vicdan azabı

06/11/2010 08:19:00

Üyenin kendi isteğiyle ya da kurallara aykırılıktan dolayı üyeliği sonlandırılmıştır.

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 09:26:00

Denizcim, bu tür duygular ara sıra her annede oluyor, yanlız değilsin! Ben şimdiye kadar Zeynep Duru'ya asla sesimi yükseltmedim. Ama son zamanlarda bağırmamak için kendimi çok zor tutuyorum. Çünkü (kesinlikle şikayet değil yanlış anlaşılmasın) Doğduğundan beri kızıma tek başıma bakıyorum. Ne bir anne, kayınvalide, bakıcı v.s... İlk bebeğim ve bakarız diyenlerin hepsi ortadan kaybolup beni yanlız bıraktığı için, acemilikle birçok yanlış yapmış olabilirim. (yıkarken yanlış tutmak, altının kirlendiğini anlayamamak)
Önceden ben de kendimi suçluyordum ama artık yapmıyorum. Biz de insanız, bizim de sinirlenmeye bağırmaya içimizi boşaltmaya hakkımız var. Ancak konu çocuk olunca akan sular duruyor tabi.
Ben evlenmeden önce çok aktif biriydim. Sadece uyumak için evi kullanırdım o derece hareketli bi yaşamım vardı, çalışıyordum.
Evlendiğimden beri çalışmıyorum, üstüne bir de bebek olunca 11 aydır evden çok nadir dışarı çıktım, e hal böyle olunca bünyeyi zorladı tabi. Geçen gün nerdeyse sinir krizi geçiriyordum YETER ARTIK DARALDIM BUNALDIM NEFES ALMAK İSTİYORUM diye...
Yanlız başıma bi yarım saat dolaşmak istiyorum, bi arkadaşımla oturup 2 kelime sohbet etmek istiyorum, birkaç insan yüzü görmek istiyorum..... Geçen gün kocişe dedim ki, sen bugün Duru'ya bakacaksın ben anneme gidip birkaç saat kafamı dinliycem. Evden çıktım ve 5 dakika sonra geri döndüm. Şimdi babası Duru'ya ne yedirecek, uyku saatini de bilmez, ya t.v.nin başına oturtursa, ya yürütece koyarsa...
Sonuç: hiçbiryere gidemedim tabi. Yani uzatmayayım diyeceğim o ki, kendini suçlama hiç. Biz de küçükken annelerimiz bize bağırmıştır sesini yükseltmiştir sinirlenmiştir. Hangisini hatırlıyoruz ya da travma yaşıyoruz bu yüzden? Biraz rahatla ve bu kadar takma kafaya. Ve içinden sürekli şunu tekrarla  BEN ÇOK İYİ BİR ANNEYİM:)

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 11:21:00

Denizcim kızımın adı Zeynep Duru:) Ezgi benim ismim. (düzeltmek değil bilgilendirmek:) bu nick olayında bazen benim de kafam karışıyor:)
Evet kızıma hep ben bakıcam. İşe dönmeyi düşünmüyorum daha doğrusu eşim daha çok DÜŞÜNMÜYOR:)
Kızımıza sen bak, yoksa ben işi bırakıp bakarım ha, diye beni tehdit ediyor:) Bakalım hayırlısı diyorum. Hele biraz büyüsün, belki kreş falan düşünürüz.
Başakcım, bana kolay geliyor tabi SESİMİ HİÇ YÜKSELTMEDİM demek. Daha 10 aylığız. Bakalım Çınar kadar oluncaya dek neler olacak, neler yaşanacak:)

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 11:42:00

Ben de itiraf ediyorum,ben de yükselttim.:( o zaman o kadar vicdan yapmamıştım hatta,cidden patlamak üzereydim sinirden ve bağırmak o kaar vicdan azabı hissettitmiyordu bana,cidden başka yolu yok gibiydi.
Şimdi o psikolojiden daha uzağım ve bağırdığım zamanlar için--ki maelsef çok yani--çok vicdasn azabı duyuyorum. Keşke o an her ne yapıyor olsam da yavruyu baabsına bırakıp 5 dak. dışarı çıksaydım. Eşim de ne kdar ciddi olduğumu anlardı belki,ne kadar depresif olduğumu. 5 dak dışarı çıksam ve sinirimi atıp gelseydim keşke.

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 11:43:00

Herşeyden önce hepimiz insanız kısmına katılıyorum. Yorgun bir günün ardından insanın bazen afyonu patlayabiliyor.

