Ocak ayı kitabı / Fang Ailesi - Kevin Wilson

<12>

Ynt: Ocak ayı kitabı / Fang Ailesi - Kevin Wilson

02/03/2013 12:35:00

oturup yazabilirim biseyler suan vaktim var:)

Ynt: Ocak ayı kitabı / Fang Ailesi - Kevin Wilson

02/03/2013 13:26:00

Adel uyuyunca yazarım.

Ynt: Ocak ayı kitabı / Fang Ailesi - Kevin Wilson

02/03/2013 13:30:00

hadi yaz eda :}

Ynt: Ocak ayı kitabı / Fang Ailesi - Kevin Wilson

02/03/2013 14:51:00

Fang ailesi, beni edebi acıdan cok etkilemese de akıcı diliyle surukleyici ve tuhaf hikayesiyle içine ceken bir kitaptı. Performans sanatcıları olan baba Caleb ve anne Camille'nin cocukları Annie ve Buster'ı sanata dahil etmesiyle yasanan olayları ve cocukları uzerindeki etkilerini flashbacklerle acıklayan roman aslında sonunda beni hiç sasırtmadı:)

Kitabın kapagı hakkında dusunduklerimi soyle ozetlemem gerekirse; Fang ailesini okurken aileyi hiç kitabın kapagındaki gibi hayal etmedim ben:) ordaki aile daha sofistike geldi bana ama kitabı okurken daha gotik bir aile gibi hayal ettim. Vampir disleriyle sinsice gulumseyen bir aile gibi yarattım onları kafamda ve ailenin en saf cocugu da Buster gibi geldi:) ama cocukların yuzlerine taktıkları maskeler gayet iyidi.
 
Kitaptaki onemli gordugum konuları su soru ve cevaplarla acıklamaya calıstım:)

Fang bakıs acısına gore sanat nedir?
Caleb(baba)'e gore sanat ancak icindeki ogeler hareket ettigi zaman olurdu. Örnegin bardagı duvara fırlattıgın an sanattı ama cam kırıkları birer sanat degildi.  Caleb'e gore bir cocuk sahibi olmak bile bir sanattı ornegin Annie'yi Camille'in "projesi"olarak goruyordu ve cocuk bakma sanatında Camille Caleb'e gore daha yetenekliydi. Annie'nin Noel babanın kucagında aglaması ve agladıktan sonra yarattıgı tepki Caleb icin bir sanattı.
Kendi ustası Hobart, Caleb ve Camille evlendiklerinde "cocuklar sanatı oldurur" demişti. Caleb ve Camille'de cocukları Annir ve Buster'ı kobay gibi kullanarak cocukların da sanat yapabildigini gostermek istediler.

Bu performans sanatını yaparken Fanglerin hedefleri nelerdi?

Onların sanatlarının amacı garip unutulmaz seyler yapmaktı. Sasırtıcılık ve tuhaflık üzerine sanat yaparak insanların icindeki hayvani mizacı gozönüne sermekti. Fanglere gore sanata ulasmak icin birinin canını acıtman gerekiyorsa bunu yapmalıydın sonuc yeterince guzelse hepsine degerdi. (Caleb'in sanat yapmak icin ustası Hobart'ı vurması) cunku onlara gore sanat her turlu mutsuzluk ve acıya katlanmaya degerdi.
 

Kendi sanatlarını performe ederken protesto etmeye calıstıkları kavramlar nelerdi?

Fangler aslında performanslarıyla bir cok kalıplasmıs normu yıkmaya odaklanmıslardır. Bunlar: tuketim toplumu, toplumdaki guzellik anlayısı ve estetik kavramı, evlilik kurumu, aile ve (duragan) sanat.

