anneler bunu hiç yaptınız mı...

06/04/2012 08:47:00

beni biliyorsunuz az çok...kendi kendime bişeyler yazarım sürekli...bir anda aklıma gelmiş bişey bu yazmak yani sormak istediğim.aklıma konyada yaşadığım anlarım geldi.yaşamayan bilemez ALLAH kimseye yaşatmasın.hiç aklıma gelirmiydi basit bir sağlık ocağına gidip kanları çok düşük çıkınca çocuğumun kanser hastası olduğunu tahmin edip sonra kanser olduğu ortaya çıktığı.diyorum ya yaşatmasın kimseye RABBİM.ama beni bi düşünün sizde annesiniz.apar topar yanımda 3 aylık bebekle konyaya gittik geri geliriz hevesiyle.ama kızımı bir anda bırakıp değişik bir kalp makinasının sesiyle uyumamak isteğiyle uyumak zorunda kalmak ya ben uyuyunca bişey olursa ya kalbi durursa diye.odadan çıktığım anda onu bırakıp gideceğim zannederdi.çocuk ya...hastane kafeteryasına gidipte telefondaki resimlerne bakıpta o bir bardak çayı içememek nedir bilirmisiniz .dünya kıyamadığınız bi kuzunun üzerine kurulmuş gibidir o an.kafeteryaya giderdken kan bankasının önünden geçerken kan arayan insanlar olurdu.bende vermek istemiştim ama 3 ay önce doğum yapmışsın diye kabul etmemişlerdi.konya sanki dünya ile ahiret arası bişeydi.dışarı çıkınca erenin yattığı odanın penceresine bakardımyavrum benim .okadar sıkılırdı ki.küçücük bir değişiklik hemşirelerden doktorlardan yardımsever insanlardan gelen minicik bir jest bizi ne kadar mutlu ederdi.orası annelerin nefes almak isteyipte alamadığı bi yerdi.doktor erenin kritik olduğunu söylediği o günde eşimle oturupta cenazesine katılacakmıyız nereye gömülecek diye hesap yamıştık.birdaha göstermesin unutamıyorum.burda bir anne demişti.kanser hastası yakınları hasta ölmeden önce ölüme kendinilerinin hazırlar diye o hesaptık biz işte.yardım istedim diye benim dolandırıcı olduğumu bile düşünen oldu.istemiyorum kimseden bişey ama eşin çalışmıyormu diye sorulması bile çok zoruma gitmişti.çok pişman oldum zaten.demek istediğim şey şu...biliyorum bebekleriniz var ama boş bir zamanınızda hastaneye gidipte onları hiç gördünüzmü hiç bişey yapamasanızda moral vermeye çalıştınızmı hiç....özellikle onkoloji ve hemotoloji veya hayati tehdit eden hastalığı olanları hiç ziyaret ettiniz mi.o kadar muhtaçlar ki...kendi bebeklerinize verdiğiniz sırf rahat etsin diye aldığınız o pahalı şeylerden kısıpta bir çocuğu mutlu edin lütfen yalvarıyorum ve bu yalvarıştan hiç çekinmiyorum.özel günlerde alacağınız minicik bir oyuncak onları ne kadar mutlu edebilir ben biliyorum.veya bir anneyle konuşmak ona moral vermek.benle tanımadığım insanlar konuşurken o daha ufak atlatır demeleri veya benimde bir akrabam atlattı demesi bile ne kadar rahatlatırdı beni anlatamam.ha bilmiyormuyum gözümün önünde koşup oynayan kendi çocuğum gb sevdiğim çocukların ölümüne şahit olmanın anne bağırmasın diye başka bi yere götürmenin ne olduğunu...ama bir umut işte.bişey yapamamıyosun ki mini mini bedenlerinde ki acıya dur sen ben çekeyim burak kuzumu diyemeiyosun sadece ağlıyosun....salya sümük hemde...hele iyileşti diye hastaneden maske atma partisi yapılıpta tekrardan gelip yatmaları o annenin o hali...bir adım daha yakınlar artık ölüme...uzunoldu kusuruma bakmayın ama küçük te olsa bi şekilde sevindirin onları lütfen.çocuğunu takrar hastaneye getirmeye para bulamayan anneler var,evde ne yedirecem endişesi yaşayanlar var evladı için taksi parası bulamayan babalar var. hemşirelere sorun mutlaka çıkar içlerinden biri.mutlu edin bir şekilde ne olur...hele hele böyle zamanlarda yapılan minicik bir iyilik hiç unutulmuyor emin olun buna.bizimkonyadaki yattığımız hastaneye özellikle. kargoyla bile çocuklarınızın kullanmadığı elbise ve oyuncakları gönderin mesela.çok ihtiyaçları var mutlu olmaya..


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Güncel Haberleşme ve Bilgilendirme Grubu

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...