden dalga geciyoruz, gulusuyoruz aramizda.
Liseye geliyoruz, kredili sistem. Siniflar karisiyor, A.... ile ayni sinifa dusuyoruz. Tesadufen siralarimiz yanyana. Zamanla cok iyi arkadas oluyoruz. O kadar iyi, o kadar akilli bir cocuk ki. Ama cok urkek. Haftasonlari arkadas bulusmalarimiza onu da cagiriyoruz. Cok ama cok sasiriyor. Ortaokulda diger sinifta oyle dislanmis ki. Bu esnada benim bidigim en az 3-4 kiz arkadasi oluyor. Haftasonlari bulusuyor, sinemaya gidiyor. Belki elini tutuyor, opusuyor onlarla... bir gun diyor ki "ben boyle arkadaslarim olacagini hic dusunemezdim gecen senelerde, haftasonlari annem uzulmesin diye arkadaslarimla gezmeye gidiyorum der carsida bos bos birkac saat dolasirdim" diye anlatiyor. Icim burkuluyor o zamanki aklimla " bak cocuga iftira atmislar, kiz arkadasi da var. azicik kibarsa ne olmus yani" diyorum.
Lise bitiyor hepimiz universite icin Istanbul'a geliyoruz. bir iki gorusuyoruz ama evlerimiz, okullarimiz uzak. sonra gorusmez oluyoruz. birgun bir arkadasimdan A.....nin intihara kalkistigini duyuyorum. anlatiyor arkadasim. kabul edemedi bir turlu kimligini, cok ugrasti olmadi diyor. Cok mutsuz oldu, baska care goremedi demek ki diyor. Yillar geciyor duyuyorum ki A.... kimligini kabullenmis, belki yardim aldi bilemiyorum. sonra facebook giriyor hayatimiza tekrar baglantimiz oluyor. Simdi mutlu, fotograflarinda gozlerinden gorebiliyorum bunu.
Ailesinin haberi var mi, yok mu bilmiyorum. Ogrendilerse ne hissetiler dusunmek bile istemiyorum. Cok zor olsa gerek, kim ister ki?

Ben A.... yi her hatirlayisimda hep o uzgun, yalniz erkek cocugunu hatirliyorum. Biliyorum ki bu onun secimi degildi ve degismek icin cok ugrasti. Ama simdi mutlu, onu icin ben de mutlu olmayayim da ne yapayim?

---------------------------

Uzaktan bir kuzenim var. Uzun yilardir gormemistim. Once ben universitedeydim sonra o buyudu universiteye gitti. benim hatirladigim kucuk kizil, sevimli bir erkek cocugu idi. Birkac sene once intihara kalkistigini, depresyonda oldugunu duydum. Cok uzuldum. Neden acaba diye sordum, kiz arkadasi varmis ayrilmis ondan dediler. Benim icin konu kapandi, insallah iyilesir demekle yetindim.

Kizim dogdugunda annesi ile ziyarete geldiler. Uzun yillar sonra tekrar goruyordum. 1,90 boyunda yakisikli bir delikanli olmustu. hala eskisi gibi guleryuzlu idi, garip adlandiramadigim bir cekingenligi vardi ama. Ve bir turlu adini koyamadigim bir farkli durus. 

Daha sonra ardarda birkac kez daha gordum ve bu farkliligin adini koyabildim. Yanildigimi hic sanmiyorum. Ona soramadim ama bundan eminim. Kuzenim de her ne kadar bastirmaya calissa da gay di. bunu kabullenemiyor ve depresyona giriyordu, intihara kalkisiyordu. Bu dusuncemi babam dahil ailemle paylastim ve hickimse bu fikrime itiraz etmedi. Demek ki onlar da ayni seyi dusunmuslerdi. Annem babam onun ebeveyni degil ama ellerinde buyumus bircocugun bu durumunu uzulerek de olsa kabul ediyorlar. 

Simdi bu yazim uzerine ne kadar genis insanlar ,sapkin iliskileri hos goruyorlar diye dusunulebilir. Mumkundur. Belki ben de kendi bu kadar yakindan sahit olmasaydim dusunebilirdim oyle, kimbilir? 

<12>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Escinsellerin haklarina dair.

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...