Aşırı bağımlılık

mariposita soruyor: 10

özellikle son zamanlarda çok düştü oğlum bana. nefes aldırmıyor, sürekli bir mızıldama,huzursuzluk..

bırakın başka odaya gitmeyi aynı odada bile dip dibe duracağız yoksa basıyor çığlığı. wc ye gitmek bile işkence. çocuk ağlamaktan kendinden geçiyor resmen. sürekli kucağımda, yanımda,yöremde durmak istiyor. tamam ayrılık kaygısı ama bu kadar da olmaz ki. boğuluyorum artık!

onu emanet edecek hiçbir yakınım yok. kendime zman ayıramıyorum. eşim akşamdan akşama,o da mızırtısına dayanamıyor. herşeye ağlar oldu. dayanamıyorum artık,sinirlerim çok bozuk. bu aylardaki bir bebek etrafı keşfetme derdinde olur. kucakta durmaz,sıyrılıp sıyrılıp aşağı iner ama bizimki koalanın ağaca yapıştığı gibi yapışıyor bana.ilgisini çekecek nesneler veriyorum önüne oynasın diye 1- 2 dakika sonra sıkılıyor herşeyden. onu oyalayacak hiçbirşey yok. anında anlıyor yanından ayrıldığımı.

bir de korku olayı var. herşeyden korkuyor, irkiliyor. ne süpürge çalıştırabiliyorum ne blender. sifon sesine, öksürüğüme, aksırığıma herşeye. sokakta korna seslerine...

çok yıprandım artık. annelik tat vermiyor. ona bağırmak istemiyorum vicdanım sızlıyor ama kendime hakim olamıyorum.hele kusmalarına hiç tahammülüm kalmadı. kısır döngü sanki. benim tavırlarımdan etkileniyor. melek bebek olarak dünyaya gelmişti halbuki...

bu bir soru gibi de olmadı aslında, dertleşme diyeyim,moralim çok bozuk. vicdanım sızlıyor.bir çıkar yolunun olduğunu sanmıyorum ama üzülüyorum buradaki bazı annelerin çocuklarının bütün huysuzluklarına, mızmızlıklarına ve ağlamalarına nasıl sabırla yaklaştıklarını okuyunca hem de çok üzülüyorum.

Bu soruyu cevapla

21 Cevap


blueangel

türk anneleri çocuklar hep kucakta her istediklerini yapıyorlar aglamasin diye . anneliği bu zannediyorlar ama annelik başka birşey eğitmek öğretmek lazım. ortaya biberon bağımlısı hiçbirşeyi kendi yapamayan şımarık çocuklar çıkıyor ortaya.yurtdışında tam tersi ama herşeyi de öğreniyorlar çocukları


blueangel

ben başa çıkamayınca yere bıraktım. ağladı ağladı susmayı da öğrendi.herşeyi çabucak öğrendi.3 aylık yüzüstü döndü dönerek bütün odayı gezdi 6 aylık oturdu emekledi 6 buçuk aylık tuttuğu yerden kalktı 9 aylık yürüdü. yürüdükten sonrada aşırı yapışmasi daha da azaldı hala inat ağlayarak her istediğini yaptırmaya çalışıyor ama ben yapmıyorum susuyor mecbur kendi yemeğini yiyor suyu sütü bardakla kendi içiyor.


denizkayla

bebegim 8 ayi yeni bitirdi ve aynen dedikleriniz gibi,birakin baska odaya gitmeyi birbirimize yapisik oturuyoruz evin icinde.


aslinda cok sorun etmiyorum ama oglum okuldan gelince bizde problem oluyor..ogluma yemek getirmeye gidiyorum agliyor,su almaya gidiyorum agliyor..yanima goturuyorum yine agliyor cunku kucagima gelmek istiyor..

oyle boyle gunu tamamliyoruz ama inanilmaz yapistik banada enalik geliyor bazen..

bu arada blueangel ben yurt disinda yasiyorum,yaptiklariniz yasadigim ülkedeki annelerle tamamen ayni.ama malesef ben bunlari dogru bulmuyorum..

