şimdi tam şu anda içimden geldiği gibi...

Esra, 

MERHABA,
 Yazını okuyunca kendimi buldum.Bende düşünüyorum oğlum olmadan önceki hayatımı, evliliğimi, zamanımızı nasıl geçirdiğimizi ama inanırmısın hatırlayamıyorum sanki daha önce yaşamamışım gibi.
Annelik cok zor bir meslekmiş,ama dünyanın en güzel duygusuymuş anne olunca anladım.
Bedenim ruhum çok yorgun ama umutlu bu günlerde geçecek.......

Canim benim ben de ayni duygulari zaman zaman hissediyorum. Hatta su son gunlerde o kadar yorgun hissediyorumki kendimi, uykular yetmiyor, oyle bir yatsam 48 saat uyusam diyorum...Iyi bir anne miyim? isimde basarili miyim? sanki hep bir eksiklik var...ya da bana oyle geliyor...Hayallerim neydi benim? oglumdan once nasil bir hayatim vardi? benim de pek hatirladigim soylenemez:)
Kucak dolusu sevgiler yolluyorum sana...

ozguranne, benimki sanırım 18.ayda başladı daha çok. Ya da ben hep attım sandığa, birikti birikti taştı böyle :)

Blog konusu acayip, yani halihazırda uzun zamandır hayatımda gündemimde olan bir şey. Fakat bu iş bence ciddi bir disiplin ve zaman gerektiriyor. Öylesine yazma işini ise yıllardır yapıyorum. Kağıda kalemle, cep telefonuna mesajla, bilgisayarımda notepad'le filan yazılmış irili ufaklı çok fazla şey var. İşin enteresanı bir de blogum var ama daha ziyade aklıma gelenleri not ettiğim, kendimi kendimle paylaştığım bir yer gibi. Public değil o yüzden. Tam bir günlük yani. Biraz da amatörce yaptığım yazı çizi denemelerini saklamak amaçlı. Ama düzenli bir blog tutmak için kendimi yeterince planlı hissedemiyorum. Kaldı ki zaten bu ara hiç bir şeye yetişemiyorum :)) Şimdilik sadece burdan, nurturia'dan paylaşacağım sanırım. Ama iyi ki nurturia var, iyi ki sizler varsınız, iyi geliyor yazmak.

yasar, Ozge sanırım hepimiz hissediyoruz bunları. geçecek tabii, sanırım biz de alışacağız.

Dün acayip bir günümdü arkadaşlar, fazla duygusal, fazla karmaşık, fazla yorgun, fazla fazla fazlaydım.  Ara ara nöbet halinde geliyor gidiyor, bugün daha iyiceyim.

İnsan böyle bir ruh halindeyken bile yalnız olmadığını hissedince sadistçe rahatlıyor. Kaç vakittir bende bi gidiyorum, bi geliyorum. Bi ordayım, bi burdayım...

Geçecek inşallah diye bekliyorum.

Bakalım ne zaman???

İnsan böyle bir ruh halindeyken bile yalnız olmadığını hissedince sadistçe rahatlıyor. Kaç vakittir bende bi gidiyorum, bi geliyorum. Bi ordayım, bi burdayım...

Geçecek inşallah diye bekliyorum.

Bakalım ne zaman???

sadece ben böyle hisediyorum sanıyordum cesaret edip dile getiremiyordum..büyük bebeğim doğduğunda; çocuklarıyla yalnız yaşıyan ablam ,yeğenleri anneme gönderip bana yardıma gelmişti.bebeğim iki haftalıkken ablamı hastaneye yatırdım ,dört gün sonrada kaybettik(akut lösemi).ben bebeğimi ona emanet edecektim ama o bana iki kıymetlisini bırakıp gitti.ben annellikten mi yoksa canımın bir parçasının kaybetmenin yasındanmı önceki hayatımı hatırlayamıyorum...artık hiçbirşey eskisi gibi değil biliyorum.içimdeki küçük kız çocuğu sanırım olgunlaşmak zorunda kaldı..keskin cümleler kuramıyorum. durup uzaktan seyretmek isterdim bazen,daha iyi anlayabilmek için.
söyledikleriniz içimde biryerlere dokundu yazmak istedim...sadece kendimden sorumluyken şimdi iki tane bebek,iki tane yeğen...bazen çok zorlanıyorum ,daha ileri yaşlardaki insanlar nasıl o güne kadar gidebildiler diyorum,bazen de herkesin hayatı bir anlamda zor diyorum hayata karşı umutlarımı kuşanıp  cesurca ayakta duruyorum .ama ne olur umut hiç tükenmesin.
herkese iyi zamanlar

Ben de sadece 'Ben' olmayi ozledim..itiraf ediyorum (kendime)...arada bir, sadece kisa bir sureligine de olsa sadece kendim icin birsey yapmayi, kendimle olmayi ozledim...sirf bu yuzden ikinci bebek konusundan gittikce uzaklasiyorum...kulaga bencilce geliyor di mi...ama dusundukce daraldigimi hissediyorum..36 yasindayim..daha bir sure Ela'yla "Biz' olarak kalicaz...sonra tam nispeten rahatlayinca tekrar bastan almak istemiyor canim...belki fikrim degisir...ama diger yandan tek cocuklu olma fikri de git gide hosuma gidiyor...neyse..dagittim konuyu..herkese i$ik ve sevgiler..

Gecenin köründe geldi geçti bana da bir şeyler...

Esra,