bakıcı: siz olsanız hangisini seçerdiniz? yardım lütfen..

meliketopkaya soruyor: 6

oğluma bakıcı arayışımda bir karar noktasına geldim gibi. elimde 2 olumlu aday var, özelliklerini yazacağım, deneyimli annelerden fikirlerini paylaşmasını rica ediyorum.. bana yardımcı olur musunuz?


1. aday
Türk, 14 yaşında bir oğlu var, annesiyle ve oğluyla yaşıyor. eşiyle anlaşmalı boşanmak için dilekçe vermişler, mahkemeyi bekliyorlar. Bana yönlendiren danışmanlık firması daha önce çalışmadığı için adayı çok iyi tanımıyor.
işletme mezunu, dönem dönem muhasebeciliği denemiş ama devam etmemiş.
5 sene kimsesiz çocuklar için kurulan köyde 7 çocuğa bir evde nnelik yapmış
sonrasında hep 3-4 sene erkek çocuk bakmış. arada bi tane 6 aylık deneyimi var, çok fazla ev işi yapmaktan çocukla ilgilenemiyordum ayrıldım dedi, çok inandırıcı değildi
kimsesizlere baktığı 5 sene içinde çocuk gelişimi & psikolojisi eğitimi almış
esnek çalışmaya uyarım, geç gelirseniz kalırım, ihtiyacınız olunca ekstra gelirim diyor
evin işini (genel toparlama + akşama yemek) yaparım diyor
biraz kapalı gibi, yani çok dobra bir tip değil, kendini pazarlamayı bilen biri

2. day
Türkmenistanlı ama oturma izni var. orada matematik öğretmeniymiş. genel hemşirelik eğitimi de var. burada üni okuyan bir oğlu var, memlekette de lise sonda kızı varmış, üniversiteyi kazanıp buraya gelecek diyor. 43 yaşnda. danışmanlık firması adayı iyi tanıyor, bebeğe çok iyi bakar şefkatlidir diyorlar. 
Daha önce 2 kez ikiz, bir kez de sorunlu bir hiperaktif çocuk bakmış. 
Türkçesi kötü
çalıştığı yerlerin birinden işvereniyle parkta tartışıp ayrılmış
ekstra kalmam veya gelmem gerekirse ekstra ücret alırım diyor
ev işi daha önceki yerlerde hiç yapmadım ama yaparım heralde diyor
çok dobra, dğrğst olduğu her halinden belli

daha önce 2 yanlış tercih yapmış ve işe başlamasına 1 haftadan az kalmış bir anne olarak çok endişeli ve kararsızım, görüşleriniz bana çok yardımcı olacak

şimdiden teşekkürler


56 Cevap


borays

trajik olacağıma komik olayım,çocuğumu riske edeceğime evde oturayım,çocuğumu feda edeceğime kendimi feda edeyim,kariyerime kaldığım yerden devam edeceğime,gerekirse anneliğe kaldığım yerden devam edeyim, yada idealim deki işte çalışacağıma elimdeki işte çalışayım.


Gambille

borays, maalesef ne trajiksiniz ne de komik..sadece gülünçsünüz..


borays

Anneyim ben anne!Bana emanet edilmiş bu bebeğe layık olmaya çalıyorum,çocuk da yaparım kariyerde türküleriyle kendimi kandırmıyor,çıkarlarıma kılıf uydurmuyorum.Bencilliğim,aymazca bunu savunmam yetmezmiş gibi gereğini yapanlarada gülünç demiyorum.Evde oturmaya dayanamayıp çalışma hayatına dönseydim,en azından çocuğuma layık gördüğümü yok sayıp faydalarını savunmaz edebimle dinlerdim sadece. Arif olan anlar zaten BOŞA konuşmanın manası yok.


CokBilmis

@ borays: Benim annem çalışıyordu, anneannem de çalışıyordu. Annem çok şükür bana layık bir annedir. Çalıştığı için bana layık olmadığını düşünmedim hiç. Hatta hala gurur duyarım çalışıyor olmasından. Burada kaç tanemizin annesi avukat?

Benim annem bana hamileymiş üniversiteye girerken. Birincil rol modelimdir annem. Asıl ben ona layık olmak için çok çalıştım. Benim onun iş hayatındaki pozisyonuyla gurur duyduğum gibi, o da benimle duysun istedim. Gurur duyacağı da bir insan oldum çok şükür. Bu nedenle çalışan anne neyi eksik yapıyor olabilir, düşünüyorum düşünüyorum bulamıyorum. Çalışmayan anne modeli görmedim çünkü ben hiç. İnsan neyle büyürse, onu normal karşılıyor işte insan psikolojisi.

Çalışan annelerin çocuklarının akademik hayatta daha başarılı ve sosyal hayatta kendilerine daha güvenli ve kendi kendilerine yetebilir olduklarına dair bilimsel çalışmalar var. Benim çocuğumun da layık olduğu budur bence. Elbette akademik başarı, mutlu bir yaşamı garantilemiyor. Ama ben "Annem çalışıyordu ve çok yokluğunu hissettim" diyerek mutsuz olan insanlar kadar "Annem ev hanımıydı ama ben çok mutsuzdum, onu varlığını hiç hissetmezdim" diyenleri de gördüm.

Ben şahsım adına çalışan bir annenin yuvalarda büyüyen bir çocuğu olarak kendimi sizden daha başarısız ya da daha mutsuz görmüyorum. Annem çalışmayı bıraksaydı beni büyütmek için, nasıl daha da başarılı ve daha da mutlu bir insan olabilirdim, onu da anlayamıyorum. 0-7 yaş arasındaki dönemde annem yanımda olmadığından karakterimde ne gibi boşluklar oluştu, onu da göremiyorum. Tabii insan kendisini objektif olarak değerlendiremiyor. Belki ben sizden daha mutsuz, bozuk karakterli filan bir insanımdır. Kim bilir...


CokBilmis

Eh, o zaman biz "mutsuz ve karakter gelişimi bozuk çalışan anne çocukları" olarak bir grup kuralım :)


CokBilmis

@ nergiskokusu: Sen de bir şeye kızmışsın sanırım ama ben niye kızıldığını hakikaten anlayamıyorum.

Maksadımı anlatamamışsam şöyle yazayım: Ben 34 yaşındayım. Bizlerin anneleri çoğunlukla ev hanımı. Çalışan anneler ise öğretmenlik, eczacılık gibi kadınlara layık görülen (!) mesleklere yönlendirilmişler. Bizim zamanımız için bir kadının hukuk okuması ve avukatlık yapması olağan. Ama bizim annelerimiz zamanında avukatlık, doktorluk vs gibi zor, pis ve erkeklere uygun görülen işleri yapan kadın sayısı çok daha azdı.

Ve işte ben de tam bu nedenle annemler her zaman gurur duydum. Elbette herkes annesiyle gurur duyar. Ama ben ayrıca annemin erkek işi olarak görülen bir işi yapmasından, adliyelerden dolaşmasından, pala bıyıklı amcaların gelip annemden yardım istemelerinden hep gurur duydum. Bu nedenle annemin mesleğini söyledim. Ama sizi rahatsız ettiyse çıkartabilirim. Sonuç olarak önemli olan benim ne hissettiğim, yoksa annemin mesleği değil elbette.




Cevaplamak için Üye ol