Ben elimden geldiğince sakin olmaya çalışıyorum ama başaramadığım zamanlar da olmuyor değil. mesela geçen hafta sonu tüm evin temizliğini bitirdim. hem de öyle böyle bir temizlik değil. herhafta sonu yaptığım koltuları halıları çekerek herşeyin altını silerek yaptığım temizlik. tam işlerim bitti biraz dinleneyim dedim bu arada lavobaya gittim ve içerden şarrr diye bi ses geldi. babamız buzdolabından meyve suyu çıkarmış ve onu tezgahın üzerine kapağını sıkmadan bırakmış. ege de onu alıp krem rengi salon halılarımızın üzerine boca etmiş. öyle böyle değil. 1 lt.lik meyve suyunun neredeyse tamamı. halının yarısı renk değiştirmiş vaziyette. o an ona zarar vermemek için sadece kolundan tutup yan odaya götüdüm sakın burdan çıkma ben halıyı temizleyene kadar diye bağırdım. ama çıkan sesime ben bile inanamadım. nasıl korktuysa gözyaşı ve hıçkırıklarla ağladı. ben de oturup halının üstüne dakikalarca ağladım. sonra düşününce bi halı için çocuğuma bağarmaya değermiydi diyorum. ama o anki ruh halimle sağlıklı düşünmem mümkün değil. zaten hamileyim iş yaparken çok zorlanıyorum. baba evde yok. o halının silinmesi lazım. yıkamaya versem pazar günü almıyorlar. ben yorgunluktan ölmüşüm. işerimi bitirip dinlemenin hayalini kuruyorum. ertesi gün işe gidicem son birkaç saatim dinlenmek için . olan oldu halıyı sildim ağlaya zırlaya. ama sonra oğlumla zar zor barıştık. kucağıma gelmek istemedi. normalde asla babasıyla uyumayan çocuk o akşam beni yataktan kovdu ve babasıyla uyudu. kahroldum resmen kaç gün. bir daha asla oğluma bağırmıycam diyorum ama bazen gerçekten sabrımı zorladığımı farkediyorum. o zamanlar eşime ne olur biraz sen ilgilen ben gerçekten çok sinirlendim diyip ortamdan kaçıyorum.

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 11:44:00

Deniz, vicdan azabı benim de kimi zaman yaşadığım bir his. Kızıma sesimi yukselttiğimden değil ona ayıracak vakitlerde kendime vakit ayırdığım zaman oluyor. ( kuafore gitme , alışverişe gitme vs )

ben çalışıyor olmamı bu konuda avantaja çeviriyorum aslında . Hafta içi kızım a.annesi ( sabah 08:30 aksam 20:30 )  hafta sonları butun gun benimle. varsın hafta sonları 4/4 luk yemesin diyorum , uyku saatini biraz daha kaçırırsa çıldırır demiyorum  elbette ki elimden geleni yapmaya çalışıyorum ama çok zorlamıyorum. Hal böyle olunca da zaten hafta sonu benimle olmaya can atan miniğimin bir çok yaptıgı/yapmadıgı şeyleri cok kafama takmamaya çalışıyorum. Eh bu takmama durumu da ruh halimi gevşettiğinden ben mutlu çocukta mutlu

arada ses yukselmesi bence de mumkundur /olmalıdır.

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 11:48:00

merhabalar,
ben de kakasını farketmediğim, uyutamadığım, yediremediğim zamanlarda hep vicdan azabı çeker, ne biçim anneyim, benden anne olmaz falan derdim kendi kendime. el kadar çocukla başa çıkamıyor gibi hissederdim. Şimdilerde biraz daha azaldı, çünkü hem bazı şeyleri kabullendim, mükemmel annelik diye bir şey yok, her çocuk ve her anne/baba ayrı, hem de farkettiğim hataları düzeltmek için çabalıyorum ve bu bile çok önemli.

Ben de bazı kereler bağırmışımdır, eşim bu konuda daha sabıkalı, onu da yola getirmeye çalışıyorum.
 
Ama gerçekten biz de insanız, küçücük lokma da 20 dk ağızda tutulmaz ki ama di mi, hem sen bebeksin uyusana, gecenin 3 ünde cin gibi gözlerle ne işin var :))

bir de sevgili ezgi, senin bebek daha 10 aylıkmış, bence enerjini 1 yaş sonrasına sakla, bağırmak ve de kendini tutmayı öğrenmek için daha çok sebebin olacak :))

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 11:57:00

Alttaki yazıyı bugün okudum çok hoşuma gitti sadece paylaşmak istedim belki çocuklarımıza karşı daha sabırlı olmamızda faydalı olur diye , sakın yanlış anlamayın kimseyi eleştirdiğim, yargıladığım falan yok bu yazı ile , doğru yer mi yanlış yer mi onu bile bilmiyorum sadece ğaylaşmak istedim. Deniz sıkma canını hepimiz tecrübelerle anneliği öğreniyoruz , kaç tane anne vardır ki bu hayatta hiç sesini yükseltmemiş varsa da sanırım onlarda sorun vardır . Bence oğlun çok şanslı senin gibi bir annesi olduğu için...

