Bebeğimden ayrılamıyorum

Zeynep12 soruyor: 8

Merhabalar. Bebeğim doğdu doğalı en fazla yarım saat ayrı kaldık o da sütümü arttırıcak bişey var mı diye aktarları aradım. Gezmeyi geçtim bi yakınıma bırakıpta ben bi temizlik yapıyım bile yapamadım. Onunla gidemiyceğim yerler olursa gitmiyorum. İşin kötüsü ben birde çalışan anneyim doğum izni bitti yıllık aldım o da bitti rapor aldım en son ve bu gidişle ücretsiz izinde alıcam çok küçük.  İlerde bu benim için sorun olacak gibi işe nasıl başlıycam bilmiyorum. Size sormak istediğim hissettiklerim normal mi abartılı mı ? 


8 Cevap


fistikcik

Şu an kızınız küçük ve size bağımlığı (ve ihtiyacı) çok daha fazla. Bu aşamada hissettikleriniz çok normal. İmkanınız varsa ücretsiz izin kullanmaktan çekinmeyin. En azından 6 ay boyunca rahat rahat emzirmek için bile buna değer. Çok çabuk büyüyorlar, biz kızımla ilk 3 ay 24 saat dip dibeydik (daha doğrusu neredeyse 24 saat memedeydi !). 4. aydan sonra farklılaşmaya başladı. Sizde de böyle olacaktır. Bu zamanların tadını çıkarın, kızınızla mümkün olduğunca çok vakit geçirin. Ama kendinizi de unutmayın. Bunun en güzel yolu çocuk seven arkadaşlarınızı görmeye gitmektir. Onlar kızınızı sever, kucaklarında hoplatırken siz de biraz nefes alırsınız.


gokalpileseyrialem

zeynep12 seni o kadar iyi anlıyorum ki neredeyse yürüyene kadar diyebileceğim bir sürede kucağımda taşıdım gökalpi. Eller yürüsün daha çok yorulursun derdi ben yürüyünce rahat ettim. Hatta şöyle bir örnek veriyim ilk 6 ay hamile kaldığım kilonunda altına düştüm onu kucağımda taşımaktan. Benimki öyle kucaktayken oturtmazdı da. Gez Allah gez. Ne bel kaldı ne asap. Ama diğer annelerin dediği gibi yaşarken farketmiyorsun ama o kadar çabuk geçiyorki zaman. ..
Hamilelik annelik ve bebek bakımıyla ilgili tecrübelerimi yazdığım bir blogum var. Bakınız ben kendilerini ilk defa 8. ayda bırakıp dışarı çıktığımda nasıl sudan çıkmış balığa dönmüşüm :)
http://gokalpileseyrialem.blogspot.com/2011/05/8-aylk-bebek-gelisimi-2-desteksiz.html


bebisimmm

merhaba zeynep12 yazdıklarını okuyunca tek olmadığımı anladım ben senden de kötüyüm senin kızın daha 4 aylık benim kızım 10.5 aylık ve daha geçen gün onu babasına bırakıp çıktım ve ilk ayrılığımız  15 dk oldu neredeyse koşarak eve döndüm kızım da bana çok düşkün her an beraberiz ve ben yakında işe başlayacağım ücretsiz izin almıştım bitmek üzere bence daha küçükken alıştır bebeğini de kendini de  ayrı kalmaya o bilinçlendikçe ona da zor olacak
 ben de çok sıkıntıdayım kime nasıl bırakacağım yavrumu Allahım yardımcımız olsun


Damla

Ben de sizin gibiydim. 1 yaşına kadar yalnız baktığım için her ağladığında saniyesinde koşmadım, ya da oyuncaklarıyla oynuyorsa odada bırakıp mutfakta işimi yaptım ama dediğiniz gibi kimseye bırakıp içimden bir yere gitmek gelmedi. Paket gibi her yere taşıdım. 1 yaşından sonra da mecbur yatılı bakıcımız oldu aynı ilde kimse olmadığı için, ama ben yatılı olduğu halde akşam eve geldiğimden itibaren hep ben ilgilendim. Cumartesi bakıcımız çalıştığı halde yine çoğu yere yanımda götürdüm, arabanın lastiklerini değiştirmeye giderken bile :) 3,5 yaşına kadar benden ayrı bir evde yatmadı.


Ama bu arada belirttiğim gibi kendi kendine geçirdiği zamanı arttırmaya çalıştım, bana yapışık bir çocuk olmadı. Hiç arkamdan ağlamadı. Hayatının büyük çoğunluğunda kendi kendine uyuyan, yalnız başına oynayabilen, yemeğini kendi yiyen, ortalamaya göre oldukça bağımsız bir çocuk oldu.

Hiç pişman değilim içimden öyle gelmişti o zaman. Yine de ikinci bebeğimde hiç böyle yapmayı planlamıyorum çünkü böyle bir zamanım olmayacak. Yine de  doğmadan büyük konuşmamak lazım. 

