Bebeklerine istemeden bağıran anneler...

prensesimmm soruyor: 10

 


12 Cevap


GOGO05

maalesef arada bende patlıyorum ama eşim hemen araya giriyor ben sinirliyken o alıp gidiyor sakinleşince öpüp kokluyorum ama vicdan azabı duyuyorum


seyma_eymen

bendede var o durum yemediğinde ve sebebsiz ağladığında ben feci bağırıyorum boğazım ağrıyor hatta ama sonra çok pişman oluyorm hatta ben bağırdıkça o bana sarılmak istiyor korkuyor herald ama ben o anda yanıma yaklaştırmıyorum annem küserm eğer bir dha bağırırsan diyor ama annem sürekli yanımda olamadığı için ben sürekli evde durmama bağlıyorum bunu bende insanım yani ya eşime patlaycam yada kuzuma en azından şimdi cvp veremiyorlr büyüyünce onlar bize laf sayacak nsl olsa diyede kendimi rahatlatmaya çalışıyorum kötü anneyim galiba


kedidirkedi

Şimdi herkes çıkar, özellikle 1 yaş altı anneleri, "Ben çocuguma asla bagırmam, çok yanlış" falan demeye başlar :)

Biz de insanız, kimimizde az, kimimizde çok, üzerimizde bir sürü yük var. Dolayısıyla her an sevgi kelebeği modunda dolaşmak imkansız. Bağırırsınız da, kıçına iki tane vurursunuz da. Önemli olan, yanlış yaptıgınızın bilincinde olmak, yapmamak için elinizden gelen çabayı göstermek, yaptığınızda ise telafi etmek için çaba göstermek. Önemli olan sevginizi hissettirebilmek. Yeri geldiğinde hiç gocunmadan ondan özür dileyebilmek.

Bazı insanlar biliyorum, "Annem bana bir fiske bile vurmamıştır ama keşke kızsaydı, bağırsaydı da beni önemsediğini gösterseydi" diyen. Yani, insanoğlu böyle işte. Hep kendinde olmayanı arıyor. Herkesin iletişimi farklı.


prensesimmm

bende çok vicdan azabi cekiyorum hatta oturup agliyorum acaba kötü bi annemiyim ben diye en büyük aptallagim kayinvalidemle oturmam önceden calistigim için sorun olarak görmedim ama cocuk dogduktan sonra isi birakmak zorunda kaldim malum kiziydi ogluydu derken gelen giden bitmiyo sinirden yavrucagizima bagiriyorum oda artik bagirarak biseyler yaptirmaya calisiyo nasil örnek bi anne olucam bu sinirle bilemiyorum. :(((


ozgelif

Sabır da bir yere kadar.Tabi ki sinirlendiğim zaman bağırıyorum ve kızıyorum.Annesiyim ben onun, hiç sinirlenmeden bağırmadan mümkün mü ki büyütmek? Tabi ki her fırsatta değil. Ayrım yapmak çok önemli, eğer kendi sorunlarımız ve yorgunluklarımızdan kaynaklı bağırmak, bir nevi sinirimizi bebeklerimizden çıkarmak son derece yanlış ve yapılmaması gerekiyor kanımca.



ozgu_naz

sesimi yükselttiğim durumlar var elbet. ama neye ve nezaman olduğu çok önemli. diğer türlü algısının karıştırığını düşünüyorum. yemek konusunda sesim biraz kızgın çıkar mızıldanınca. bana yemek konusunda itiraz etmemesini büyümesi için yemesi gerektiğini, büyüdüğünde dileğini yapabileceğini söylüyorum. neden kızdığımı bilmeli. bir de uyku konusunda sesim yükselir. çünkü uykudan kaçmak için sürekli oyun isteğinde. eğer ısrarına devam ederse sıkı bir şişşt geliyor. benim için önemli olan kendisini benim gücüm altında ezik hissetmemesi, bağırmamın kızmamın sebeplerini bilmesi. çünkü ancak ozaman bana beni anlayan gözlerle bakıyor. eğer kızımın gözlerinde korku görürsem işte o beni mahveder.  buna çok dikkat etmeye çalışıyorum


prensesimmm

eger haklıysam kızdıktan sonra öpmüyorum ama malesef babaannesi hemen kucagına alıp seviyo e bende bu durum da kötü anne durumuna düşüyorum çocugun gözünde dün çok bagırdım sabaha kadar agladım vicdan azabından hem diş cıkarıyo hem huysuz ev kalabalık ben uykusuz  (arkadasım ayagını kırmıstı hastanede kaldım ) sinirlerim resmen tavan yapmıştı ve artık peşimden aglamıyo galıba bana o kadar düşkün değil biraz inatçı kızım yada kırgın hala bide duygusal. arkadaslar kızımı kendime nasıl baglayabilirim biraz babaya baglı kıskandım galiba :)

birde aranızda aranızda sakinlestiren bitkısel çay kullanan varmı veya herhangi bişey bitkisel olarak.

