iki çocuk ve zorluklar

çok teşekkürler.

Kızım benim için büyük bir süpriz olmuştu.Bebeğim daha 8 aylıkken hamile kalmıştım.Oğlumla birlikte tam bir saltanat sürüyorum diye düşünüyodm.2. çocuk mu tekrar bi doğum mu asla..... Artık bitti diyodum.Allah oğlumu bana bağışlasın yeter.Hamile kaldığımı hissettiğimde korkudan ölmek üzereydim.Hastahaneden çıktığımda ağlaya ağlaya eve dönüşümü şimdi hatırladıkça kendime çok gülüyorm.Bir daha oğlumla rahat gezemiyecem ona ilgi gösteremiyecm diye çok ağladım.Doğuma girerken bile bebeğim daha çok küçüktü,ÖZÜR DİLERİM OĞLUM BENİ AFFET diyerek girmiştim.Benim herşeyi anlayan akıllı oğlumun yüzüme panikle bakan gözlerini hiç unutmuyorum.Şimdi mi İYİKİ DE KIZIM OLMUŞ.Onuda oğlum kadar çok seviyorum.

Zorlukları olmaz mı tabikide olur.Ama inanki 2 çocukla gezmek,yemek yemek,oyun oynamak,banyolarını yaptırmak,temizlik yapmak daha keyifli.Hatta çok daha keyifli.Tabi dışardan evine müdahale olmasına izin vermiyosan.

Sinirler tabiki yıpranıyor ama sinirlerimizi yıpratan çocuklar değil aslında biziz.Yok yemek yetişecek,yok ev temizlenecek,bu ne komşu çaya gelecek.İşler yetişmedi,geç kaldım,oldu ha,yok olmadı ha.Çocuklarımızı ayak bağı gibi görmezsek herşey yolunda gider zaten.Onlarla dolu dolu 1 saat oynasan sonrasında zaten onlarda sana ayak uydururlar.Beni tek yıpratan ve üzen tek şey yemek yememeleri.Sabah 08:00 de kahvaltıyı koyuyorum 11:00de topladığım oluyor bazen.Bu da evin işlerinin sarkması demek oluyor.Her kadın gibi ilk zamanlar sinir oluyodm.Kızıp bağırıyodm.Sonra bir daha onların bu yaşta olamıyacaklarını,bu zamanı çok arayacağımı,kendi çocukluğumda yaptığım yaramazlıkları ve o günden bu güne kadar gelen annemi düşündüm.Şimdi her sinirlendiğimde müziği açıp çocuklarıda kendimide eğlendiriyorum.Saklambaç oynuyoruz özellikle akşam babamızla birlikte oynarsak daha keyifli oluyolar.Banyoda suyla oynayıp ıslanıyoruz.Kısaca evi baştan sona dağıtıyoruz.Sonra biriyle tlfnda konuşuyo gibi yapıp misafir gelecekmiş evi süpürmeliyim diye yerimden fırlayınca onlarada bir kıkırdama geliyo benle birlikte koşturuyolar.Zaten oğlum temizlik düşkünü elektrikli süpürgeyi artık saklayacak yer bulamıyorum çünkü her yeri öğrendi.Neyse sonra yemek yerlerse yiyolar yamezlerse birer banyo yaptırıp sütlerini ellerine verip uyutuyorum.

Her dolabın içine birer tane oyuncak koydum,dolapları karıştırmak için açtıklarında onları bulup oyalanıyolar.(Oyuncakları arada değişrirseniz her açtıklarında neyle karşılaşacaklarını bilemezler ve dolaptaki başka önemli şeylere sıra gelmez.)Her gün farklı bir oda ve oyunlar bulursan onlarda bunalmaz sende.Çocuklu evin işi bitmez.Heleki 2 çocuklu evin işi hiç bitmez.O yüzden kimseyi umursama zamanını ve enerjini bu dünyada en çok çocukların hak ediyor.Bırak onlarla çocuk ol.Sen ne kadar mutlu ve huzurlu olursan onlarda olur.

Şimdi hangimiz annemizi arıyoruz?Hepimiz evimizin huzuru için çabalayıp duruyoruz.2 günlüğüne gelse kadının aramadık kusuru kalmıyor.Bekarken annem küçük çocuklu kadınlara en iyi günleriniz çocuklarınızla aynı çatı altında kurduğunuz sofralarda neşeli geçen bu günleriniz derdi.Evlenip çocuklanınca anladım.Bizim çocuklarımızda öyle olacak mutlaka.Ama şimdi her şeyi bırakalımda çocuklarımıza doya doya arkadaşlık edelim.Kollarını açıp annem diye sarılan kuzuma git şimdi işim var demek işime gelmiyo açıkçası.Zaman gelipte yuasını kurunca anne işim var diye belki o bana diyecek ama ben bitmek bilmeyen toz için süpürge için bu fırsatı kaçıramam.Beni koşulsuzca seven bıcırklarımı hiç üzmek istemiyorum.Sıkıldım diye ev oturmalarına gidip yapmayın etmeyin diye çocuklarımı sıkmak onları birileri için acıtmak istemiyorum.

 OĞLUMDAN SONRA KIZIMIDA BANA HEDİYE EDEN RABBİME BİNLERCE KEZ ŞÜKÜR OLSUN Kİ çocuklarım paylaşmayı öğrendi,birbirlerine sahip olmayı öğrendi.Arada kıskançlıklar olmazmı illaki oluyor ama oğluma kızsam küçük kızım hemen bana kafasını dikip sesini yükselterek birşeyler söyleniyor.Kızımı sevmek için biri kucağına alsa oğlum ver diye çabalıyor.Eğer bırakmazsa kardeşini götürecek sanıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlıyor.Gülmekten ölüyorum hallerine ama kardeşlik duygularının pekiştiğini düşündükçede çok duygulanıyorum.

