Boşanmış Anne Olmak

11/01/2011 19:07:00

Benim "beyaz atlı prens"imin "kurbağa"ya dönüştüğünü ilk çocuğumuza hamileyken fark ettim. Aslına bakılırsa o her zaman kurbağaymış, ama nedense ben bu kadar geö görebilmişim gerçeği. Oğlumuzun doğumundan 1 hafta sonra kocam evi terk etti. Gittiği günden bu yana ne kendisi ne ailesinden herhangi biri oğlumuzu arayıp sormadı. Boşanma süreci hala devam ediyor, kocam ve ailesi gittikçe çirkinleşiyor. Gelecekte oğlumla görüşme talepleri olacak mı bilmiyorum, şu an için yok.

Oğlum büyüdüğünde "baba" diye bir kelimenin varlığını öğrenecek ve "baba" diyebileceği birisinin olmadığını ona nasıl anlatacağım bilmiyorum.

Siz neler yaşadınız, bu durumu çocuklarınızla nasıl aştınız benimle paylaşır mısınız?

Ynt: Boşanmış Anne Olmak

11/02/2011 06:56:00

Daha önce burada çeşitli soru başlıkları altında çok yazmıştım...
Uygun bir vakit yarattığımda yazacağım...

Ynt: Boşanmış Anne Olmak

11/02/2011 08:28:00

Medona, ben de tam buraya verecektim linki :)

Ynt: Boşanmış Anne Olmak

11/08/2011 20:08:00

cevaplarınız için çok teşekkür ederim.

"babası yanımızda olmadığı için kendimi kötü hissetmek" bir yana kocam olan o insan müsveddesinden kurtulabildiğime şükrediyorum. "baba olmak" demek bence içi fazlasıyla dolu olan bir kavram, anne kadar baba da önemli bir çocuğun hayatında ama benim kocam bunu beceremedi, daha doğrusu bunu denemedi bile. Evliliğimiz boyunca kocamdan sözlü, fiziksel ve ekonomik şiddet gördüm. İnsan olmayı becerememiş birinden rol model olamayacağını bildiğim için oğlumu kurtardığıma şükrediyorum.

Şu an için kocam ve ailesinin oğlumu görme teşebbüsüne girmemeleri beni ziyadesiyle mutlu ediyor, fakat gelecekte belki de bir şekilde oğlumun hayatına girmeye çalışacaklar. Gerçekleri manipüle ederek oğlumu benden soğutmaya çalışmalarından korkuyorum.

Boşanma süreci henüz devam ediyor, kocam çeşitli iftiralarla benden tazminat koparma derdinde, telefon açıp beni açık açık tehdit edecek kadar çıldırmış bir halde. Şu an bunları yapabildiğine göre gelecekte de benzeri şeyler yapacağından korkuyorum.

Oğluma bu gerçekleri anlatmalı mıyım? Onun kendini değersiz hissetmesinden korkuyorum ama gerçekleri bilmesi gerektiğini de düşünüyorum. Bu konuşmaları biz uzman eşliğinde mi yapmak gerekir? Kaç yaşında başlamak gerekir?


Ynt: Boşanmış Anne Olmak

11/10/2011 09:06:00


Sevgili Banu, boşanma döneminde psikiyatriste gitmiştim sıkça...
Şöyle bir cümlesini hatırlıyorum:
Babanın anneye (herhangi bir şekilde) şiddet uyguladığına tanık olarak büyüyen çocukların (hani, bırak büyüyünce eşine şiddet uygulamasını filan-kiç hiç bırakılacak bir şey değil elbette), annesine şiddet uygulayabiliyormuş.

Bunu duyunca dehşete kapılmıştım.

Annesine şiddet uygulamasa bile, çocuğun gözünde annenin kıymetsizleşmesi, saygısının yok oluyor olması bile fena:(

Oğlun daha çok küçük, bence bu konuları nasıl konuşacağını filan şimdiden dert etmemelisin. Medona'nın dediği gibi ileride (ki zamanlamasını da uzmana sormalı) iyi bir çocuk-ergen psikiyatristiyle halledebilirsin.

Cesaretin için ben de tebrik ederim seni. Umarım hayat hep güzelliklerle karşılaştırır seni ve tatlı oğlunu...

Ynt: Boşanmış Anne Olmak

11/10/2011 09:09:00

Bu arada, zaman belki de oğlunun babasının aklını başına almasını sağlar, senin (haklı) öfkeni törpüler.  Ve oğlunun babasıyla görüşmesinden rahatsızlık duymazsın...
(Bizde öyle oldu, iyi de oldu... Ama tabii zaman gerek)


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Yalnız-Bekar Anneler

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...