bence cocuktaki en önemli sey güven,komsum bebegini arabasina koyar kapisinin önüne cikartir..bebegin uyku saatidir ve kendi kendine aglaya aglaya uyur kalir.benim icim gidiyor sesini duydukca,nevar sanki biraz sevkat götsersede güzelce uyutsa?

herneyse hepimize kolay gelsin zor is bebek buyutmek


asyasena

kızım son bir haftadır gereksiz bir huysuzluk içinde ağlamaya başlıyor kucağa aldığında susuyor acaba bizde de mi bu ayrılık sendromu başlıyor dedim... kızımla ilgileniyorum çok fazla kucağa alarak değil ama sakinleştirmeye çalışıyorum gün içinde 10 15 dakika yalnız bırakıyorum özelliklede uykusu gelip karnını doyurduktan sonra kendi kendine de uyuyabilsin diye... genellikle akşam üzeri dışarı çıkarız ve dışarı çıkma saati geldiğinde ya da saati geçtiğinde huysuzlanır... dışarı çıkamayacaksak oynayarak yormaya çalışıyorum şu aralar emeklemeye çalışıyor onun için sık sık yüzaşağı yatırıyorum sıkılana kadar öylece bırakıyorum bazan aç olduğu halde huysuzluğundan emmiyor bende ısrar etmiyorum taki açlıktan ağlayana kadar... bazanda gaddar anne oluyorum ve ağlarken ilgilenmiyorum ama biliyorum ki bir sıkıntısı olduğundan değil sadece keyfiyetten ağlarmış gibi yapıyor... gerçi ilgilenilmediğindeyse gerçekten ağlıyor.... bunları neden mi yazdım eğer yanlışlarım varsa düzeltilsin diye önerilere açığım...   


blueangel

işin olmadığında tabiki şefkat ilgi gösterirsin. ama ihtiyaçlarını karsilamana engel olduğunda aç durduğunda dusa bile giremediğinde sürekli ilgilendiğin halde ağladığında bu normal değil. ağlayarak her istediğnı yaptırmak istiyor mesala yapmıyorum . isim olmazsa hep üstümde gelir dudaklarımdan öper sarılır oynarız koştururuz . ama işim varsa ağlar kucağa gelmek ister almam. bütün gün yapışık yaşamak da sağlıklı bir davranış değil.



blueangel

her istedikleri yapıldığı için anneleri herşeyi kendi yaptıği için 5 yaşında biberon içen tuvalete kendi gidemeyen yemeğini annesi yediren annelerine tekme atan çocuklar var hep etrafımda.eğitim yetiştirme çok önemli.sevgi saygı vermek çok önemli ama her istediğnı yaparak değil.


blueangel

sevgi göstermek farklı her istediğini yapmak farklı şey. bütün gün üstümde zaten iş yapmadığım zamanlarda sarılıyor öpüyoruz oynuyoruz sürekli .


