Anlatacak kimsem yok

Ynt: Anlatacak kimsem yok

11/21/2012 17:22:00

benim annem ogretmen ve erkek kardesim okumadi. annemi "allahim okumayacaksa al bu cocugun canini" diye dua ederken duydum. hamile kaldigimda aldirmam icin baski yapti, sebep, master doktora yapamam veya calisamam. oyle de oldu, okulu yarim biraktim, 2. universitemi, isi de. korun tasi gibi 2 yil is bulamadim. surekli arayip canimi sikardi ama duymazdan geldim ki; dusun biricik oglu icin bu bedduayi etmis bir kadin bana ne laflar etti.

sanirim arada bir cok sinirlenip dolardim, ben de kendimi ise yaramaz hissetmeye baslamistim, ozguvenimi yitirmeye baslamistim, cunku uretmeyen, annemin deyimiyle "basit bir evkadini" olmustum. icimden neden is bulamiyorum, hani bebekler rizki ile gelirdi, lolo dogali beri is bulamadim, sansim hic yok derken... asinda sansin lolonun ve bizim yanimizda oldugunu farkettim. iyiki bulamamisim, iyiki 2 yasina kadar kendim bakmisim. cok guzel vakit gecirdik lolo ile. son 6 aydir calisiyorum, kimse benim gibi bakamaz onu cok iyi anladim.

maddi durum zorlamiyorsa, kendinizi uzecek hicbirsey yok. bu yaslar asla geri gelmiyor, oyun gruplarina yine gidin, yine birakip cocougu arada is bakacaksaniz bakin ama kendinizi de yormayin. surekli sukrediyorum, iyiki 2 yildir is bulmamisim, cunku bulsam kosa kosa calisirdim.

calisinca ne oldu, arabami yeniledim(sanki cok lazimdi), ne degisecekti hayatimizda, hani ciddi ihtiyac vardir, ruhen ve madden, calisilir. ama onun disinda bakin cocugunuzla keyfinize...

annenize de cocuk bakimi ile ilgili master yapiyorum diyin.

 

Ynt: Anlatacak kimsem yok

11/21/2012 17:26:00

benim okulu yarim birakmam zaten annemin dirdiriyla baslamis olmam kaynakli ama hamileligim de cok kotuydu, gunde minimum 15 kere kusardim, hep hastanede serum almakla gecti gunlerim.

7 yil mimarlik okumusum, daha bir de sehircilik okumusum, yarim biraktim, hic de umurum degil. anne sen is ara bana, ben lolo ile oynayacagim simdi dedikce, demez oldu ama yine de haftada 1 derdi, isbulcalisevkadinioldun...

Ynt: Anlatacak kimsem yok

11/21/2012 17:30:00

Fatto, gerçekten, hay ağzınla bin yaşa !

Ynt: Anlatacak kimsem yok

11/21/2012 18:18:00

Merdane seni cok iyi anliyorum, aslinda benim ailem calismami ne kadar onemsiyor da olsalar bana baski yapmadilar cocuktan sonra ama ben bizzat kendim kendimi ise yaramayan bir ev kadini olarak hissetmeye baslamistim. Tempolu bir isin ardindan hem sehir degistirdim hem de cocuk sahibi oldum. Lohusalik gercekten degisik bir psikoloji.. Kizim 11 aylikken ise basladim, calismak harika elbette ama 16 aylik oldugunda (diger etkenlerle birlikte- bakici ve isyerindeki problemler vs) bir sure calismayacagim diyerek ayrildim. Aslinda keske o arada da calismamis olsaydim ama bir yerde de yaptigimin -bana gore- dogru oldugunu anlamami sagladi. imkanlar dahilinde ve siz de istiyor iseniz bebeginizle olun, 2-2,5 yas annenin ise donmesi icin ideal zamanlar bana gore.. Yine de en iyi karari verecek olan kisi sizsiniz. Kolayliklar dilerim.

Ynt: Anlatacak kimsem yok

11/21/2012 19:48:00

Merdane, kamuya (teknik olarak) 35 yaşına kadar eleman alınıyor.

Kaldı ki, sadece kamu diye bakmayın.

Hatta bence bu dönemde maddi durumunuz el veriyorsa ve çalışayım diye KENDİ arzunuz yoksa iş bile bakmayın.
Zira 10 aylık daha bebişiniz...