Eğer şartlarınız elverişli ise 9. aya doğru başlamak ideal olabilir. Katı gıdalara başladıktan sonra bebek herkesle rahat iletişim kurar hale gelince insan bırakmakta daha rahat hissediyor kendini.

İşe başlama sürecinde evde çok bunalmış da olsanız, bebek büyümüş de olsa, bıraktığınız kişi kim olursa olsun ilk günler zor oluyor anne için, ama geçiyor. Endişelenmeyin.



gmzalp

ben sizi anlıyorum gayet normal buluyorum...bende aynıyım hala kimseye bırakmam herşeyi beraber yaparım.hatta oyun grubu buldum ona da anne oğul gidiyoruz ..çok keyif alıyorum doğrusu doyasıya yaşıyorum çocukluğunu..

oğlumu bırakamadığımdan ücretsiz izinlerin sonunda işi bıraktım...pişmanda değilim doğrusu bu yaşlarına bir daha geri dönemeyecek ..
bu konular ama kişiye özel ve farklıdır ,herkesin annesine düşkünlüğü de farklıdır ..bunun doğrusu pek olmaz önemli olan anne ve çocuğun mutluluğudur.


CokBilmis

@aishwarya:Senin durumun bildiğim kadarıyla biraz farklı. Öncelikle annen yanında ve bebeğin doğduğu günden bu yana bebeğe birlikte bakıyorsunuz. Dolayısıyla bebek ikinizin de kokusuna alışkın. Benim kızım kendisine 1 yıldır bakan bakıcısı ile evde kalıp da beni işe uğurlamayı kabul etmiyor ama haftada sadece 1 kere gördüğü anneannesi evdeyken arkamdan el sallayıp, kapıyı yüzüme kapatıyor. Yani bebeği bakıcıya bırakmakla, anneanneye emanet etmek farklı oluyor. Hem anne için, hem de bebek için. Ayrıca sanırım senin eşinin de iş saatleri rahat. Eşin de çoğunlukla bebeğin yanında olabiliyor. Bu durumda bebeği bırakıp çıkmakta son derece rahat olabilirsin elbette.

@ zeynep12: Bence tepkilerin normal. Ben ilk 1 sene sadece ayda 1 kere, anneme gece uykusuna yatırdıktan sonra emnaet ederek eşimle dışarı çıkıyordum. 9. ayından sonra da her ay 4-5 sabah işe gittim sanırım :) 1 yaşından sonra kakasını tuvalete yapmayı ve az buçuk konuşmayı öğrenince rahatladım. 14 aylıkken bir bakıcı tuttum. 18. ayına kadar haftada 3 gün işe gittim. 18. ayından sonra ise işe gittiğimde kızımı tamamen unuttuğumu fark eder oldum. Kızım 29 aylık ve son 2 aydır beni haftaiçi günde sadece 1 saat görüyor. Buna rağmen ikimizin de keyfi yerinde.

Diyeceğim o ki, nasıl hissediyorsan doğrusu odur. Ben ki odunun tekiyimdir, annelik bana bile ciddi bir 6. his kattı :) Sen de hislerine güven. Sağlıksız değil davranışların.


mmmmm

hissettikleriniz cok normal geldi bana. ben bebegine bakmak icin isten ayrilanlardanim, hem de guzel meslegim, kariyerim super bir isim varken ayrildim. bence 2-3 yasina kadar bir cocuga bizzat annesi bakmali(evet eski kafaliyim).

diyecegim o ki imkanlarinizi zorlayabiliyorsanz ucretsiz izin alin. hem bebek icin hem sizin icin cok daha iyi olur.


CokBilmis

@ aishwarya: Yanlış anlama sakın. Şahsına yönelik konuşmuyorum ama senin konumundaki annelerin o bizim bahsettiğimiz 6. hissi hissetmeleri mümkün değil. Çünkü sen de söylüyorsun sen bebeğini annene, eşine, arkadaşına kısa süreli emanet ediyorsun. Henüz 1 hafta önce tanıdığın 7 kat yabancı birine haftanın 5 günü ve her gün 10 saat amenat edecek olsaydın, o 6.his şiddetle kendini hissettirirdi emin ol.

Ayrıca bebek büyüdükçe o ayrılamama hissi azalıyor. Büyüyünce ayrılamam belki diye düşünme yani. Kendisi ayrılmak istiyor büyüdükçe zaten.

@ zeynep12: İnsan o duyguları zamanında çok şiddetli yaşıyor ama sonra sanki kendisi yaşamamış gibi geliyor. Ben de zamanında bir yazı yazmıştım "çocuğumu bırakamıyorum" diye. Şİmdi gülümseyerek okuyorum ama biliyorum ki ikinci bebeğim için de aynı şeyleri hissedeceğim: http://sormabulmadunyasi.blogspot.com/2010/08/cocugumu-bakcya-brakmak-istemiyorum.html


Cevaplamak için Üye ol