8 aylık hamileyim çok yalnızım ağlıyorum ağlıyorum...

<12>

Ynt: 8 aylık hamileyim çok yalnızım ağlıyorum ağlıyorum...

04/18/2011 07:28:00

Esra'cım arkadaşlar çok güzel yazmışlar diyecek bir şey bulamıyorum.Anne yazar çok iyi bir insansın sen neler yazmışsın öyle inan şu an işyerinde olmasam utanmasam salya sümük olurdum. Çok güzel açıklamışsın.Esra insanoğlunun başına her şey geliyor arkadaşım ve inan her türlü acıya doğacak bebeğinle göğüs germeyi öğreneceksin bebeğin sana güç verecek. Bebeğiniz sizi birbirinize bağlayacak inan biz karı-kocalar tartışıp birbirimize darıldığımızda birbirimizle muhatap olmamak için ne kadar çaba göstersek de çocuğumuzun bir hareketi bizi güldürüp göz göze gelmemizi sağlıyor inan en büyük bağlayıcı çocuk oluyor her şey düzelicek buna inan.
Benim babam da kanser hastasıydı 9 yıl çekti gözümüzün önünde eridi gitti bizler de onunla birlikte eridik 1,5 oldu kaybedeli en ağır ölümcül hastalıklar vardı.Ben hamile halimle babama çok gittim her şeyi göze aldım çok şey dediler hastanedeki tanımadıklarımdan bile sen gelme bu halde hastalık kaparsın dedilerse de ben 1 yaşındaki bebeğimi bile dedesi görsün diye sevinmesi için götürdüm hastane bahçelerine.Üzülmekte haklısın şu an bunları yazarken herşey gözümün öününe geldi lavaboya çıkıp ağlayıp geldim her türlü acıyı çektik bunlar benim babam için yaşadıklarımdı seninse annen hepsinin yeri ayrı bunu biliyorum ama inan ki bu acıları yaşayarak hayatı öğreniyoruz.Belki şöyle düşünüyor olabilirsin ne kadar rahat söylüyorlar acıyı ben çekiyorum dışarıdan söylemesi rahat diyor olabilirsin ama insanların yaşadıklarını okuyunca hele bir de seninle aynı durumu aynı sıkıntıyı yaşamışsa yalnız olmadığını daha iyi anlıyorsun burası bu  anlamda çok iyi arkadaşlıkları çok iyi.Daha sık takip edebilir ve yakın arkadaşlıklar kurabilirsen  hiç yalnız kalmazsın.Ben de daraldığımda burada rahatlıyorum burası benim için psikolojik destek diyebilirim.
Umarım biraz rahatlamışsındır üzülme doğacak bebeğini düşün sağlıkla kucağına alacağın emişeceğiniz günlerin hayalini kur eşini fazla kafana takma sen onu düşünüp üzüleceğine o seni düşünsün ve bunu yaşayan tek kişi değilsin grupları takip et yaşanmışlıklar var.
Kolay bir doğum diliyorum Esra'cım sana tez zamanda bebeğinin kokusuna kavuşursun inşallah.

Ynt: 8 aylık hamileyim çok yalnızım ağlıyorum ağlıyorum...

04/18/2011 07:57:00

SEVGİLİ ESRA,

Ne şanslısın / şanslıyızki nurturia gibi bir siteye rastladık..

bende hamileliğim ilk döneminde çok stersli idim, yine zor bir anımda kendimi burada buldum.. çünki seninde söylediğin gibi insanlar bazen seni anlamaya çalışmak yerine kendilerini anlatmaya daha merkalı olabiliyor.. hele bunu en yakın arkadaşın yaptığında gerçekten çekilmez oluyor... başlıyor kendi hamileliğini veya eşini övmeye, buna bende rastladım ve bana çok çirkin geldi.. ve dediğim gibi neyseki nurturiaya rastladık.. 

anneyazar başta olmak üzere herkes çok güzel detaylara dikkat çekmişler.. ve buna benim ekleyeceğim, eşine ilgili şöyle bir taktik uygulayabilirsin..:) Duygusal tarafını o gelince bir kenara bırakıp, heyecanla, aşkla ve sevgiyle onu olayların içine sürükleyebilrisin belki... erkekler dayatmalardan ziyade kendilerini bi anda farkında olmadan o olayın içinde bulurlarsa itiraz edemeyebilriler diye düşünüyorum, umarım yeterince iyi anlatabilmişimdir..

