sonunda üzülünce...

Ynt: sonunda üzülünce...

07/08/2010 14:24:00

senayc:))) vallahi öyle tanıdık ki, hele bir de uyku da gelmişse... keşke bu oyuncağı değilde diğerini alsaydım.... keşke dr'a gitmeseydim- çikolata yasaklandı diye-
ama bizde babanın pek ipleri vereceği yok gibi, gerçi dün ilk kez anneni dinle dedi:) genelde ben yaşara kızarken eşimde bırak yapsın, bırak etsin diye bana çıkışınca benim otorite yerlerde tabi... ama baba olmayınca ne dersem yapıyor:P babayı benim isteklerim yönünde eğitmek en mantıklısı sanırsam

Ynt: sonunda üzülünce...

07/08/2010 14:28:00

Ezgi,otorite yerlerde,çok iyi anlıyorum seni,babası bu ara eve geç geliyor,biz öyle çözdük aslında. işin doğrusu,evde olsaydı nasıl olurdu emin değilim
anne-baba bir aradayken daha çok kriz yaşıyoruz ama

Ynt: sonunda üzülünce...

07/08/2010 14:30:00

heee hee:) biz de kreşten alıp 2 aylık tatile soktuk anasınıfı öncesi bu nedenle biraz daha yola gelecek sanırım bakalım:)
basakcım işte böyle sen kafa patlatırsın o kendi dünyasında mutlu mesut, 20 yılsonra da pek değişmeyecek durum, konu-başlık değişecek yalnızca:D

Ynt: sonunda üzülünce...

07/08/2010 14:49:00

senayc :))) sadece okuyordum yazılanları... Tecrübe olsun diye! Ama bu ağlama nedenleri kopardı beni! Yandık desene!

Ynt: sonunda üzülünce...

07/08/2010 19:47:00

Başak 18 aylıkken başlamıştık galiba. Elimizle yelkovanı gösteriyoruz. Tamam mı diye sorup onay da alıyoruz.Hepsine teker teker sorup onayı alıyoruz :)) Başta tabii buna rağman birkaç kere itiraz oldu ama artık neredeyse hiç kullanmamıza gerek bile kalmadı. Gidiyoruz deyince geliyorlar :)

Ynt: sonunda üzülünce...

07/08/2010 20:33:00

Valla Esra EA 3 tane 2 yaşı güzel güel idare ederken bize laf etmek pek düşmüyor ama yazayım ben yine de:)

 Bizim ağlama krizlerimiz şimdilik oldukça az. Benim birinci kuralım inatlaşmamak, ne zaman inatlaştığını ve benim de o yöne kaydığımı farketsem içimden "inatlaşma başka bir yol bul" diye kendi kendime telkin ediyorum. Eğer bir şeye yoğunlaşmışsa sırf yemek vakti ya da gitme vakti diyerek alıkoymamaya çalışıyorum çünkü yoğunlaştığı bir işten çekmek ileride dikkat dağınıklığına neden olabiliyor.