1.Tuketim toplumuna karsı olarak performanslarını avmlerde yapmaları
2. Kalıplasmıs guzellik anlayısını yıkmak icin Buster'ın (erkek) kadın kılıgında guzellik yarısmasına girmesi ve 1. secilmesi.
3. Evlilik kurumunu dogallastırma ve kutsalligini yıkmak adına Camille ve Caleb'in 37 kez evlenmesi.
4. Aile kavramını yıkmak icin ensest yaklasımlara olan tutumları ornegin: Annie ve Buster'ın (iki kardeş) Romeo ve Juliet oyununda öpüşmesi. Romeoyu oynayacak gence Caleb ve Camille tarafından belli bir ucret karsılıgı oynamaktan vazgecirmeleri hatta Romeo'yu Caleb'in(baba) oynama istegi.
5. Sanatın performans sanatı haricindeki  resim, fotograf, sinema ve edebiyat sanatı Fang ailesinin ebeveynlerine gore "sanatın ölü bicimleri" olarak nitelendirilir. (Camille'nin yaptıgı resimleri saklaması, Annie'nin filmde rol almasının ve Buster'ın yazılarının ebeveynleri tarafından degersiz kabul edilmesi bunlara ornektir)


Kitapta benim dikkatimi ceken seylerden biri de Dirilmek oyunu'ydu. Fangler irade yoluyla kendilerini öldürüp geri getiriyorlardı yani bir nevi yasanan ana dair hissedilen duyguları, acıları yoketme gibi algıladım ben bunu. Annie'nin üstsüz olarak rolune odaklanması ve Buster'ın yaralanmadan once buyuk acı hissetmemesi bu dirilmek oyunun yardımıyla gercekleşmişti. Caleb ve Camille'nin en buyuk oyunlarının kendi yokolus oyunlarını da bu dirilmek oyununa benzettim cunku once ölüymüş gibi yaptılar ve ortadan kayboldular cocuklarının telaslarını, sıkıntılarını hissetmemeleri de  diriliş oyununun bir nevi parcası gibiydi. Aslında belki kendi yokoluslarıyla hedefledikleri varoluslarını sorgulamak ya da cocuklarına sorgulatmaktı nitekim Annie'nin anne ve babalarının hiç varolmadıklarını hayal etmesi ve sonunda kendi varolusunun da gerceklesemeyecegi anlamına gelmesi yani onları yenmenin bir nevi imkansız oldugunu anlamasıyla bu arayısın yine sanatın bir baska dalı olan müzik yoluyla sona ermesi ve cozulmesi de kitabın yaratıcı kurgusuna guzel bir ornekti.

Simdilik soyleceklerimi boyle ozetledim hadi siz de yazın:)

Ynt: Ocak ayı kitabı / Fang Ailesi - Kevin Wilson

02/03/2013 19:54:00

süper kritik olmuş eda, ellerine sağlık. bitireli epey oldu, toparlayıp yazacağım, inşallah yarına toplarım kafayı :}

Ynt: Ocak ayı kitabı / Fang Ailesi - Kevin Wilson

02/03/2013 21:59:00

şimdi senin suratına bir tane çaksam buna sanat diyebilir misin?

http://gununcorbasi.blogspot.com/2012/12/fang-ailesi-simdi-senin-suratna-bir.html?m=1

birkaç ay önce okuyup iki çift laf ettiğim kitapmış ayın kitabı:) güzel tesadüf. keyif aşarak okuduğum bir hilayeydi filmi de çekiliyormuş, izlenir kanımca...

Ynt: Ocak ayı kitabı / Fang Ailesi - Kevin Wilson

02/04/2013 20:51:00

Eda çok güzel bir analiz yapmış derli toplu, katılıyorum yazdıklarına. Ama ben de birşeyler söylemek isterim.


"Ne fenadır aslında, bizi sevmekten 
vazgeçemezler, biz de onları.
O küstahlıkları inanılır gibi değildir,
bizi yaptılar diye. Nasıl yaptılarsa.
Ya hayatları. Elbette biz
daha iyisini yaparız."  (William Meredith - Parents) 