asyaperi

merhaba herkezın soyledıgı gıbı bende once hepımız bu surecten gectık ve cok zorlandıgımız suan yasadıgınız duyguları yasadıgımız donemler oldu dıcem  bu bız turk annelerının davranıs hatalarından mı oldu yoksa herbebek farklıdır kımı gercekten dogdugundan berı zordur kımı dunyaya daha uyumludur kımı bebek daha talepkardır 3 yasına kdr olan guvenlı baglanma donemını zor atlatır kımı daha az talepkardır tartısılır bu konu oncelıkle bebegınız 9 aylık ve anlattıgınız kadarıyla ayrılık kaygısını benım kızım gıbı sıddetlı yasıyor oncelıkle sunu unutmayın sız bır annesınız ama ondan once sızde duyguları olan etten kemıkten  bır ınsansınız emınım bebegınızı dunyadakı herseyden cok sevıyorsunuz ama hayat sartları ustunuze bınen sorumluluklar bırde bebegınızın taleplerı sıızı sınırlı ofkelı bır ınsan yapabılıyor yanı bebegınıze kızdıgınızveya sınırlendıgınız ıcın kendınızı suclamayın gayet ınsanı bır duygu bu anlattıgınız surecı aynı sızın gıbı yasadım bazen sacımı basımı yolup kendımı asagaya atmak ıstedıgım zamanlar oldu o donemde soyle bır cozum buldum ev ısını bıraktım bazen aksamları esım gelıp makarnasını kendı yaptı bazen dısardan soyledık gun ıcınde bır ıkı saat dısarı cıktım bebegımle parka gıttık magza gezdık yuruyus yaptık parkta kumların ustune bıraktım debelendı enerjısını attı ben burdakı amerıkalı annelerın tersıne bır turk annesı olan annemınde ogutlerıyle kızım herıstedıgınde taleplerıne karsılık verdım ev ısı yapmak ıcın aglasın aglasın dursun kardesım ogrensın demedım evet cok bunaldıgım zamanlar oldu ama suan kızım 22 aylık oldukca mutlu hayırın anlamına bılen 22 aylık bır cocugun bılmesı gerektıgı kdr sınırlarını bılen butun gun kosturan oynayan arada bır gelıp kucagıma bana sarılıp tekrar yere ınen bır bebek yanı cocugunuza aglasın aglasın ogrensın egıtımını bnm tavsıyem 9 aylıkken vermeyın cocugunuz 14 15 aylık olup gozunuzun ıcıne baka baka ıstedıgı bırsey olmayınca kendını yere atıp tepınmeye basladıgı gun onu aglamaya bırakabılırsınız bence aksamları esınızınden yarım saat bıle olsa bebegınızı alıp dısarı cıkmasını ısteyın yarım saat bıle kafanızı dınlemek ıyı gelcektır sıze ıslerı bıraz bosverın aksamlarıda 3 cesıt yemek yapıp sofra hazırlamayın bebegınıze bır oyun halısı alın tahtadan ayaklı bır ayna alıp karsısına koyun yada oyun halısının ustune asın kendını ızlemek bu ayda onu baya oyalar banyoya gırerken ufak bır teyple banyoda muzık acın bebegınızıde mama sandalyesıne koyun sızı gorebılsın bız tuvalete yaklasık 17 ay beraber gırdık ceee oyunu baya ıse yarar yokoldugunuzd tekrar geldıgınızı algılar bu oyun sayesınde bu arada 9 aylık bır bebegın dıs sıkıntısı olabılecegınıde unutmayın mızırdanması huysuzlugu bu yuzdende artmıs olabılır hergun elınızden geldıgınce bır saat bıle olsa onu dısarıya yakınınızda varsa bır parka goturun temız hava bu aydakı bebeklere baya ıyı gelır



mariposita

teşekkür ederim kızlar cevaplarınız için.

mümkün olduğunca dışarı çıkarmaya çalışıyorum. zaten çok sosyal bir bebek. insanlara, hayvanlara, hele de bebeklere çıldırıyor resmen.bahçeden içeri girer girmez de ağlamaya başlıyor eve girmemek için. evde canı sıkılıyor farkındayım.

evde de oyunlar oynuyoruz beraber ama kendi başına takılmaktan hoşlanmıyor işte. ben de zaten 7/24 ona adandığım için bir yerde gına geliyor.

annemler,kayınvalidemler geldiğinde ya da biz onlara gittiğimizde.(farklı şehirdeler) kendimdeki ve oğlumdaki değişimi farkediyorum. ikimiz de çok mutlu oluyoruz. olaylara daha ılımlı yaklaşabiliyorum, oğluma daha verimli oluyorum. bu anlamda yükümü hafifleten birilerinin olması şart ama işte yok maalesef.