Kaybetmeyi göze alamayacağım bir işte çalışıyordum, daha önemlisi çalışmak zorundaydım... Buna rağmen, doğum iznimin sonrasında oğlum 10. ayının içindeyken işe döndüğümde, hissettiğim tam olarak şuydu: tırnaklarım sökülüyormuşcasına canım yandı oğlumu bırakıp işe giderken....

Ha, bu durum herkes için aynı değildir elbette.
Ama siz şu anda bebişinizle mutlusunuz, eşiniz mutlu... Bebiş zaten şahane mutludur bu durumdan:)

Bu yüzden de anne, baba, el alem vs ne derse desin... Hiç üzmesin bunlar sizi...

(Ve nedir arkadaş bu babaların -bende baba idi-  "seni bunun için mi okuttuk" sayıklamaları! Sanki zorla dedik, okut beni okut beni diye:S Bu kızgınlığım kendi durumuma dair bu arada.
Siz burdan yeni bir kızgınlık üretmeyin e mi...
Bir gün rahmetli babam bunu söylediğinde dayanamayıp, "Nedir bunun diyeti, ödeyeyim ve artık bu cümleyi kurama, bunun yükünü yükleyeme bana" demiştim:(


Ynt: Anlatacak kimsem yok

11/21/2012 19:49:00

Ve inanın,

"evde geçen her gününüz ev kadınlığına giden yoldaki sağlam bir diğer adım" değil...

Ynt: Anlatacak kimsem yok

11/21/2012 21:26:00

ben güzellik uzmanıyım.Yaşadığım şehirde ,ünlü bir klinikte çalışıyordum.Hamileliğimi,öğrenilince işten ayrılmaya zorlanıldım,İşyeri tarafından.İyi ki de ayrıldım,diğer iş arkadaşlarım doğumdan 40 gün sonra işe döndü ve süt izinlerinide kullanamadılar.

Eşime;3 yaşına kadar kendim bakmak istediğimi net bir dille ifade ettim.Maddi durumumuz buna elverişli değildi.Hemde hiç değildi...

Benim ailem vefat etti.Eşimin ailesi var çevresimizde aile büyüğü olarak...

Zaman zaman onlar tarafından bu tür baskılar yaşadım.Kızım büyüdükçe baskıların dozu da büyüdü.Maddi durumumuz hala kötüydü...


Zaman zaman bende iş aradım.Çoğu zaman,''küçük çocuğu olan bir anne ile çalışmanın zor olacağı ''ifadesi ile karşılaştım.

Özel sektörde çalışmak bir anne için bir hayli zor. Ya çok güzel rakamlar kazanıp,çocuğunuza  içinizin rahat ettiği bir ortam sağlamak zorundasınız..ya da insani saatlerde çalışıp hem çocuğunuza ,hem eşinize hem evinize hemde kendinize yeteri kadar vakit ayırıp dengeli bir yaşam sürmelisiniz. Ki mutlu olasınız...

Mutlu anne,mutlu bebek demek...

Çalışan anne olmak için bebeğiniz gerçekten küçük.Onu bırakmakıp işe gitmek düşüncesi kendinizi kötü hissetmenize neden olabilir.Zamanla bu duygudan da sıyrılacaksınız.Aslında kamuda iş arama çalışmalarınızı hala sürdürebilirsiniz.

Eşinizin de desteği sizden yana ise..fazlada takmayın söylenilenleri...



Ynt: Anlatacak kimsem yok

11/21/2012 21:49:00

Ben de ayni durumlardan gectim geciyorum...kolej mezunuyum, odtu ve amerika masterim var, en son direktor olarak calisiyordum. 12 yillik is hayatim oldu..Planlarimda bebek en fazla 6 aylik olunca calismakti ama kiyamadim bir turlu. Ailem de benzer seyler soyledi, seni cok iyi yerlerde okuttuk evde oturman icin mi vs vs ..onlari anliyorum cok emek verdiler bana ancak bende en buyuk kariyeri bebegime bakmakla yapiyorum. Arada bu konuyla ilgili sitem ediyorlar, ama torunlariyla vakit gecirirken de en dogrusunu yapmissin anne elinde buyuyen cocuk daha farkli olur diyorlar. Esim cocuk onceligin olsun calisman sart degil uzulme diyor her zaman. Is teklifleri de geldi ve keyifle hep reddettim. Su anda bana trilyonlari verseler yine donup bakmam, cocugum Allahin bana bir lutfu diyorum ve hep sukrediyorum.