Anne faktörüne gelince, annesiz bir dünya çok zordur diye düşünüyorum.. Benim annemle ilişkilerim çok sıcak olmasada onun olmadığı bir dünyada yaşamak fikri zor gelir bana ve bu konuda sana söyleyeceğim, doğacak çocuğunun tek tesellin olacağıdır..  bebeklerimizi kucağımıza aldığımızda dünya ne çok değişecek daha şimdiden sinyallerini alıyoruzdur.. 

ne zaman istersen yaz buradaki herkes çok yardımcıdır.. sevgiyle kalman dileklerimle... fatma


( bu arada bunları düşündüğüme ve yazdığıma inanamıyorum, ben de büyümüşüm yahu, daha dün burada sızlanan  ben değil miydim:)



Ynt: 8 aylık hamileyim çok yalnızım ağlıyorum ağlıyorum...

04/18/2011 08:43:00

iyiki size rastlamışım...Yalnızlık çok zor geliyordu ve ben kimseyle konuşamıyordum..kendime fıtrat olarak bu acizliği yakıştıramıyorum ama bunu da kabullenmem gerek.ne de olsa insanım ve herşeyi kaldıramıyorum.size ailemden biraz daha bahsetmek istiyorum.annem 18 yasında almanyadan babamla birlikte kaçarak turkıyeye gelıyor.ve ailesi tam 26 sene boyunca annemi hiç affetmiyor.asık olup geldıgı adam bambaska bırıne burunuyor.benım o coook duygusal annem hep dua etmıs allahım bana bır canyoldası ver dıye.ve ben oluyorum.benım hassas annem tum sevgısını bana verıyor.kucukken cok hatırlarım annemle bırlıkte sebebını bılmeden cok agladıgımı.sonra aılevı problemler babamın o asılmaz duvarları buyuyorum zamanla.oyle bır zaman gelıyor kı ben annemle yer degıstırıyorum.onu koruyup kollayan alısverısını yapan bazen azarlayan(bundan coook pısmanım) hep ben oluyorum.2 yıl cerrahpasaya ımkansızlıklardan oturu tren vapur otobus kosturup duruyoruz içimde babama karsı ofkemı buyuterek.ıste dedım ya hep cok guclu durdum annem ıcın.her gece cocuklugumdan berı en buyuk korkum onu kaybetmekken o son gece sadece ben onunla konustum allah nasıp ettı ve dedımkı senı cok sevıyorum bana hakkını helal et.hıc korkma bak nısanlıyım yalnız degılım sana allah hayırlı olum versın anne hadı bıraz dua edelım dedım ...annemın acı cekmemesı ıcın bıran once gıtmesını ıstedım gonul rahatlıgıyla..hala kendıme ınanamıyorum.en buyuk korkum gercek olmustu.sonra en buyuk ımtıhan kaldı gerıye babamla ben...tabıkı onuda sevıyorum.ama o kadar uzagızkı ...nıkahımda salonda yoktu.fotograflara zorla gırdı.babam gıbı bı adamla evlenmekten korkuyordum ve simdi bunca bırıkmıslıkle esimdeki en ufacık seyı gecmısımle kıyaslayıp cıldırıyorum...ya dunya gercekten ımtıhan yerı buyudum ve bunu ogrendım.ama annemden sonra bu kadar acıkta kalınca ben esımı annemın yerıne koydum sanırım.o benım herseyım olsun ıstedım ve tabı olmadı..dogal olarak.ılk basta cocuk ıstememe nedenım bıle bu..cok anac degılım belkı kızacaksınız bana esım o kadar cocuk meraklısı kı korktum benı ıhmal edecek ama benım ona coook ıhtıyacım var dıye.ya cocugumu kıskanırsam dıye.bu cok kotu bılıyorum sımdı karnımdakı bebegımı cok sevıyorum umarım bunlar sadece benım sacma sapan kuruntularımdır.

Ynt: 8 aylık hamileyim çok yalnızım ağlıyorum ağlıyorum...