Hayat tek başımıza iken çok zordu asıl...Çocuklarımızla daha kolaylaştı hayat.Öyle düşün.Onlarla çok daha keyifli günler gelecek elbette ama 2-3 yıl daha sabredeceğiz...Allah yardımcımız olsun ne diyeyim:)))

armidora cok güzel anlatmışsın.hepimiz aynı duyguları paylaşıyoruz.hz.Allah hepimizin evlatlarına sağlıklı uzun ömür versin.

bende yazınızı okudum çok teşekkürler, birilerinden bunları duymak beni mutlu, daha şükredici, dikkat edici, farklı düşündürücü vs............. böyle devam ediyo.

ve çok rahatlıyorum. insan elindekinin kıymetini daha iyi anlıyo. hani konuşmak rahatlatıyo derler ya aynen çocuklarla ilgili olumlu konuşmak beni rahatlatıyo,mutlu oluyorum.

gerçekden çok teşekkürler.

Amin.Allah hayırlı ömür versin. bizede sakin, olumlu düşünmeyi nasip etsin.

çok güzel şeyler yazmışsın ve inan duygularıma tercüman olmuşsun teşekkür ederim

armidora ne kadar güzel yazmışsın. ben de senin gibi düşünüyorum ve bazen bunu uygulayamıyorum. aslında pek çok şey annede bitiyor. bütün bunları yapabilmek ne kadar güzel. Allah yuvanızın huzurunu bozmasın. iki çocuk gerçekten başlı başına ayrı bir eğlence aslında:)

evet armidora mükemmel anlatmışsın. cevap yazmak için daha iyi cümleler bulamıyorum bizde de durum budur  aynen katılıyorum sana sevgiler:) 

çok güzel anlatmışsınız armidora hanım aslında bu sorunu yaşayan annelerin genel özelliği ben de dahil fazla takıntılı düzenli olmalarından kaynaklandığını düşünüyorum kasmadan akışına bıraksak ne güzel olur keşke bunun bi ilacı olsa yan etkisiz zararsız çocuklar büyüyene kadar bize destek olsa :) 

akışına bırakıncada birdaha toplamak daha zor oluyor.2 gün ev işive çamaşıra bakmasam daha işin içinden cıkamıyorum.benim için durum bu ya sizde

paylaşımlar çok güzell. kendiimi ben de yalnız hissediyordum.kızım meryem 16 aylık ve küçük kızım züleyha 37 günlük.meryem o kadar çok kıskanıyorki vurmalar ,tırmalamalar, yemek yememe, ha bide ısırıyor da.bu davranışlarını gördükçe içim acıyor,ağlıyorum.ne yapacağını bilememek o kadar zorki anlatamam. bide ümitsizlik,felaket tellallığı olunca psikolojiyi siz tahmin edin.acaba bu hep böyle mi gidecek, yoksa dahamı kötü olacak' düşüncesi içimi kemiriyor.

yalnızım o kadar yalnızım ki,eşimden de çocuklar konusunda yeterli desteği alamıyorum.çocuklar hep benim üstümde.tek avantajım kız kardeşim geliyo arada.neyse böyle giderken...

şimdilerde kendimi rahatlatmaya çalışıyorum.biliyorum ki ben rahat olursam işler yolunda gidecek.eğer huzursuzsam ve şaşkınsam , ümitsiz çaresiz hissediyorsam kendimi, çocuklarım da huysuzlanıyorlar.sonu da TRAJEDİYLE BİTİYOR.

kendime verdiğim ve işe yarayan telkinler:biz artık dört kişiyiz.-benim sorumluluğumda olan 2 küçük ,masum çocuk var ve onların geleceği,karakterleri,ilerdeki gelecek ve mutlulukları benim elimde.-meryem de daha bebek ve şefkatime ihtiyacı var.-bu günler madem geçecek niye zehir ediyorsun hem kendine ,hem çocuklarına.-rahat ol sen bu yükü kaldırabilirsin.-vs.. bi çok telkin veriyorum.rahatlatıyor.

arada çook öfkeleniyorum,kızıyorum.çare bağırmak çağırmak değil,biraz ağlıyorum yada yüzümü yıkıyorum ,en çok da o anki krizi duymamaya çalışmak,biraz sessiz kalmak çok işime yarıyor.

biz de bide emme kavgası var.-dı.çok şükür bayağı halloluyor ve olur inş. meryemi de emziriyorum.biraz kıskançlığı azaltıyor.emdiği sürece daha sakin oluyor.ama kardeşi emer de kendine vermezsem çok hırçınlaşıyor.ilk zamanlar hep ister,kardeşine süt kalmaz,aç kalır düşüncesiyle sınırlı emzirdim.vermedim,ağladı. çok kötü oldu.vurdu,kırdı,döktü.şimdi her istediğinde veriyorum.bazen iyi tarafına gelirse ve o an kardeşi ağlıyorsa ,emmeyi kendiliğinden bırakıp kade kade ayıyo diyip kucağıma almamı istiyor''ama nadiren. bazen pişman olduğu zamanlar da olabiliyor.niye verdim gibisinden:)

iki çocuk mu yaz yaz bitmez. işi yola sokmak çok zor.ama allah yardım ediyor.sonuçta aciziz.insan bazen tıkanıyor.çok mutluyum aynı bunlarrı bi ben yaşamadığım için .yalnız değilmişim.herkese bebekleriyle mutlu bi hayat diliyorum.allah yardımcımız olsun..