vicdan azabı

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 14:42:00

cok kucaklıyorum, malum:)

ama simdi nasıl kucaklamayayım? mumkun mu?
oyle aslında cok sevgi pıtırcıgı da degilim ama empati fazla isliyor bunyede bir cogunuzda da oyle sanırım.

tum vicdan azabı ceken annelere bir kucak daha gelsin benden.
birde espiri yetenegim olsa da guldurebilsem.

bu isi hulya, lugesya, ozge, yasemin, nilberk gibi daha adını yazamadıgım yetenekli annelere bırakıyorum. ya meycan yaaa.

hava degissin lutfen lutfen.
simdi f5 yapınca farkettim,
mum olayı supermis.

Ynt: vicdan azabı

06/11/2010 14:52:00

deniiizz ay hayatım bu günümün neşesi oldun..Allah ta seni de Yamanı da bol bol hep güldürsün :))

Ynt: vicdan azabı

06/12/2010 10:50:00

vicdan azabına taptaze bir örnek. Biraz önce kızımı yatağına yatırdım ki rahat rahat uyusun, bunda vicdan azaplık ne va dimi?

Yaklaşık 1 saat 15dk beni emdi. Memeden çıkarmaya çalıştım, olmadı. Ben de bıraktım Mozart ve nurturia eşliğinde mutlu mutlu emzirdim. 75 dk. sonunda memeden çıktı, başını hafifçe sağa sola salladı ve sonra da başını göğsüme yaslayıp uyumaya devam etti. O kadar tatlıydı ki uyurken, dudakları emmekten şişmiş hafif, biraz izledim onu. Hatta kucağımda uysun, biraz daha izlerim filan dedim ama yine de sessizce yatağına bıraktım iyi mi? Yatağında rahat rahat uyusun, ben de biraz kolumu dinlendireyim dedim. Uyanınca başlayacak yine fıldır fıldır dolanmaya, annenin sağlam bir kola ihtiyacı var dimi?

Şunu anladım: annelik ve mantık bazen birarada olmuyor:))

bir de şu bağırma konusunda.... Gittiğim psikiyatr, -bizim konumuz daha çok karı-koca tartışmaları idi ama yine de yazayım: öfkelenmenin doğal ve sağlıklı bir şey olduğunu, asıl öfkemizi dışa vurmazsak bunun sonradan sorunlara yol açabileceğinden bahsetmişti. Bana halen bu deidkleri çok mantıklı gelmiyor ama koskoca prof, vardır mutlaka bir bildiği....:)

Ynt: vicdan azabı

06/12/2010 11:21:00

yasemin bagırmakla alakalı;

evet dogrusu o biliyorum. kavga etmemek, ses yukseltmemek, cocukların yanında hep mutlu olmak ya da oyleymis gibi yapmak, hicbir kotu durumu yansıtmamak buyuk bir sacmalıkmıs. zira cocuk kavgayı da olumsuzlugu da ses yukselmesini de ailesinden gormeliymis. ilerleyen yaslarda cok steril ortamda buyuyen cocuklar daha korumasız oluyorlarmıs. bizim ogrendigimiz de bu sekilde...

benim bahsettigim durum apayrı. belirteyeim ve seninde yazdıgın gibi saglıklı olanı yazayım dedim. biz iki kez karı koca cok ciddi kavga yasadık. kocis siddetli bir ses tonuyla bagırdı bana bende bu esnada aglayarak aynı tonda yanıt verdim. bu durumda yaklasık 10 dk kadar surdu. buyuk bir olaydı. kızım korktu yasemin, bunu anladık...

simdilerde kavga edecegimiz zaman yine ediyoruz ama asla o siddette degil. zira abla da korktu sonrasında verdigi tepki de bizi uzdu...benim dırdırlarım ve kocamın asırı babalık halleri devam yani:) lakin cok bagırmadan ve aglamdan kavga etmeyi ogrendik...

cınar: cok yakısıklısın sen oglum. allahım onlugun bile tarz, bittim ben:)

ayrıca;

evet yasemin mantık islemiyor annelik hallerinde bencede. ya da anneligin farklı bir mantıgı mı var nedir? asker mantıgı/is mantıgı/ kadın mantıgı/anne mantıgı:) duyguları yogun yasayıp mantıksız kararlar mı alıyoruz ya da n'apıyoruz?
 
uyandı mı kuzu acaba?
kokla lutfen...