04/18/2011 09:06:00

ve sevgili arkadaslar tum desteklerınız ıcın tesekkur ederım..gercekten cok ıyı geldı..sanal bıle olsa.normalde dısardan cok sosyal gorunuyorum ama bu kadın mılletının nedır bırbırıne ettıgı..dostum dıyemıyorum kımseye.aslında hamılelelıgımı uzun zaman mutlu mesut gecırdım.taaa kiii bır gece arkadaslarımla bır araya gelene kadar.benı cagırmıslardı gıttım.sonra ogrendımkı benden baska o donem hamıle olan 2arkadas artı cocuk ıstedıgı halde olmayan bır arkadas daha gelecek ...uzuldum onun ıcın kızdım ev sahıbıne gozune sokar gıbı olacak ıclenır belkı onu nıye cagırdın dıye.halbukı ben kendı basıma gelecek olanı bılmıyormusum.meger o gece herkes annelerıyle gelıyormus bır tek benımkı yok.o hamıle arkadaslar ve anneleri...ve  ben...butun gece torunlarına nasıl bakacakları neler aldıkları konusuldu.cok bırsey hıssedemedım o gece.ertesı gunu ınternetten patık araken(orecek kımsem olmadıgı ıcın annemde muthıs bır orgucuydu) bır anda costum.agla agla agla  bılmıyorum galıba annemı topraga verırken bıle o kadar aglamadım.neden bu kadar ıclendım bardak doldu tastı ve o gunden berı kendımı toparlayamıyorum.arkadaslarım tabıkı kotu nıyetle yapmadı bunu ama ben cok fena oldum.sımdı esım falan hersey gozumde buyuyor cıg gıbı.ve ben ıyıce kuculuyorum gıbı.kımseyle gorusmek ıstemıyorum artık.hanı bı evlılık furyası olur herkes herseyı afedersınız sidik yarısına cevırır ya sımdı de bır dogum furyası var ve tarz aynı.ustune bızım maddı sorunlar eşimin gece kanepe ve yatak arasında gıdıp gelmelerı.tv siz uyuyamıyor artık.kafasındakıler uyutmuyormus.ama benım ona sarılıp yatmaya oyle ıhtıyacım varkı.eşimi özlüyorum cok özluyorum.o da o kadar hassaslastıkı ama kadınlar gıbı degıl ınadına benden uzaklasıyor.sankı urkutuyorum onu.hersey ama hersey gururuna dokunuyor...oyyy Allahım yardım et bıze.elbet bunlar gececek ama bende melankolık bır anne olmaktan korkuyorum.annemle ılıskımız cok da saglıklı degıldı cunku...sımdı anasının kaderını yasayan kız mı olacagım.guclu olmak zorundayım..sımdıden gogsumde kıstler basladı..bunları dusunmek ıstemıyorum..bana nolur dua edın.ılk yazdıgım geceye gore -yanı sıze rastladıgım - daha ıyıyım.dun esım onca parasızlıgına ragmen benı kahvaltıya goturdu.ınsallah kızımız kısmetıyle gelır ve babasının ıslerı yoluna gırer.bana hakkınızı helal edın...cunku ben boyle burda daha coook kafanızı sısırecege benzıyorum.

Ynt: 8 aylık hamileyim çok yalnızım ağlıyorum ağlıyorum...

04/18/2011 09:47:00

canım benim,

Anneler hamile kaldıkta itibaren özel bir dünyaya girse de, babalar hamilelikte pek anlamıyorlar daha baba olduklarını.
muhtemelen eşin de ev geçindirme, artık 3 kişiye bakacak olma sorumluluğunu daha çok hissettiği için işi ile fazla haşırneşir oluyordur.

Bebeğini sağlıkla kucağınıza aldığınızda, o da bu hissi daha çok yaşayacak ve asıl baba olduğunu o zaman anlayacak bence Esracım,
Üzülme, artık hayatta tutunacak bir dalın var, bebeğin var diye düşün canım.
Bizlerle de paylaş, içine atma, elimizden gelen bir destek olursa yaparız, paylaşmak bile insanı yanlızlıktan kurtarıyor inan.
Bulunduğun şehirdeki nurturia anneleriyle düzenlene ortak görüşmelere katıl, birlikte olmak, dost edinmek belki daha kolaylaşır..
sevgiler,
Sağlıkla gelsin, neşeyle büyüsün inşallah bebeğin.
Sevgiler,
Ergül

Ynt: 8 aylık hamileyim çok yalnızım ağlıyorum ağlıyorum...