Böyle bir alıntı ile başlıyor kitap. Aslında pek çok şey de ifade ediyor bu giriş. Annie ile Buster'ın anne babasına karşı hislerine tercüman oluyor galiba.
Kitabın anne babalık üzerine sorgulama yaratmayı amaçladığını düşündüm. Caleb ve Camille Fang kendi amaçları için çocuklarının da dahil olduğu pek çok oyun kurguluyorlar. Bunların çoğu çocuklar için farklı travmalar yaratma olasılığı da olan cinsten. Acaba buna hakları var mı düşüncesi oluşuyor ister istemez. Hele Annie ve Buster'ın sonradan anladığımız memnuniyetsizlikleri ile birlikte düşününce buna hakları yok diyorsunuz.
Bir yandan da Fang ailesinin kurguladığı tüm oyunlar çok hoş geldi bana. Yani altında yatan amaçlar, sorgulanan şeyler. Örneğin Buster'in kız çocuğu kılığında güzellik yarışmasına katılıp birinci olması ve yarışmanın sonunda erkek olduğunun ortaya çıkması çok çarpıcıydı. Güzellik anlayışına, bunun yarışmaya konu edilmesine vs. vs. bir başkaldırı gibiydi. Çok hoştu bence. Ama sonunda küçük Buster'ın tacı gerçekten istiyor oluşu ve iade etmemek üzere kaçması da aslında çocuğun oyunun baş rolündeki aktör olmasına rağmen içeriğini, amacı anlamadığını gösteriyordu. 
Fanglerin sanat anlayışı da aslında tartışılabilir bence. Sanat nedir. Fangler hareket ve yarattığı tepkinin sanat olduğunu düşünüyorlar ve sinema, resim, yazı gibi sanat dallarını durağan, hareketsiz bulup küçümsüyorlar. Ben de sanatın toplumda bir etki yaratması gerektiğine inanıyorum. Hani klasik sanat için sanat mı, toplum için sanat mı sorusuna, toplum için sanat diyenlerdenim. Ama Fangler kadar sınırlı bir tanım yapamıyorum açıkçası. Annie'nin oyunculuğu, Buster'in yazarlığı da pekala sanat olmalı:)
Kitapta hoşuma giden minik şeylerden biri Annie'nin ufak bir rol aldığı ilk filminde bir an için ekrana bakıp gülümsemesi ve vampir dişlerinin görünmesi. Ailesinin pek de hoşnut olmamasına rağmen bir filmde oynarken yine de biz bir aileyiz mesajını veriyor gibi. 
Bir de kitabın bir yerinde arabayı park ettikleri halde kemerlerini çözmeden bir süre öylece kaldıklarını söyleyip, "dünya biraz da onların yardımı olmaksızın dönsündü" demişler. Bu bizim işe giderken yaptığımız birşey. Bir süre arabada öyle kalmak sanki arafta olmak gibi, ne iştesin ne evdesin, birazdan arabadan indiğinde koşuşturmalı bir gün başlayacak. Stres, sıkıntı. Sanki o kısacık zaman dilimi en huzurlu hissettiğim zaman gibi.
Esra geçenlerde bir anket yapmıştı. Neyi asla yapmazdınız diye, bu da kitapla bağlantılıymış galiba. Aileleri için de olsa yapmayacakları birşey var mı diye sorguluyor çocuklar A ile B, sonunda  hiç istememesine rağmen kabul ediyor yapmaları istenilen şeyi B.
Bir yerde de Buster, hastaları iyileşsin istiyorlarsa, bütün doktorlar böyle gülümsemesi gerekir demiş. Bunu da doktor üyelerin dikkatine sunalım:)
Fang ailesi genel olarak birbirine bağlı, sevgi dolu bir aile gibi dursa da bir noktadan sonra çocukların durumunun hiç de iyi olmadığı anlaşılıyor. İşin kötüsü anne baba Fangler çocuklarına yardım etmek için pek de birşey yapmıyorlar. Hatta onların hayatlarını alt üst edip ortadan kayboluyorlar. Bunu da sanat için yapıyorlar. Biraz bencilce duruyor sanki; çocukları başından beri sanatlarının bir parçası haline getirip, çocuklar artık bunu istemediğinde birden başka bir oyunla ortadan kaybolmak.
Genel olarak eğlenceli bulduğumu söyleyebilirim, özellikle sanat çalışmalarını. Sonu gerçekten de hiç ilginç değildi. Hatta çocuklarının başından itibaren kurguladıkları şekildeydi. Bu kadar birebir benzetilmesi çok sanatsal gelmedi bana.

