kendi hayatımız ve çocuklarımız

Oo neler yazmışınız, biraz gittim hemen derin mevzulara girilmiş J Doğrusu biz de hayatımız çocuk olmayacak, kendi hayatlarımızı da yaşamaya devam edeceğiz grubundaydık.Çünkü biz de eşimle çok gezen, takılan, son dakika planlar yapan, bol muhabbetli arkadaş grupları olan insanlardık. Bizim maalesef anne-baba-akraba opsiyonumuz hiç olmadığı için kendi yağımızda kavrulmanın yollarını bulmaya çalıştık. Mesela, Rüyayı alıp arkadaşlarımıza, taksime felan gittik/gidiyoruz arada sırada. O gün biraz daha geç yatar, ölmez diye düşünüyoruz. Ya da gittiğimiz yerde kalıyoruz yatıya..Bir kez bakıcısına, bir kez de bir arkadaşımıza bırakarak dışarı içmeye gittik eşimle. Onun dışında da tek tek takıldık pek çok kez. Ama benim şanslı olduğum nokta, eşim Rüya’nın herşeyiyle ilgilenebildiği için ben de istediğim akşam rahat rahat çıkıyorum. Ha, çok sık, sürekli mi oluyor, değil tabii..işte ayda yılda bir. Ama o bile iyi geliyor insana. Çünkü öbür türlü, işten gel, yemekti çocuktu derken kitap bile okuyamaz hale geldiğimi hissediyorum ben de ve mutsuz oluyorum. Evet, Rüyasız bir hayat düşünemiyorum bile, ve büyüdükçe hayat kolaylaşıyor, daha çok şeyi beraber yapabiliyoruz ama ben arada bağımsız da birşeyler yapabilmek istiyorum doğrusu...sanırım, Esraözlem gibi, ben de bekliyorum Rüyanın daha bir çocuk olacağı günleri :)

Bu arada, Hilalcim, söylemeden geçemicem, senin bu koca muhabbetin her seferinde öldürüyor beni gülmekten, çünkü benim de yaram var belki ondandır. Nevizade yaparsanız gelirim, kaçırmam, dinlemem lazım detaylarını J

Esracım,bundan 5 ay önce yazdığından çok daha ''hafif'' bir yazı olmuş ve bunda Ada'nın büyümesinin  payı var sanırım.Büyüdükçe biraz daha rahatlıyor insan; hatta bak anneannesinde mutlu, mesut,neşeli günler geçiriyor bizsiz.Geçen sene olsa kesinlikle böyle bir  şeye cesaret edemezdim(nitekim annem geçen sene de teklif etmişti ama kabul etmemiştim) ama 2,5 yaştan sonra çok daha farklı ve bağımsız oluyorlar.Gel gör ki anneleri boşluğa düşüyor bu sefer de:D Geçenlerde de konuşmuştuk ;sanırım onlar bizden daha kolay atlatıp,üstesinden geliyorlar bazı şeylerin:)