Marilyn Monroe'nun cok guzel bir lafi vardir: soguk gecelerde kariyerinize sarilip yatamiyorsunuz...

Ynt: Anlatacak kimsem yok

11/21/2012 22:51:00

Merdanecim kesinlikle yalnız değilsin, sanırım aileler istemeden gizli gizli ya da aleni bu baskıyı kızlarına yapıyorlar.

Ben de aynı durumdayım, bebeğim ben istemeden kazara oldu, işyeri açmıştım ilk yılında hamile olduğumu öğrendim, başta çok üzüldüm..ama anne olmadan onu kucağına almadan o tadı bilmiyor insan.atıp tutuyor, yani ben öyle yapardım. İşyerim ve bebek aynı anda olmayınca sattım.
Benim ailem bana baskı yapmıyor ama içten içten senin ailen gibi düşünüyorlar hatta babam bana bir baltaya sap olamadın demeye bile getirdi bir keresinde:((halbuki ben kendi işimi yapmak istemiştim hep ama bebekle olmadı...ben ailem böyle düşünüyor diye üzülmüyorum ben çok zahmet çektim diye üzülüyorum bazen, yurtdışında hem çalıştım hem okudum uykusuz gecelerim, ailemden sevdiklerimden ayrı 5 sene...tr de ayrı okullar vs vs
Şu anda ben de iş arıyorum ama hep ikilemdeyim, sanki bilinçaltımda aileme bir şeyleri ispatiçin istiyormuşum gibi geliyor. Sen de bir yandan ailene kızarken kendini onlara ispatlamaya çalışıyor, ya da onların bu tavrını haklı görerek kendini suçluyor olabilirsin..sonuçta onlar bizim rol modellerimiz
ama senin ayrı bir ailen var onların nedüşündüğü önemli olmamalı,önemli olan senin iç dünyanda neler olup bittiği, ben de hala lohusa psikolojisini atlatamadığımı düşünüyorum bunun farkındalığında olmak bile tahribatı azaltıyor. 
Dükkanımı satıp eve döndüğüm ilk hafta bebeğimin bana bakışları değişmişti ve gülümsemeyi bilmeyen kuzum bana gülümsemeye başladı...Ne kadar doğru bir karar verdiğimi anlamam uzun sürmedi yani...herşeyiyle kendim ilgileniyorum, hatasıyla, doğrusuyla kendim büyütüyorum. Eninde sonunda iyi kötü bir iş bulacağımı biliyorum ama bebeğim bir daha 11 aylık olmayacak keyfini çıkarmaya bakıyorum sen de öyle yap. iş bir şekilde olur nasılsa evrene olumlu mesaj göndermek lazım

Ynt: Anlatacak kimsem yok

11/22/2012 07:38:00


 Merhabalar canım;
Yorumları okumadım.Belkide aynı şeyleri yazacağım.Ama tamamen kendi görüşüm.Çalışan bir anneyim.Bebeğim 2 aylıkken çalışmaya başlamak zorunda kaldım.Su an oğlum 1 yaşında ve ilk zamanlarda problem olmayan şeyler şimdi problem yaratmaya başladı.Maddi ihtiyaçtan dolayı çalısıyorum.Çalısmayı seviyorum hiç olmazsa maddi özgürlük var ama bebeğin daha 10 aylıkken çok zor be canım.Büyüdü diyebilirsin ama asıl bu yaştan sonra zor.Hiç olmazsa 2 yaşına kadar acele etme derim.Şu günlerde ah bi izin alsamda 5-10 gün evde çocuğumla ilgilensem yatsam kalksam diyorum.Annem bakıyor bakıcı sıkıntım yok ama hem çocuk beni çok özlüyor hem sabahtan kalkıp götürünce uyku düzeni kalmıyor.Hem beslenme saatleri aksıyor.Hem rahatça emziremedim ve sütüm bitmek üzere.Keske diyorum sansım olsaydıda 1,5 yasına kadar ben bakabilseydim.Bence acele etme bebeğin biraz daha büyüse seninde kafan rahat olacak işe giderken.Ailenede sorup durmayın de iş bulursan senin arayacagını söyle.Sordukları zaman daha çok üzüldügünü falan anlat.Seni anlayacaklardır.Sevgiler canım.....


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...