Doğum hikayelerimiz

03/23/2011 15:20:00

Evlenmeden hatta doğum yapmadan önce doğum hikayelerini anlatan insanlara sinir olurdum gereksiz ve sıkıcı gelirdi ama ne zamanki doğum yaptım hikayemi herkese anlatasım geldi tabi insanlarınkinide merakla dinler oldum umarım yeni konumuz hoşunuza gider çünkü ben yavrularınızla kavuşma hikayelerinizi çok merak ediyorum.Bizim kavuşma hikayemiz ise şöyle;


3 Ağustos 2010 güne bir başka başladım o gün daha mutluydum sanki hisseder gibi. Annem yanımdaydı birgün öncesine kadar. Evdeki son hazırlık ve temizlikleri yaptılar eşimle, gitme yoksa yarın doğururum bak dedim yine hisseder gibi senin doğuracağın yok kızım ben gidim dedi:)))
Lavaboya gittim ne göreyim nişanım gelmiş o an garip bir his kapladı içimi korku,mutluluk,heyecan hepsi bir arada müthiş bir his hemen eşimi aradım açar açmaz geliyor mu kızım dedi evet dedim ve normalde 1.5 saatlik yolu 45 dk da geldi ben bu arada evimi topluyorum gayet iyiyim sancı falan yok dr umu aradım durumu anlattım hemen gelin dedi işte o an o müthiş his yerini sadece korkuya bıraktı yapabilecekmiydim?

Eşimin gelmesiyle doğum çantamızı alıp çıkmamız bir oldu hastaneye 10 dk kalada hafif hafif sancılarım gelmeye başladı.Dr kontrol ettikten sonra açılmamın 5 cm olduğunu herşeyin çok güzel ilerlediğini 1 saate kalmaz kızıma kavuşacağımı söylediğinde korkum dahada arttı şaka maka doğuruyordum:))

Odaya yatışım yapıldı sancılar 10 dk da bir ama dayanılmayacak kadar kötü değil tabi ara ara yapılan muayenelerde olmasa canım neredeyse hiç acımıyor.Yarım saat sonra son bir kontrol açılma 8 cm dr şaşkın harikasın zeynep hemen doğumhaneye alabiliriz demesinmi ben tabi başladım ağlamaya eşim ve annem yanımda sedye geldi hiç gidesim yok ama  sancılarda dayanılmaz sanırım kaçış yok:)))

Önceden kararımızı vermiştik doğuma eşimde girecekti her zaman her yerde olduğu gibi doğumumdada yanımda oldu o olmasa zor doğururdum derim hep.Doğumhaneye geldiğimde korkum artık tavan yapmıştı ama biran önce kızıma da kavuşmalıydım.Dr geldi ve hazırmısın dedi hiç hazır değildim aslında ama kızım çok aceleciydi kaçış yoktu:) Eşimin ve tabiki Doktorumunda yardımıyla birkaç ıkınmadan sonra kavuştum yavruma hemen kucağıma verdiler biran kesildi ağlaması tarif edilemez bir hisle kokladım öptüm meleğimi o an sanki kimsecikler yoktu etrafımızda sadece o ve ben sonra eşime takıldı gözüm ağlıyordu defalarca kez teşekkür ederek bana belkide ilk defa gördüm onu böylesine ağlarken.Artık herşey bitmişti kavuşmuştuk biz tam bir aile olmuştuk...

Ynt: Doğum hikayelerimiz

03/24/2011 06:48:00

Ah ne kadar şanslısın :) Bana nasip olmadı normal doğum.
Başından beri hep normal olmasını istedim. Doktoruma da hep dedim sezeryan istemiyorum diye. 40. haftanın sonuna kadar bekledik ama kafası yukarıdaydı Simay'ın. Son hafta 2 güne bir NST'ye girdim, en ufak bir kasılma dahi yoktu. 10 Ağustos'taki kontrolde doktorum suyun azalmaya başladığını, NST sonucu bebeğin kalp atışlarında da düzensizlik gördüğünü söyledi. Onaylarsan bugün alalım dedi. En fazla 2 gün daha beklerim ama 2 gün sonra senin ne dediğine bakmam alırım bebeyi dedi. 2 gün içinde normal doğum olma ihtimali de %5 bile değil dedi. İşin aslı ben de artık sabırsızlanmaya başlamıştım. Ve eşimle konuşup doğuma o gün girmeyi kabul ettik. Ben hastanede kaldım, eşim eve gidip annemi, kardeşimi ve doğum çantasını aldı geldi. Hemen ameliyata aldılar. Doğum anını görmek istediğim için spinal anestezi yapıldı. 10 Ağustos saat 12:26'da 3420 kg olarak sezeryanla dünyaya geldi Simay'ım. Çığlık çığlığa ağlıyordu. Hemen üstünü temizleyip kucağıma verdiler. Onu ilk gördüğüm anın görüntüsü beynime kazındı resmen. İlk dikkatimi çeken saçları olmuştu :)

Ynt: Doğum hikayelerimiz

03/24/2011 07:33:00

    Ne gariptir her doğum hikayesi okuyuşumda yada doğuma ait her görüntüyü gördüğümde gözlerim dolar tüylerim diken diken olur...şu andada öyle oldum..