Benim sihirli yöntemim "BEKLE":) Örneğin dışarı çıkacağız 1'i ayı 2'si bebek olmak üzere 3 tane vazgeçilmez oyuncağımız var ve ne zaman dışarı çıksak üçü de bizimle gelsin istiyor. Ben de bir tanesini seçip götürebileceğimizi diğerlerinin bizi evde beklemesi gerektiğini söylüyorum. Bunu yaparken de elimizle bekle yapıp "ipek bebek sen bizi burda bekle tamam mı, gezip geleceğiz" ve vurgulu bir şekilde elimizi de işin içine katarak "bekle bekle" diyorum o da bu defa eliyle bekle yapıyor ve seçtiğini alıp çıkıyoruz. Örneğin banyodan çıkmak mı istemedi yine aynı taktik banyo sen bizi "bekle" biz yarın yine geleceğiz "bekle" tamam mı. parktan mı çıkacağız "bekle kaydırak biz yarın yine geleceğiz" İşte bunu çoğatabilirsiniz.
Ama bu yöntemde aslolan şu sanırım önce bekle yi ben kızımla çalışmıştım. Yani elimi mi yıkıyorum bekle kızım diyerek beklettim bu kısa kısa bekle ler hayatımıza çok girdi ama her defasında hem konuşma hem işaret dili beklesi kullanılarak ve o da beklemenin sonunda bir geri dönüş olduğunu kavradı sanırım. 
Ağlama ağlatma meselesinde ben ağlatarak bir şey öğretme fikrinden hoşlanmıyorum. Son çare olarak bunu seçeceksem bile her yolu denediğimden emin olmuş olmam gerekir herhalde. Ağladığında onu teskin ediyorum ben mesela, bebeğe onun yanında olduğunu, onun tarafı olduğunu ve hislerini anladığını aktarmak gerekiyor sanırım. Yani o ağladığında onun yanında yer alırsan dur bakalım ne oluyor ? diyor gibi bir şey tabi yazarak anlatmak zor. Mahallenin yumurcağı kitabından ben çok şey öğrendim mesela ne zaman çığrından çıkan bir şey yapsa o mağara adamı ben ona piramitleri yapmayı öğretmeye gelmiş uzaylı mantığını kullanıyorum ve insan daha bir sabırlı oluyor o zaman;))
Normalde hemen parlayıveren bir tip olan ben kızıma karşı çok daha sabırlıyım ben bile kendimi bu konuda eğitebildiysem herkes yapabilir gibime geliyor. Tabi arkadaşların dediği gibi bz de henüz 2 yaş krizi durumunda değiliz onun için gazel okumak şimdilik kolay:)
Mutluluk konusunda ise ben çocuğumu mutlu etmem gerektiğine inananlardanım:) 

Ynt: sonunda üzülünce...

07/09/2010 06:04:00

Kızım henüz 10 aylık bu nedenle henüz bahsettiğiniz tarzda inatlaşmalar , ağlama krizleri ile tanışmış değiliz, şimdilik tuzumuz kuru tabi neyse yazdıklarınızın hepsini tek te okudum ve kısa zaman sonra bizimde bunları yaşayacağımızı düşünerek acaba ne yapabilirize kafa yormaya başladım. Bizim evde baba benden daha otoriterdir, hep kıyamayan taraf benimdir mama sandalyesinde ağlar , baba daha az umursar ben ise kıyamayıp kucağıma alırım belki tüm gün beni özlemiştir kucağımın sıcaklığını hissetmek istiyordur der yemeğimin yarısını ben diğerini tek elimle yediğim için yer yer çoğu zaman.
Kızım biraz daha büyüyüpte bu tarz eylemlere başladığında şu yapılabilir diye düşünüyorum tabi bunun için anne-babanın hep birlikte olması lazım ama ben kendi ailemizi düşününce bize uyar gibime geliyor. O an her ne yapıyorsa o aktivitenin içindeyken anne veya baba arkadaşı rolüne girer yani onun safında yer alır , bitmesi gerektiğinde babaya veya anneye kaş-göz işareti yapılır, bitiş uyasına ilk tepki onun yandaşı olan annei veya babasından gelir "hayır hayır işte biz biraz daha kalmak istiyoruz"

Ynt: sonunda üzülünce...