04/18/2011 13:37:00

Öncelikle aramıza hoş geldin canım.Yazını okurken bogazıma bir taş oturdu kendimi sıkmaktan canım acıyor.Bende 4 aylık hamile iken annemin kanser olduğunu öğrendik.Hamileliğim hastanelerde,kemoterapi ve radyoterapide geçti.Çok sıkıntılı günlerdi hergün ağlıyordum.Ağlayaraktan uyuyup gidiyordum.Çevremdeki herkes özellikle eşim kendimi çok fazla üzdüğüm için çocuğa birşey olacağından korkuyorlardı.Ama allahın izniyle kızım çok sağlıklı doğdu.Hamileliğim boyunca bana hiç sıkıntı vermedi.Bende anneme çok bağlıyımdır onu kaybedersem yaşayamam diye düşünüyordum.Annemin hastalığını öğrendikten sonra hamile kaldığıma çok pişman olmuştum.Hep düşmesini istemiştim.Nekadar yanlış düşünmüşüm şimdi can yoldaşım kızım.Annem çok şükür şuanda iyi ama kanser olduğu için hep bir kaybetme korkusu yaşıyorum.Kızım olmasaydı ,psikolojik olaraktan bitik olurdum.Yavrum bana güç veriyor.
  Sende şu anda kendini kötü hissediyorsun ama inan evladın doğduktan sonra daha güçlü olacaksın.Erkekler hepsi aynı.Bizi anlamıyorlar, anlamaya niyetleride yok.Ev işleriyle kendini çok fazla yorma ,olduğu kadarıyla olsun.Beğenmiyorlarsa kendileri yapsınlar.Benim eşimde baba olduğunu kızım 1 yaşına geldiğinde anlamaya başladı.Erkekler bizim gibi değiller.Hiç canını sıkma.Allahın izniyle herşey yoluna girer.Sevgiler.

Ynt: 8 aylık hamileyim çok yalnızım ağlıyorum ağlıyorum...

04/18/2011 15:07:00

Sevgili Esra sen patik deyince durdurumadım artık kendimi:(

Annem çok genç yaşlardan beri diabet hastası ve bunun sonucu 45 yaşında görme yetisini kaybetti.Kızıma hamileliğimde tayin dolayısıyla küçük bir ilçede tüm sevdiklerimden  uzakta tek başıma bir hamilelik geçirdim.Eşim ilçenin 3 doktorundan biriydi ve sağlık ocağında çalışıyor doktor yetersiz diye sürekli hastanede nöbet tutmak zorunda kalıyordu.O kadar yalnızdım ki ,en büyük korkum evde tek başımayken doğumun başlamasıydı:(
Bir gece tek başıma kızımın hastane çantasını hazırlamaya başladım.Zıbınlar,tulumlar ...Bir tek şey hariç her şey tamamdı PATİKLER Aralığın 28 inde doğacak bebeğimin bir tanecik  patiği,soğuklarda onu saracak bir tane örme yeleği  yoktu.Abartısız sabaha kadar ağladım.Eşimin annesine kızdım,ağladım,anneme ağladım doğmamış bebeğime ağladım.....
Korktuğum gibi olmadı annem hariç herkes yanımdaydı doğumumda.Asıl sürprizi ise evimize gelince yaşadık.Bir kaç ay önce bir tanecik patiği olmayan kuzuma neredeyse tüm ilçe halkı sanki benim ağlamalarımı duymuş gibi minik patikler,minicik yelekler,hırkalar getirmeye başladı.Doğum sonrası gelen hediyelerin içinde en kıymetlileri ise onlar oldu.Kızım kocaman bir abla oldu bebeklik eşyalarının neredeyse hepsini dağıttım gelen örgüleri ise hala saklıyorum:)
Demem o ki üzme lütfen kendini bu minik varlıklar dünyaya gelirken kendi mucizelerini de beraberinde getiriyorlar.
Seni ve doğacak bebeğini sevgiyle kucaklıyoruz.....

<12>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...