sonunda okudum hepinizinkini. ahh ah özgüranne, esraözlem sizinki gibi bol sosyal bir hayatim olmadi hic, hep istedim ama kocami ikna edemedim, onu ikna edemedikce ben hep daha fazla istedim, o koltuguna gömüldü, ben daha cok istedim...  bazen bir iki gün üst üste (zorunluluktan) program yapip uyguladigimizda yorgun düstüm. bilmiyorum ben, o istemedikce mi daha cok istedim, yoksa zaten hep istiyor muydum? oy oy ben kocacimla program yapmak, beraber dalgali denizi seyretmek istedim; istiyorum, galiba hep isteyecegim. zor degil yalniz veya onsuz ya da baskalariyla bir seyler yapmak ama israrciyim onunla mutlu olacagim seyler yapmaya... sevgiliyken, daha sevgili olmaya calisrken bir nisan yagmurunda islanmistik Bebek sahilinde, ah ne keyifliydi yüzümüzdeki damlalar. yapmiyoruz simdi, o bilgisayarinin basinda, ben camasir makinesinin bulasik makinesinin veya Beyza'nin yaninda... uzun süredir kirmak istiyorum o bilgisayari; ama kiyamiyorum seviyor kocacim onu. bazen üstüme kuma alinmis gibi hissediyorum bu bilgisayari biliyor musunuz? dolmus vaziyetteyim ama sanirim en cok Eylem anliyor beni su an cünkü 14 aydir Beyza'yla dolu olan yasantimin haftaicleri tamamen bosaldi ve ben hep yapmak istediklerimi, hayal ettiklerimi yasamak istiyorum; ama bakiyorum ki kocam benimle ayni hayalleri kurmuyormus. bazen koptuk herhalde birbirimizden diyorum, aglamakli oluyorum, bazen yaslandik herhalde bir sey yapasimiz yok diyorum, bazen bilgisayara kiziyor kocama güceniyorum... aslinda söylediginiz bir sey var ya cocuk büyüyünce rahatlayacagiz diye, muhakkak olacak o günler, ama ben ikinciyi istiyorum, hatta mümkün olsa ücüncüyü, özeniyorum asna'ya mesela, hatta özge'ye... belki olur bir gün bilmiyorum. o zaman ne olacak, cocuklarimla mi yapacam hayal ettiklerimi. ben sevgilim yanimda olsun istiyorum, baksin gözlerime ve ayni seyi hayal etmis olalim sonraki adimimizi atarken önümüze degil birbirimizin gözlerine bakalim...

Toprakana bence iyi yapmışsınız. Biz de 2 günlüğüne ayvalık'a kaçalım dedik haftasonu için. Sonra 1 geceye indirdik işte. Aslında en büyük ihtiyaç karı koca zaman geçirmek herhalde. Ela'yı babasına bırakıp arkadaşlarımla çıkabiliyorum ama asıl dert o değil. Böyle bir başbaşa zaman... Ya da belki çok mu şikayet ediyorz. Annane babane yakında oturanlara pek özeniyorum. 

ya su bas basa zamanlar lazim hakkaten özgüranne, ama bilgisayarsiz:) söyle bir geceligine bilgisayar olmadan bir yerlere gitmek cok iyi geliyor aslinda. Nisanda benim dogumgünüm serefine bir geceligine Sile'ye kacmistik Beyza'yi anneannesine birakip. bütün gün-gece birlikteydik, gözlerimizin icine baktik. sonra gece önemli bir mac vardi (barcelona maciydi galiba) o mac seyretti otelde, ben kitap okudum. o zaman hic kizmadim, aksine okuyabildigim icin mutlu bile oldum.
onu da anliyorum aslinda zevk aldigi seyi yapmak istiyor ama ben sevmiyorum. denedim oynamayi, belki zevk alirim dedim, birlikte vakit gecirmis eglenmis oluruz dedim yoook hic bana göre degilmis yaa sevemedim. simdi orda gecirdigi her vakit gözüme batiyor, diyorum ya kuma geldi sanki üstüme o bilgisayar:)
ben edebiyatci, o elektronikci olunca daha az ortak seyden zevk aliyoruz galiba. ben TABU'ya bayilriim mesela, o hic sevmez, ben SUDOKUyu cok severim mesela o anlamsiz bulur. ben kültür turu severim, o deniz sever. ben MArdin'i, Antep'i Karadeniz sahilini gezmek istiyorum ama o Akdeniz'de denize girmek, gölgede yatmak dinlenmek istiyor. isin kötü tarafi yapmak istedigim seyleri onsuz yapiyorsam "eksik" hisssediyorum kendimi, yanimda biri olsa da "yalniz"...
onu zar zor ikna edip benim mutlu olacagim bir seyler yaptigimizda da hep soruyorum "iyi misin, mutlu musun, keyfin yerinde mi, SIKILdın mı" ee haliyle bu kadar sorunca bir noktada "SIKILDIMé diyor, sonra "hadi birakalim o zaman" diyorum.
ya yapmak istediklerini kendin veya baskalariyla yapip mutlu ol ya da onsuz olmaz diyorsan da onun mutlu oldugu an ve yerlerde dizinin dibinde ol di mi? yok ben hem yanimda olsun hem mutlu olalim ikimiz de hem istiyorum. cok mu sey istiyorum?