07/09/2010 06:04:00

Kızım henüz 10 aylık bu nedenle henüz bahsettiğiniz tarzda inatlaşmalar , ağlama krizleri ile tanışmış değiliz, şimdilik tuzumuz kuru tabi neyse yazdıklarınızın hepsini tek te okudum ve kısa zaman sonra bizimde bunları yaşayacağımızı düşünerek acaba ne yapabilirize kafa yormaya başladım. Bizim evde baba benden daha otoriterdir, hep kıyamayan taraf benimdir mama sandalyesinde ağlar , baba daha az umursar ben ise kıyamayıp kucağıma alırım belki tüm gün beni özlemiştir kucağımın sıcaklığını hissetmek istiyordur der yemeğimin yarısını ben diğerini tek elimle yediğim için yer yer çoğu zaman.
Kızım biraz daha büyüyüpte bu tarz eylemlere başladığında şu yapılabilir diye düşünüyorum tabi bunun için anne-babanın hep birlikte olması lazım ama ben kendi ailemizi düşününce bize uyar gibime geliyor. O an her ne yapıyorsa o aktivitenin içindeyken anne veya baba arkadaşı rolüne girer yani onun safında yer alır , bitmesi gerektiğinde babaya veya anneye kaş-göz işareti yapılır, bitiş uyasına ilk tepki onun yandaşı olan annei veya babasından gelir "hayır hayır işte biz biraz daha kalmak istiyoruz" vb...

Ynt: sonunda üzülünce...

07/09/2010 06:04:00

Kızım henüz 10 aylık bu nedenle henüz bahsettiğiniz tarzda inatlaşmalar , ağlama krizleri ile tanışmış değiliz, şimdilik tuzumuz kuru tabi neyse yazdıklarınızın hepsini tek te okudum ve kısa zaman sonra bizimde bunları yaşayacağımızı düşünerek acaba ne yapabilirize kafa yormaya başladım. Bizim evde baba benden daha otoriterdir, hep kıyamayan taraf benimdir mama sandalyesinde ağlar , baba daha az umursar ben ise kıyamayıp kucağıma alırım belki tüm gün beni özlemiştir kucağımın sıcaklığını hissetmek istiyordur der yemeğimin yarısını ben diğerini tek elimle yediğim için yer yer çoğu zaman.
Kızım biraz daha büyüyüpte bu tarz eylemlere başladığında şu yapılabilir diye düşünüyorum tabi bunun için anne-babanın hep birlikte olması lazım ama ben kendi ailemizi düşününce bize uyar gibime geliyor. O an her ne yapıyorsa o aktivitenin içindeyken anne veya baba arkadaşı rolüne girer yani onun safında yer alır , bitmesi gerektiğinde babaya veya anneye kaş-göz işareti yapılır, bitiş uyasına ilk tepki onun yandaşı olan annei veya babasından gelir "hayır hayır işte biz biraz daha kalmak istiyoruz" vb... Bir

Ynt: sonunda üzülünce...

07/09/2010 06:04:00

Kızım henüz 10 aylık bu nedenle henüz bahsettiğiniz tarzda inatlaşmalar , ağlama krizleri ile tanışmış değiliz, şimdilik tuzumuz kuru tabi neyse yazdıklarınızın hepsini tek te okudum ve kısa zaman sonra bizimde bunları yaşayacağımızı düşünerek acaba ne yapabilirize kafa yormaya başladım. Bizim evde baba benden daha otoriterdir, hep kıyamayan taraf benimdir mama sandalyesinde ağlar , baba daha az umursar ben ise kıyamayıp kucağıma alırım belki tüm gün beni özlemiştir kucağımın sıcaklığını hissetmek istiyordur der yemeğimin yarısını ben diğerini tek elimle yediğim için yer yer çoğu zaman.
Kızım biraz daha büyüyüpte bu tarz eylemlere başladığında şu yapılabilir diye düşünüyorum tabi bunun için anne-babanın hep birlikte olması lazım ama ben kendi ailemizi düşününce bize uyar gibime geliyor. O an her ne yapıyorsa o aktivitenin içindeyken anne veya baba arkadaşı rolüne girer yani onun safında yer alır , bitmesi gerektiğinde babaya veya anneye kaş-göz işareti yapılır, bitiş uyasına ilk tepki onun yandaşı olan annei veya babasından gelir "hayır hayır işte biz biraz daha kalmak istiyoruz" vb... Bir süre


Cevabın:


Tartışmaya katılmak için giriş yap. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla
Dert Ortağım Benim

Tamamen Ücretsiz

Kaydol Tecrübeli anne ve babalardan yardım al. Sen de yardım et. Anı defteri, fotoğraf albümü, sorular, gruplar...