 


kudik

Bence çocuğuna bağırıp çağırmak yerine kayınvalidene net cevaplar ver.çokmu misafir geliyor o zaman gücün yettiği ölçüde ilgilen siz kayınvalidenizin kölesi değilsinizki birde çalışmaya alışıp eve kapanmışsınız o daha beter stres yapıyor ama gerçekten çocuk biraz uzaklaşıyor en azından benim çocuğum ben beğırınca kimse kollamsın zaten çocuğun eğitiminde en büyük hatalardan birisi buymuş.haaaa bende bu konuda mükemmel değilim çok fazla yatılı misafir çok fazla iş stresi ve nöbetler üstüne ilgisiz bir koca ve 2 tane dünya tatlısı 1.5 yaş ara ile doğmuş evlat yalnız şunu öğrendim yemek yemedimi sen bilirsin zaten 2 yaş sendromu o enerjisini vurarak bağırıp birşeyleri fırlatarak yenebilecekse şayet benden tolerans var.bu bir süreç ve bitecek zamanla evladınız sizin dostunuz aradaşınız olacak inşallah elbetteki azarlayıp hayır diyeceksiniz ama kayınvalidenin sinirini evladınızdan çıkarmayın o bunu hak etmiyor.sakinleştiriciler biraz sersemleştiriyor dikkatinizi toparlamkta güçlük çekip bebeğinize faydanız ne derece olur bilemem.benki stres den saç kıran olup resmen insanlıtan çıktım ama genede yine çocuklarım için bu tür ilaçlara baş vurmadım onlar benim görüşüm insanı tembelleştiriyor bence.allah yardımcınız olsun bu günlerde gelip geçecek inşallah boş verinde evladınızla her anın tadını çıkarın alın makineyi elinize her anını çekin yaramazın bakınca en azından gülüp aslında kızılacak birşey olmadığını anlarsınız...


prensesimmm

haklısınız gerekli yerde cvp veriyorum ama yaşlı tansiyon var bisey olsa vicdan azabı cekerim bu cahilliği nasıl yaptım die en çok kendime kızmam lazım aslında :(


ozzzy

prensesim sen çocuğuma bağırmak istemiyorum , buna çözüm bulan var mı diye sormuşsun, Burda hemen herkeste sana bizde insanız tabi ki bağırmak normal demiş.  soruna yanıt vermemiş . evet biz de insanız ve bende bazan gidip yastıkları yumruklamaya gitmek istiyorum öfkemi boşaltmak için  oğlum zaten direk anlıyor benim ruh halimi ve paçama yapışıyor bir bıraksa beni iki dakika boşaltsam gelsem ama yok anlayıp bana yapışıyor paniklediğinden.  Ben de çok fazla olmasada kızıyorum.  ona öfkemi boşalttıktan sonra onda güvendiğim dağ bana neler yapıyor halini görmek çooooooooooook acı veriyor. ama ona kızmayıp geniş bir anne olduğum zamanda onun nasılda küçük bir İNSAN olduğunu nasıl benimle uyum içinde olmaya çalıştığını , nasıl da huzur ve güvenle bana kendini bıraktığını görüyorum . çünkü bende ona kendimi bırakıyorum  onu oyalamaya çalışmaktan , neşeli olmadığım halde numara yapmakdan , onu eğlendireceğim diye oyun oynamaktan vazgeçip onu insan yerine koyduğumda ve doğal olduğumda  gerçekten öyle huzurlu oluyoruz ki ikimizde. sizin kayınvalide faktörü varmış işte o zor gerçekten de imkanınız varsa evleri ayırın ,başka yere taşının, yoksa da tavrınızı koyun eşiniz de anlayışlı ise konuşun eşinizle de.

Birde yemek yemediği için sakın kızmayın ben de tabakları lavaboya fırlatmıştım  ama onu zorlamamıştım şimdi iyi iştahı maşallah. iki yaşına kadar çok şey beklemeyin dişleri çıktıktan sonra yemek düzene oturur. hatta size tavsiyem öyle çok düşünmeyin ne yemek yapsam diye Basit şeyler yapın ki yemezse sinirlenmeniz minimum oluyor. uyuduğu zamanları dinlenmek, keyfime bakmak yerine ona kaç çeşit yemek hazırlayarak geçiripte yemediğini görünce insan sinirlenmeden edemiyor. yemek için zorlarsanız ömür boyu iştah problemi yaşayabilir çocuğunuz. etrafımda bunu çok örneğini gördüm .



Cevaplamak için Üye ol