ikizlere yetebilmek

01/11/2011 14:12:00

arkadaşlar merhaba,

benimle aynı şeyleri yaşayan annelerle görüşebilmek paylaşımda bulunmak çok mutluluk verici. benim sıkıntım aynı anda ikisine de yetememe duygusu ve bu çok rahatsızlık verici.. işten arta kalan zamanımın neredeyse tümünü onlarla geçirmeme rağmen hep bir eksiklik hissediyorum. biriyle ilgilenirken sanki diğeri hep mutsuz oluyor. ayrıca oğlum çok kıskanç. kardeşiyle ilgilendiğim zaman sinirleniyor. offf ne yapmalıyım nasıl yapmalıyım bilemedim. sizler nasıl başa çıkıyorsunuz acaba bu durumla???bi yolu var mıdır ki?

Ynt: ikizlere yetebilmek

01/11/2011 21:02:00

ikiz anneliğinin nasıl olduğunu soran bir arkadaşıma şöyle demiştim: bitmek bilmeyen bir vicdan azabı.
bitmeyecek sanırım bu duygular.
kıskançlıkla başa çıkma konusunda en büyük yardımcı olsa olsa baba olabilir. annenin yerini tutamaz ama ilgiyi dağıtabilir. naçizane tecrübelerimden..

Ynt: ikizlere yetebilmek

01/19/2011 13:42:00

merhaba,
ben de işten arta kalan tüm zamanımı kuzularıma ayırıyorum. çok zor kesinlikle ve ben de birini kucaklarken diğerini düşünüyorum. ya da biriyle oynarken aklım diğerinde kalıyor. ya birlikte oynuyoruz, birşeyler bulmaya çalışıyorum. top oynuyoruz ya da legolardan birşeyler yapıyoruz birlikte oturup ya da biriyle oynuyorum sonra da diğeriyle. bizde birisi şimdilik daha baskın karakter ve daha kıskanç. diğeri daha yeni yeni başladı kıskanmaya, genelde dayak yiyordu diğerinden şimdi o da sataşmaya başladı. babamız genelde ikisini de oyuna dahil ediyor, farklı oyunlar buluyor. En büyük yardımcım gerçekten. o vicdan azabı hiç geçmiyor ne yazık ki ama biz de bir insanız, elimden geleni yapıyorum açıkçası, dengeli vakit geirmeye çalışıyorum. başka da yapabileceğimiz birşey yok. çok fazla da kafaya takmayıp tadını çıkarmamız lazım. biz 2 kardeşiz. 6 yaş da fark var kardeşimle aramızda. annem ve babam çalışıyorlardı, bankacıydılar. açıkçası hiç hatırlamıyorum ne annemin ne de babamın benimle benim şimdi çocuklarımla oynadığım kadar oynadıklarını. ben 1,5 yaşında kardemiş de 9 aylıkken kreşe başlamak zorunda kaldık. amacım sevildiklerini bilsinler, anne babayla keyifli vakit geçirsinler, özlemlerini gidersinler. gücüm yettikçe elimden geldiğince vakit geçiriyorum ikisiyle de. akşamları televizyon açmıyoruz. birlikte oyun oynuyoruz. sırf bu şekilde düşünmek bile bence bizim için pozitif bir durum. zaten 3-4 yaşına geldiklerinde muhtemelen yaşıtlarıyla, birbirleriyle vakit geirmeyi tercih edecekler. o zamana kadar sabırla devam. bu arada yorgun düşmemek için vitamin takviyesi gerekiyor mutlaka. :)

Ynt: ikizlere yetebilmek

01/20/2011 10:14:00

ebruc ben de aynı duyguları yaşıyorum zaman zaman. bir de tam olarak sevgimi hissedemediğimi, hissettiremediğimi düşünüyorum.  



hatta dün gece şöyle bir şey yaşadık evde. kızım zamanında uyumuştu, oğlu ise uyumak istemedi.. mecburen salona geldik ve  oğlum oyunacklarıyla oynamaya başladı. son derece neşeliydi, sevinç nidalarıyla gülücükler saçıyordu. fakat ben sinir küpüne dönmüştüm, çünkü kızımın uyanmasından ve ikisini birden uyutmaya çalışacak olmaktan korkuyordum. bu durumda oğlumun o neşeli hallerinden hiç zevk alamadım, onun oyunlarına katılmadım. sonra da oturup ağladım! :( şimdi kitap arayışı içindeyim, okuyup öğrenmeye çalışacağı nasıl davranmam gerektiğini. 



Ynt: ikizlere yetebilmek

01/20/2011 10:50:00

merhaba snotra
ben bu tür durumlarda, önce elimi yüzümü bir soğuk suyla yıkıyorum, içimden 10a kadar sayıyorum. neden sinirliyim düşünüyorum. sonra sakinleşip yavaş oyunlar oynuyorum. odayı biraz karartıyorum. tüm ışıkları yakmıyorum mesela. hafif loş ortam oluyor. çok güldürüp gıdıklamıyorum mesela. masaj yapıyorum, kaşınmaktan hoşlanıyorlar mesela ayaklarını kaşıyorum mayışıyorlar :). ikizlerle ilgili özel bir kitap bulamadım ben. ben de çok araştırdım. çocuk psikolojisi kitapları okudum hala da okuyorum. aslında bu tür durumları fırsat olarak görmek lazım. biz kayınvalidemle altlı üstlü oturuyoruz. bir yardımcıyla birlikte bakıyorlar çocuklara. haftasonları bizimkiler tutturuyorlar "manne manne atta" diye. o zaman birisini eşim bırakıyor diğeri çakltırmadan böylece ben de biriyle başbaşa vakit geçiriyorum. sonra diğerini bırakıyorum, ötekiyle vakit geçiriyoruz. okuduğum makalelerde de bu şekilde yapılması gerektiği yazıyordu. başlarda biraz zor oluyor tabi ama artık böyle fırsatları değerlendiriyorum. mesela biri uyuyor diğeri uyandı mı. onu seviyorum, sarılıyorum sıkıştırıyorum :) oynuyorum. umarım doğru yapıyorumdur.


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
ikiz anneleri

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...