ev işlerini zaten salmış durumdayım.gece yarısı temizlik yapmaya çalışıyorum ne kadar yapılırsa tabii. yemek de dert değil,sağolsun eşimin elinden gelir zaten eskiden olduğu gibi 3 çeşit yemek nerdeee? bir kase çorbaya talim ettiğimiz oluyor. zaten oğluma çalışıyorum yemek konusunda. o da yordu beni, herşeyi mükemmel olmalı diye kasmaktan iyice stres oluyorum. ama tek derdi yemek değil işte. duygusal gelişimi çok daha önemli, bunun farkındayım da yetme meselesi velhasıl. yetemiyorum.

wcdeyken beni izlemesini istemem asla. zaten en büyük ağlama krizleri o zaman yaşanıyor.onun harici mızır mızır tüm gün,beynimin içinde arı kovanı varmış gibi oluyor.öyle ki,arkama bile bakmadan evi terkedesim geliyor. tam çıldırmalık yani.bu arada diş de çıkarmıyor şimdilik ondan değil huysuzluğu.

ben de bu aylarda ağlamaya bırakmanın yanlış olduğunu düşünüyorum.bırakınca da birşey değişmiyor ki, daha huzursuz ve mızmız bir bebeğe sahip oluyorsunuz.ben o şekilde gözlemledim. İlerleyen zamanlarda zaten istediği birşey olmayıp da ağladığı zaman hiç şansı yok.daha bugün dr  "bırakın ağlasın" dedi. ama çileden çıktığım zaman yanlış olduğunu bile bile yapıyorum. en kötüsü de bu ya işte. ruhunda derin yaralar açmaktan korkuyorum bir taraftan.vicdanımla bebekli hayatın ağır sorumlulukları arasında sıkışmış durumdayım.

yalnız olmadığımı bilmek bir nebze rahatlattı ama beni, sağolun. ayrılık kaygısı döneminde olduğunu biliyordum ama bu kadar şiddetli olabileceğini düşünmeyip "bir anormallik var" diyordum.o kadar fena ki bundan daha kötü bir dönem geçireceğimizi sanmıyorum.

bugün eşimle konuştum.sağolsun kendinden fedakarlık yaptı. bayramdan sonrasına kadar annemlere gideceğiz oğlumla. sonra eşimde katılacak bize .inşallah iyi gelecek ikimize de. o zamana kadar bu döenmin şiddetini de azaltacağnı umuyorum.


fistikcik

Blueangel,
Kızım biberon kullanmaz, hiç almadı. Emziği de yok. Yemeklerini 7. ayından itibaren -döke saça da olsa- kendi yer. Yeme problemi yoktur. Çok uyumludur, sosyaldir. Kuralları bilir. Almasını istemediğim bir şey olduğunda "Bu bizim değil canım" demem yeterlidir, tutturmaz vs vs....

Ama kızımı bahsettiğiniz gibi ağlamaya hiç bırakmadım. Bu sonuca varmak için ağlatmanın hem gereksiz, hem de yanlış olduğunu düşünüyorum.

Bebeklikten başlayarak çocuklar kuralları ve sınırları bilmeli, bu konuda hemfikriz. Hatta sınırların bilinmesi tam da bebeklikten başlıyor, daha sonra çok geç oluyor. Ama bunun yolu "İstediğini yapmam, ağlar ağlar susar" değil. Çok daha uygun başka yollar var. En başından itibaren sınırları çizer, onun için tehlikeli ya da uygunsuz olabilecek davranışlarda bulunmak istediğinde "Böyle yapmıyoruz canım, onun yerine şöyle yapıyoruz" (Ya da "Bunu sana veremem ama bak bunu alabiliriz") diyerek alternatif gösterir, hemen ardından da dikkatini dağıtırsanız aynı sonuca ulaşırsınız. (Çok özet oldu, ama bu konuda zaten yazılmış tonla kaynak var).

Bunun Türk anne/ yabancı anne olmakla da bir ilgisi yok.

Not : Ağlamak bazı durumlarda sağlıklıdır, insanı ruhen iyileştirir. Ama bahsedilen şekilde, bebekle inatlaşarak, "istediğin kadar ağla, dediğini yapmayacağım" şeklinde değil.



Cevaplamak için Üye ol