   Bende normal doğum isteyip kısmet olmayanlardanım.hamileliğimin son zamanlarında kegel egzersizzleri nefes egzersizleri yaptım dualar ettim ama nasip değilmiş..
   Benim Annem vefat etti kardeşlerim uzakta..yani doğumun nasıl olacağının yanısıra bir de hemen ayağa kalkarmıyım kimseye muhtaç olmadan işimi görebilirmiyim endişelerim vardıkardeşlerim de çalışıyolar ancak doğum hafta sonuna yada izin gününe gelirse gelebilirler kendi doktorum sadece sezeryana giriyo normal doğumda ebeler var yani kafamda binbir türlü soru..
   doğurana kadar gezdim diyebilirim çünkü artık okadar sabırsızdım ki hergün odasına girip eşyalarına bakıp bakıp ağlıyodum:)en son gün eşimle dışarda yemeğe oradanda  markete gittik alışveriş yaptık hatta buralarda doğuracaksın diyede espri yaptı eşim.bu ara benim nişanım bundan bir hafta önce gelmişti..bende hem korktum hem heyecanlandım ne yapacağımı bilemedim ama bu konuda internette çok şey okumuştum telaşa gerek yok dedim sancıları bekledim.herneyse o gün eve geldik bi anda suyum geldi yani resmen balon patladı:)ama sancı filan yok...hemen hastaneye gittik..ebelerin girişimleri sonucu 2 cm açılma olduğunu söylediler ama o muayene beni mahvetti nedense keşke bunun başka bi yolu olsa..doğum başladı yani sancı odasına aldılar..ben sancı süresince nefes egzersizleri aralarda meryem suresi okuyorum ilk zamanlar tabi..8 saat sonra meryem suresi bitarafa gitmiş ben bi tarafa:)tekrar aynı muayene..ben umutla soruyorum hemen olurmu diye saat sabah 9.30 ebe daha senin 3 cm anca daha çok beklersin demezmi moralim tamamen bozuldu tüm enerjimi kaybettim halim kalmadı derken kendi doktorum nöbet çıkışı uğramış öyle...o gelince kurtarıcı meleğim gelmiş gb oldu...su gelmiş zaten bu şekilde çok zor dedi...hemen sezeryana aldılar..29 ağustos saat 10.30da kuzucuk dünyaya geldi..kapkara saçlı bembeyaz bi melek..ertesi gün resmi tatil...kardeşlerimin hepsi yanımdaydı gözümü açtığımda..kendi doktorumla..oğlum sağlıklı ben sağlıklı..Rabbim herşeyi istediğim gb ellerime gönderdi binlerce şükürler olsun...Allah kimseye aratmasın herkese yaşatsın inşallah bu yüce duyguyu..

Ynt: Doğum hikayelerimiz

03/24/2011 10:42:00

Bende normal doğumdan çok korkanlar kervanından biri olarak sezeryan istedim.Ama şimdi acaba normal mi yapsaydım diye bir pişmanlık da yok değil.Ama sezeryandanda bir sıkıntı çekmedim, o deneyimide yaşasam iyiydi diye düşündüğümden sadece.Son doktor kontrolümde 1 hafta sonra alalım bebeği dediğinde doktor içimi bir heyecan kapladı.Ama bir taraftanda ben de hamileliğimin biteceğine üzülüyordum bende çok sevmiştim hamileliği ve o hallerimi.Doğum günü sabah 6.30 da hastaneye çağırdı doktorumuz.Bir gece önce tabi hiç uyku girmedi gözüme sabah 5 te kalkıp duşumu alıp hazırlandım herkesten önce.Hastanede hazırlıklarımın yapılıp ameliyathaneye indirildiğimde artık gözyaşlarıma hakim olamadım tabii benle birlikte eşim ve annemde.Artık heyecan yerini iyice korkuya bırakmıştı.Ameliyathane çok soğuk ve sevimsizdi.Anestezi dr geldi ve belimden iğnemi yaptığında bacaklarım anında uyuştu kıpırdayamıyordum artık.doktorum geldi ve başlıyoruz dedi o anda kesiyi hissettim ama tabi ne acı var ne bişey.Ama çok heyecan yaptığım için kısa bir süre uyutuldum ve meleğimin çıkışını göremedim.En çok istediğim şeyi yaşayamadım.Gözlerimi açtığımda beyaz al yanaklı melek kızımı giydiriyorlardı o anda göz göze geldik o boncuk gözlerle.Sonra hemen yanıma verdiler ve kızımı koklaya koklaya odamıza çıktık koyun koyuna.

