kafası çok karışık bir anne

<12>
07/14/2011 10:26:00

32 aylık oğlum bu aralar her sabah "anne işe gitme nolur" " anne evde kalacak" diyor. Bakıcımız gelince de "anne işe gitmeyecek sen git diyor" . Hatta birkeresinde "Anne para kazanmasın" bile dedi. Bunlara ek olarak işimden nefret ediyorum. Yeni iş arıyordum ama geçen hafta hamile olduğumu öğrendim. Hamile olduğumu bilmediğim için bu zamana kadar bir sürü ilaç kullandım. Bunlara adet geciktirici Primolut-N 'de dahil. Bu arada kadın doğum doktorum cocuğun ilaçlardan etkilenip etkilenmediği konusunda kesin birşey söyleyemiyor. C sınıfı ilaçlar kullanmışım. Bunların zararı kanıtlanmamışmış. Bu arada polikistik over hastasıyım ve normal yumurtlayamıyorum. Yaş olayından dolayı bundan sonra kolay hamile kalamayabileceğimi söyledi doktor. Artık kafam durmuş durumda ne yapacağımı bilemiyorum. La vita bell , ne tatlı hayat :(((

Ynt: kafası çok karışık bir anne

07/14/2011 10:29:00

+1 bende hamilelik dışında aynı sorunları yaşıyorum ama idare etmek zorundayım diye olaylara iyi gözle bakmaya çalışıyorum.kızımada sürekli çalışmak zorunda olduğumu anlatıyorum.bakalım ne kadar dayanacağım bu olaya...

Ynt: kafası çok karışık bir anne

07/14/2011 11:32:00

Çocuklara
"aslında istemiyorum, ama çalışmak zorundayım",
"para kazanmamız gerek",
"sana oyuncak/yemek vs almak için çalışmam para kazanmam gerek"
gibi cümleler kurmamak gerekiyor.

Bu sözler onların kendilerini suçlamalarına neden oluyormuş.
"Annem/babam benim yüzümden işe gitmek zorunda" gibi bir algıya yol açıyormuş.

Asla "para kazanmak için işe gidiyorum" ya da "hiç istemiyorum ama..." dememeliyiz.


Bunun yerine "bütün çocuklar okula gider, ben de okula gittim, baba da  şu da bu da çocukken okula gitti" gibi hani hayatın sıradan olağan kuralıymış/akışıymış gibi anlatmak gerekiyor...

Hatta babasıyla kendi aranızda konuşun, "sen çocukken gittiğin okulun bahçesinde kaydırak var mıydı, ne renkti" gibi muhabet şeklinde, o da duysun :)

Bi de not: Çocuklar bizim bi zamanlar çocuk olduğumuzu bilmezmiş, bu öğrenilen yani bizim söylediğimizde fark ettikleri bir şeymiş :)
Söyleyin onlara yani, ben de senin gibi çocuktum, baba da vs diye...

biraz dağınık yazdım, kusura kalmayın...

Ynt: kafası çok karışık bir anne

07/14/2011 11:33:00

bi ekleme:
"bütün çocuklar okalu gider, bütün büyükler işe gider. Sen de büyüyünce işe gideceksin" vs de denebilir :)

Ynt: kafası çok karışık bir anne

07/14/2011 12:09:00

bende aynen dediğiniz gibi anlatıyorum,çocukluk dönemin den başlayarak hatta bunun üzerine araştırmada yaptım nasıl konuşulmalı diye...zamane çocukları çok akıllı hemen bir kıyaslama başlıyor' seydanın annesi işe gitmiyor vb. sen neden gidiyorsun 'diye zamana ihtiyacımız var durumu idare ediyorum...

Ynt: kafası çok karışık bir anne

07/14/2011 16:46:00

tv izliyoruz  pepede aynı sorunu yaşıyor sabah anne ve babasının işe gitmesini istemiyor ve mızmızlık yapıyor ve babası şöyle bir fikir atıyor akşama kadar kendi ellerinizle bize süpriz hazırlayın akşam arasından birincisini seçecegiz diyorlar.
yani çocukları böyle bir aktivite ile meşgul edebiliriz onların dikkatini çekecek şeylere yönlendirebiliriz

Ynt: kafası çok karışık bir anne

08/10/2011 01:36:00

merhabalar...öncelikle aranızda yeniyim :) hoş geldim :) hoş buldum :)

çocuk gelişimi mezunu olarak çok mecbur kalınmadığı sürece 2 yaşı bende fazla uygun bulmuyorum. o yaşta bebeğimizin en çok anneye ihtiyacı vardır. özlem duygusunu onlara bu kadar erken yaşta öğretmemeliyiz. kesinlikle 3 yaş çok uygun bir dönem.paylaşmayı,grup oyunları oynamayı,faaliyetleri,resimleri vs vs... her şeyiyle en güzel şeyleri öğreniyorlar kreşte. tabiki bunların bir kısmını evde de uygulayabiliriz fakat kreş ortamı kesinlikle çocuğun daha uyumlu olmasını sağlıyor. 3 yaş ve sonrasında çocuğunuz kreşe başlarsa eğer arada geçen 1 yada 2 aylık süreç içinde çocuğunuzun olumlu yönde ne kadar geliştiğini fark edeceksiniz. ben kesinlikle 3 yaş diyorum tekrar,mecburiyet yoksa eğer...