Ynt: Ocak ayı kitabı / Fang Ailesi - Kevin Wilson

02/05/2013 13:44:00

Vallahi pek imrendim kitabı okumaya vakit yaratıyorum ama oturup sizin gibi eleştiri yazamam arkadaşlar herşeyi yazmışsınız Eda ve Sevil biz daha ne diyelim :)

Ben kitabı ilginç buldum ve "çocuklar doğduktan sonra bizim midir? yoksa artık onlar birer bireymidir" sık sık bunu düşündüm okurken. Biraz da çocuklara acıdım çünkü anne babanın sanat aşkı uğruna onlar biraz eksik büyüdü gibi geldi bana aslında hep sevgiye ilgiye açlardı kitap boyunca.

Anne babaya çok bayılmadım tamam sanat yapsınlar okey ama buna çocukları -kendi istekleri dışında - alet etmeleri falan ne biliyim antipatik geldi bana.

Ynt: Ocak ayı kitabı / Fang Ailesi - Kevin Wilson

02/08/2013 10:46:00

kitap bence marjinal sanatçı bir çiftin çocuk sahibi olma hikayesi üzerinden farklı ebeveynlikleri sorgulamış. yani bu kadar büyük farklar olmasa da her birimizin çocuğumuzla ilişkisi biricik ve muhtemelen birbirinden çok farklı..burada temel konular konuşulduğu için hikayeler çok benzermiş gibi geliyor ama duygusal iletişimi burada tam olarak anlatmadığımız/anlatamadığımız için aslıında aradaki uçurumlar çok silikmiş gibi geliyor bize..

fang ailesi gerçekten nadir görülecek bir aile, kitabın seyri sırasında ilk düşündüğüm şey anne ve babanın(özellikle babanın) ebeveynliğe proje gibi, biraz duygudan uzak baktığıydı..ama kitap ilerledikçe kendilerince bir hassasiyet ve duygusallıkları olduğunu anladım. haa benim için yine de donuklardı ama kim başka bir anne babanın duygusunun 'yetersiz, eksik' olduğunu söyleyebilir ki..bunu söyleyemeyecek olmamızın temel nedeni şu: çocuklar kendi anne babalarıyla olan ilişki dışında bir ebeveyn-çocuk ilişkisinden bihaber oldukları için(özellikle kişilik gelişimi açısından en yoğun yıllar olan ilk 5 senede) zaten kendi anne babaları onlar için 'normali' temsil ediyor..fang ailesi'nde temel sorun sonraki yıllarda, çocukların kendi kararlarını vermek istedikleri yıllarda biraz istismarvari bir şekilde onları sanatlarına katmaları..'aileden biri olmak için' performansa katılmak zorunda hissettirmeleri bence bir çeşit duygusal istismar, dahil olma duygusu karşılığında ödeyecekleri bedel aslında pek de istemedikleri şeyler yapmak oluyor..istemedikleri şeylerin sonunda durumdan hoşlanabiliyorlar da ama yine de karar veremiyor olmak çocuklar için zorlayıcı..bunları düşündükten sonra şu geldi aklıma, peki biz ne yapıyoruz? çocuklarımıza seçme hakkı veriyor muyuz? yoksa onlar için doğru bulduğumuz şeyleri onlara dayatmayı mı tercih ediyoruz..sonra da kendi çocukluğumu düşündüm, oldukça demokratik bir ailede yetişmiş olmama ve 'şunu yap' cümlesini - en azından meslek seçimi vs gibi önemli meseleler için - hiç  duymamış olsam da sonuçta bulunduğum yer onların istediği yer..demek ki farkında olalım, olmayalım ailelerimiz bizim için genellikle kendi 'iyilerini' dayatıyorlar bize..büyük ihtimalle biz de bir çok konuda yapıyoruz/yapacağız bunu..yani özetle fang ailesi ilk okuyuşta çok marjinal gelse de aslında ailelerin genel tutumlarının biraz abartılı hali kitapta özetlenen..ilk okumada 'aa ne manyak aile' desem de üzerine düşününce bu benzerlikleri görüp şaşırdım ve kendimi ve ailemi sorgulamak gibi güzel çağrışımları oldu..

<12>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Film/Kitap Kulübü

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...