Ynt: Doğum hikayelerimiz

03/26/2011 20:12:00

5 ağustosta 7. ay rutin kontrolumuze gittiğimizde muayenede   doktorun asistanları önce bakıyorlardı ultrasondan ölçümler yapılıyordu. bir terslik olduğu belliydi. daha sonra doktorumuz  plesantamın kanama yaptığını bebeğin beslenemediğini, çok az oksijen gittiğini (onuda vücudunun bebeğin önce beynine ve kalbine gittiğini ki alllahın bir hikmeti bu da) suyumun azaldığını  ve bebeğin gelişiminin  3 hafta geride olduğunu ve bütün bunların bir erken doğum belirtisi olduğunu söyleyerek kendimi hazırlamamı istedi . bir kaç gün sonra tekrar gel bakalım dedi. o gece hiç uyumadım tabi ertesi gün benim tansiyon 16 / 10.   bebeğin ciğer gelişimi için iğne yapıldı erken doğum olacağından.

sonra yine bakıldığın da gerilemenin devam ettiği ve hemen bebeği almaları gerektiğini söyledi doktorumuz. son gecemizi nst de geçirdik ve oğlum son bir kaç gün hiç olmadığı kadar hareketliydi. ben ağladıkça  sanki bana hiçbirşey olmayacak üzülme der gibi hareketliydi. direnç artışı olmuştu ve dr bile şaşırmıştı bu duruma. 12 ağustosta 11.30 da doğuma aldılar genel anestesi oldum. uyandığımda ilk sorduğum  oğlum oldu tabi.  hemen küvezin etrafını kapatıp direk yoğun bakıma almışlar. kalkamadığım için ancak ertesi günü görebildim onu küvezin içinde küçücük  960 gr 33 cm(840 a kadar düştü 26 hafta ayarında yaklaşık 6 aylık  olarak sayılır)küveze elimi koyup oğlum diyebildim başka birşey diyemedim:(   12 gün sonra ilk defa dokunmama izin verdiler. 15 gün sonrada ilk defa kucağıma verdiler sadece 2 dakika. anne olduğumu  o an anladım hemşire boynuna yakın tut kokunu alsın dediğinde nefesini öyle kuvvetli hissetim ki. doğduğu gün bile kendi nefes alıp vermiş. 1 kilonun altında doğmasına rağmen hiç bir sağlık sorunu yaşamadık. 4 hafta küvezde kaldı.  kilo almasını beklediler çıkarmak için.  bir ay sonunda benide hastaneye aldılar 10 gün de birlikte kalıp tam 40. günümüzde evimize geldik.  ilk aylar çok zordu tabi ama en önemlisi sağlıklı olmasıydı hamdolsun rabbime. doktoruma ilk sorduğum doğunca ağladımı? ağlamış. o anı yaşamayı çok isterdim tabi. herkes hastanede bebeğini emzirirken soğuk bir makine sesiyle sütünü sağmak ve her seferinde gözyaşının sütünden fazla olması               15 gün önemli dedikleri için ne olcağıni bilememek.ziyaret günlerini iple çekmek hepsi çok zordu. bir kırmızı kurdelem lohusa şerbetim bile olmadı:) daha bebek şekeri yaptıracaktım (1. yaş gününde yaptırcam inş.)  bavul hazırlıcaktım gibi bir çok şey insanın içinde kalıyor ama hiçbirinin bir önemi yok tabi.  espri olsun diye yazdım. en zoru kaybetme korkusuydu birde onu öyle küvezde yatarken bırakıp çıkmak. çok şükürki hepsi geçti. rabbim bana anneliği layık gördü.hepsi geçti gitti. isteyen herkese de yaşatsın. bizim hikayemizde böyle işte. artık  benimde eşiminde doğum günü 12 ağustos. üçümüz birlikte kutlayacağız. ama hep içimde onu ilk gördüğüm anın burukluğu ama anne olmanın mutluluğu olacak. her bebek doğduğunda bir de anne doğarmış....

Ynt: Doğum hikayelerimiz

04/01/2011 21:05:00

ozalp 


farketmemişim yazını öyle çok duygulandım ki ne güzel demişsin her bebek doğduğunda bir de anne doğarmış sabrına olgunluğuna hayran kaldım Rabbimde bu halinin mükafatını vermiş uzun hayırlı ömürleriniz olsun inş...

Ynt: Doğum hikayelerimiz

04/01/2011 22:11:00

ben de çok duygulandım gözlerim doldu kendi doğum hikayemi yazmaya niyetlenmiştim yazamadım allah oğluna  mutlu uzun ömür versin,bu mutlu son ailecek en kötü anınız olsun inşallah 

Ynt: Doğum hikayelerimiz

04/02/2011 06:09:00

hepimizin bebişleri uzun ömürlü sağlıklı olsun inş. tşk ler.   esinesin sende yaz ben seviyorum doğum hikayelerini. her doğum hikayesi muhteşemdir.


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
2010 AĞUSTOS ANNELERİ VE BEBEKLERİ

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...