 

Ynt: vicdan azabı

06/12/2010 11:32:00

uyandı fıstık. babaanne, hala, baba onunla oynuyor, ben de nurturia mesaisindeyim :)) (önce bu yazdığım konudan alakasız gibi geldi, ama şimdi sanki konu ile alakalıymış gibi geliyor. :)

Ynt: vicdan azabı

07/02/2010 13:49:00

Ne zormuş, sürekli şöyle mi yapmalıydım böyle mi davranmalıydım, hata mı yaptım diye düşünmektn beynim uyuşuyor benim de... Ben kızıma bağıdan bir anne değilim, kızgınlığımı da hiç belli etmezdim. Hatta gergin ortamlarda, birileri tartıştığında, kızım rahatsız olduysa "ay dayı çok komik yaa" filan derdim. Şimdi kızım birilerini kızgın gördüğünde çok komik di mi anne diyor, hata yapmışım ben, kızgınlığın normal bir durum olduğunu anlatmam gerekirdi, çünkü çok şaşırıyor sonrasında. Evimizde de çok tartışma olmaz bizim, olsa da sesimiz çok fazla yükselmez, ben hemen kızıma seninle ilgili değil annecim derim, e benden de bağırma filan duymayınca çocuk kızgılık nedir bilmiyor. Bizim de psikologumuz kızgınlığınız belli edin çünkü çocuk da ancak o zaman kızgınlığını belli etmeyi öğrenir dedi. Ben de bir iki aydır kızdığım zaman sana kızdım, ya da bu davranışın beni sinirlendirdi filan diyorum, o da ben aslında sadece şunu yapmak istemiştim diyerek bana gerekçesini sunuyor. O da bana artık anne ben sana çok kızdım demeye başladı.

Bağırma konusuna gelince, ben bağırmamaya çalışan bir anneyim, fakat dün 4 saat dışarıda dolaşıp saat dokuzda eve gelirken, kedi görüp kucağımdan birden atladı, eli gözlüğüme değdi ve gözlüğğümü düşürdü, sonra da bir anda gözden kayboldu, gözlüğüm yok göremiyorum, cadde kenarı nerede bilmiyorum, gözlüğümü bulamadım filan, birkaç saniyelik panik hali, arkamı döndüm bir bağırdım, o da tacını düşürmüş almaya gitmiş, yüreğim ağzıma geldi, benim gözlüğüm nerde peki bul bakalım dedim, sesi çıkmıyor yazık korktu, sonra zar zor buldum gözlüğümü, tuttum kolundan, sana çok kızdım dedim, hiç sesi çıkmıyor nasıl korktu, ilk kez beni öyle gördü. Sonra akşam yatırıken, 2 saat sonra filan, annecim sen bana sokakt neden kızdın dedi, ben de anlattım, o da demez mi ama ben tacımı düşürmüştüm, ona koştum, kızman gerekmezdi diye, nasıl kötü oldum arkadaşlar, özür diledim, ama işte geceden beri kafamın içinde dönüp duruyor o korkmuş halleri, ya bazen engel olamıyoruz galiba, bunu dün anladım, sokakta bir yığın insanın içinde bağırdım ona:( Çok panik oldum bir an işte, özür dileyince anlıyordur artık diye düşünüyorum... Annelik ne kadar güzel ama ne kadar da zormuş arkadaşlar, o korkulu bakışlarını hiç unutmuycam..

Ynt: vicdan azabı

07/02/2010 14:20:00

cok guzel anlatmissin bedevi. insaniz, benim de sonrasinda kendimi taniyamadigim zamanlarim oluyor. ve bu zamanlardan aklimda kalan hep kuzularin yuzlerindeki hem korkan hem de anlamayan bakislar oluyor. soyle rahatlayabilirsin: o anlar cok sInIrLI, cok az.. sevgi dolu gecen saatlerimizin yaninda olcersen dakikadan bile az kalir. ve cocuklar o anlari iste bu mutlulukla, sevgiyle kapativeriyorlar, hatirlamiyorlar. keske hic yapmasak tabii..

ve de ses yukselmesi olabilir (bagirma degil, kararliligi ve kizginligi ifade eden), yeri geldiginde o da olmali, olmali ki korksun, korksun ki kendini korumasi gerektigini ogrensin, disardan gelen tehditlere hazirlikli olsun, hersey pembe degil bilsin.. bazen, tehlikeli/yanlis/yapmamasi gereken birsey karsisinda bir anlik sesin yukselmesi, o sey hakkinda onunla oturup saatlerce konusmakatn daha etkilidir.. sizin durum da buna uyuyor: sokak ortasinda ani hareketler yapilmamali. bunu ogrenmistir. o yuzden hic uzulme. 


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...