Ynt: kafası çok karışık bir anne

08/10/2011 01:36:00

merhabalar...öncelikle aranızda yeniyim :) hoş geldim :) hoş buldum :)

çocuk gelişimi mezunu olarak çok mecbur kalınmadığı sürece 2 yaşı bende fazla uygun bulmuyorum. o yaşta bebeğimizin en çok anneye ihtiyacı vardır. özlem duygusunu onlara bu kadar erken yaşta öğretmemeliyiz. kesinlikle 3 yaş çok uygun bir dönem.paylaşmayı,grup oyunları oynamayı,faaliyetleri,resimleri vs vs... her şeyiyle en güzel şeyleri öğreniyorlar kreşte. tabiki bunların bir kısmını evde de uygulayabiliriz fakat kreş ortamı kesinlikle çocuğun daha uyumlu olmasını sağlıyor. 3 yaş ve sonrasında çocuğunuz kreşe başlarsa eğer arada geçen 1 yada 2 aylık süreç içinde çocuğunuzun olumlu yönde ne kadar geliştiğini fark edeceksiniz. ben kesinlikle 3 yaş diyorum tekrar,mecburiyet yoksa eğer...

Ynt: kafası çok karışık bir anne

08/10/2011 04:01:00

Eberguc. Hamilelik girmemissiniz, merak ettim nasilsiniz?

Ynt: kafası çok karışık bir anne

08/10/2011 07:14:00

Çocuklar kreşe verilirken üzerinde uzun uzadıya düşünmek gerekiyor diye düşünüyorum. Bunu onun hem gelişim süreci hem piskolojik süreci ile dengeleyebilirsiniz, ama bence kesinlikle emin olmadan acele karar vermeyin. Size bir arkadaşımla aramda geçen bir konuyu anlatayım ;

Onunla ile yeni tanışıyorduk, kendisi 26 yaşında oldukça bakımlı, güzel, çalışkan, hali vakti yerinde ve dışarından bakıldığında mutlu olmaması için hiç bir gerekçesi olmadığı düşünülen biri idi. Konuşmaya başladığında kendisinin annesiz büyüdüğünü her sabah ağladığını aile kavramının kendisine uzak olduğunu çünkü hiç bir zaman aile hissiyatı yaşamadığını söyledi. Ben anlattıklarından ilk önce küçük yaşta annesini kaybettiğini düşünmüştüm. İçinde çok derin bir anne özlemi olduğu o kadar belli oluyordu ki..  Düşündğüm gibi çıkmadı annesi hayattaymış oysaki, çalışan bir anneymiş ve bu arkadaşım kendini bildiğinden beri annesinden ayrı kalmış. 26 yaşına gelmiş kendi hayatını kurmuş biri olmasına rağmen hala o küçük yaştaki anne ayrılışlarının kötü etkisini üstünden atamamış...

Her çocuğun farklı olduğunu unutmayalım, çocukları en iyi anneleri tanır ve emin olmadıkça ve mecbur kalmadıkça uzun saatler ve günler boyunca çocuklarından ayrılmasınlar derim. Bugünleri onların geleceklerini belirleyecek nihayetinde..

Ynt: kafası çok karışık bir anne

08/11/2011 22:56:00

Arkadaşlar ben de çalışan bir anneydim... işimden memnun değildim... maaşım aslında iyidi ama bi yerden sonra yaptığım iş de beni mutlu etmemeye başladı. Eşimle oturup konuşup karar verdim çünkü ben her gün işe giderken kendimi suçluyordum ... bu çocuğa bunları yaşatmaya hakkın yok v. diye - yanlış anlaşılmasın tabii ki çalışan annelere ben imreniyorum - ben yapamadım içimdeki suçluluk beni yedi bitirdi... en sonunda kiram da olmadığı için işi bırakma kararı aldım... iş nasıl olsa bulurum ama oğlumun bu zamanları tekrar geri gelmeyecek... Oğlumdan sonra 10 ay dayanabildim çalışmaya ... şimdi keşke o 10 ay dahiç çalışmasaydım da oğlumun o günlerini de kaçırmasaydım diyorum... tabii ki ben kira derdim çok şükür olmadığı için bu kararı çok daha kolay alabildim darısı bunu isteyen tüm annelerin başına:)))


<12>

Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...