Bir profesöre öğrencileri sorar?
_ Hocam,nasıl böyle anlayışlı,araştırmacı,sorumluluk sahibi,duyarlı ve sakinsiniz?Başarılarınızı kime neye borçlusunuz?
Profesör; Bilmiyorum der.Sonra hatırlamaya çalışır edasıyla,
_Söylediklerinize memnun oldum,teşekkür ederim.
_Fakat beni iyi anlayan ve dinleyen anne ve babam vardı.Diyerek bir anısını anlatır.
_Altı yaşlarındaydım,buzdolabını açtım.Süt şişesini alırken düşürdüm.Süt şişesi paramparça oldu,süt etrafa yayıldı,her yer bembeyaz olmuştu.
Neye uğradığımı şaşırdım kafam allak bullak oldu ve korktum .Şişenin sesini duyan annem yanıma
geldi.Durdu,baktı...Yere çömeldi...Omuzuma elini koydu sakin bir ses tonuyla;
_Sütten bir göl olmuş dedi.
Bir nefes aldım.Biraz,rahatladım.Annem tekrar sakin bir sesle;
_Hadi camlardan kayık yapıp yüzdürelim dedi.Bende çömelmiş vaziyetteydim, annemle beraber oynamaya başladık.
Epey oynadıktan sonra ben sakinleşmiştim.Kalbimin çarpması durmuştu.
Annem ,bana:Biliyormusun herkes kendi yaptığı şeyleri kendisi toplamalıdır.Burayı temizlemek için süpürgeyle faraşmı istersin ,yoksa havlumu dedi?
Elimden geldiğince dökülen sütü temizledikten sonra annem beni bahçeye çıkardı.Süt şişesinin,düşürmeden nasıl taşınacağını bana gösterdi.Bu olay benim diğer insanlardan farklı olmamı sağlamıştır.

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 12:01:00

BİR öNERİ ; evin tüm odalarına , banyoya , mutfaga..vs büyük ve Okunur olarak aşağıdaki gini bir yazıyı yazıp assak ?

* YAVRUMU ÇOK SEVİYORUM , ONA BAĞIRMAMALIYIM , ONUN BANA ÇOK İHYİYACI VAR " VS GİBİ.. yani kendinizce sizi en azında 15 Sn. sakinleştirmeye yarayabilecek bir şey . İşe yarar mı bilmem ama denenebilir mi ?

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 12:04:00

Ben caillounun anne sine sinir oluyorum,nasıl bu kadar sakin kalınır yaaa,mümkünmü,
anne rosiyi uyutmak için içeri gidiyor,caillou mutfakta,acımtımmm ben diyerek,dolaptan düşürdüğü un ve balı karıştırıp kurabiye yapıyor.
annesi geldiğinde sadece bu ne karmaşa diyor!!!!beraber temizliyorlar

anne  anne değil melek,baba da peygamber sabrı var zaten. gıcıklar:P

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 12:07:00

Ben Rüya 6 aylıkken işe başlamıştım, inanılmaz bir rahatlama sağlamıştı bana..nefes almıştım resmen. hatta pazar geceleri "yarın işe gitsem de dinlensem" diyordum :))
 Bütün bir gündüz ve gece kesintisiz şekilde bebekle uğraşmak kesinlikle çok ama çok yorucu birşey. Hepimizin, nefes almaya, 1-2 saat kafa dinlemeye, arkadaşlarımızı görmeye ihtiyacı var.

Ezgi, naçizane bir öneride daha bulunabilir miyim. Demişsin ya, duru'yu babasına bıraktım ama 5 dk sonra döndüm diye..Bence işte bunu düzeltmen gerekiyor. Herkes, ki burada bahsedilen rastgele birisi değil, babası- 10 aylık bir bebeğe 2 saatliğine bakabilir, mamasını verebilir, oynatabilir, altını değiştirebilir. yeter ki istesin ve gönüllü olsun. Senin de biraz daha rahat davranman lazım ama. O 2 saat sana 20 saat gibi uzun gelir, dinlenirsin, deşarj olursun, 2 vitrin bakar, kafanı dağıtırsın ve çok daha enerjili bir şekilde bebeğine dönersin. Biz, aman babası yapamaz, beceremez dedikçe ve kendimiz yapmaya devam ettikçe onlar da yapmaz tabii..e öylesi rahat tabii, keşke ben de sadece oyun oynasam :)


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...