Annelik ağır mı?

ssibel soruyor: 10

sizede oluyor mu bilmiyorum ama bu aralar bana annelik çok ağır geliyor.kendime bile itiraf edemiyorum ama içimden biri sürekli 'bu sorumluluk hiç bitmiyecek sen hiç gezip tozamıyacaksın'diyor ki ben çocukları için canını veren onların psikolojisi bozulmasın diye vs vs diyen biriyim.heralde iki kişi var içimde sürekli anne rolünü yaşıyorum.diğer rolü(eş,kadın,ben) yaşamaya enerjimin kalmaması ağrıma gidiyor.
Gezip tozmaktan kastım özgürce sıkıntısız gezmek.yoksa hergün çocukları parka götürüyorum zaten.halimize gülesim geliyor hep her sabah kucakta bebek arabada çocuk haydi parka.

Çocuklarının yaşı büyük olan anneler siz nasıl bakıyorsunuz hayata?

not:asla şikayetçi değilim sadece gelip giden bir durum psikolojisi

Bu soruyu cevapla

30 Cevap


nurus

annem mi yazdı acaba dedim birden bu yazıyı..:)))


araları 17 ay iki kız çocuğu.yıl 80 lerin başı.ev sobalı,koca titiz,k.valide zehir,annesi gurbette.karşı komşu dışında hiçbir eş,dost,akraba yok.kışın bez yıka,kurut,ütüle,sobadan koru,3 çeşit yemek çıkar,misafir ağırla,k.valide fingir fingir gezsin sen evden el salla sadece...yaşın daha 22-23.bir yere gidilecekse hani bir mucize eseri bavulla çıkardım evden diyor canım annem.offff içim karardı birden sıralayınca...

biz çok kolay çocuk büyütüyoruz.sıcacık evler,musluktan her an akan sıcak su,makineler,telefonlar akıllı,bez hazır,mama hazır,oyuncaklar,oyunlar,çizgi filmler,dvd ler..ne rahatız değil mi???

bu ikinci paragrafı kesinlikle sizi eleştirmek ve gözünüze sokmak için yazmadın sakın yanlış anlamayın.bende kendime bazen ayar çekiyorum böyle..

ama sonuç.ikiside arkadaş gibi iki kız.hatta 3 arkadaş.tamam sizin oğullarınız var ama onun da elbet avantajları ve süprizleri olacaktır.okula başladıktan sonra hızlıca olgunlaştık.hep birlikte gezdik,yedik,içtik,güldük,ohhh daha neler neler...bu sefer biz el sallamaya başladık evde kalanlara bizim hızımıza ayak uyduramadıklarında.halen öyleyiz.3 arkadaş gibi.annem ise 3-4 yıl evinden dahi çıkamamış bir kadıncağız olarak hepsini ve herşeyi  unutmuş.o zorlukları,yorgunlukları,hastalıkları.sadece unutamadığı o an ki hissettikleri.

2 oğluş var sizde allah bağışlasın.3-4 yıl sonra oyun için kendilerini sokaklara atınca işte o zaman başlayacaksınız yalnız kalmaya.çok değil.arkadaşlar çağırıyor,çıkıcaz,gezicez,oynayacağız diye evden vınnnn....

özleyebilirsiniz bu günleri hemde çoookk..


ezgiceylin

YAZINIZI OKURKEN BEN Mİ YAZDIM ACABA DEDİM:) İNANIN OKADAR ZOR Kİ DESTEKSİZ 2 ÇOCUK:(


nurus

@perilievren işte bu nedenler eskiden insanlar birden fazla çocuğu arka arkaya sıralarmış.

aynı evde kayınvalide,kayınpeder,büyük nine,hacıanne,hala,büyük hala falan diye uzayıp gidiyor..
 bakıyorsun 2 kız 3 oğlan ..........büyümüşler işte.herkes bir kere uyutsa,bir kere yemek yedirse zaten anneye sıra gelmez :)) ama şimdi...evlerde bir başımızayız...


ipekkusgoz

Aynen de öyle nurus. Bir söz vardı ama tam hatırlayamadığım için yazmadım. Bir çocuk bir köyle büyür gibi bir şeydi.


mantarsote

nurus cok guzel yazmıssın. Bazen unutuyorum elimizdeki nimetleri ah vah ediyoruz. Yaşadıklarımız hiç kolay değil bir yandan. Annelerimizin yaşadıklarına bakarak daha zor dememiz de imkansız. Ben de yaz tatilinde memlekete annemin yanına gidince rahatlık neymiş anladım. Duşa girmek, lavaboya gidebilmek bile lükstü benim için. Kolik bir kızım vardı. Gece gündüz neler çektim... 10 aydır uykusuzum. Geceleri hala cok sık uyanır sallanmak ister vs. Bir sürü derdimiz var ama gerçekten aşılamayacak dertler değil. Ben de çareyi gündüz bakıcı almakla buldum. İkinci döneme kadar bakıcı ile birlikte evdeyiz. Annemin evindeki rahatlık olmasa da eskisine göre daha rahat olacağım kesin. En azından yemek, bulaşık, ütü gibi işlere biraz vakit ayırabilirim kızım bakıcısıyla oynarken, belki bi kahve molası, kitap okuma molası, gece uyuyamadığım uykuların yerine 1 saatlik öğlen uykusu... Kulağa hoş geliyor. :) Bu şekilde ancak anneliğin tadına varabileceğim belki de. 7/24 kızıma yetmeye çalışmak beni de yoruyor, ev işleri bir yandan beni bekliyor, sağolsun kocam yardımcı oluyor ama nereye kadar... Annelik kolay değilmiş, ama çok da güzelmiş. Her zorluğuna rağmen güzel. Çok şükür onları verene... Bu arada ssibel arkadaşım 2 tane çocukla sen eminim 2 kat fazla yoruluyorsundur. İmkanlar çerçevesinde kendini rahatlatman lazım. Bakıcı, kreş bilemiyorum ama bir yardımcı şart. Allah yardımcımız olsun.



ssibel

Allah yardımcım oldu.Babam geldi çok şükür bir süreliğine.şimdi büyüğü dışarı çıkarttı.bende ufaklıkla takılıyorum.Allah olmayanlara da bir çözüm versin.yorumlar için herkese teşekkürler.iyi ki varsınız.paylaşmak çok güzel


mom35

Slm annelik cidden zor işmiş bunu ancak bizler anlarız anneler, ama zevkli yanları da var tabi.Benim oğlum da zor bi bebekti hala da zaman zaman oluyor zorluklar. Nerdeyse bir yaşına kadar pusetten hiç hoşlanmadı ,bebekleri pusette uyurken gezip tozan anneler görünce imrenirdim. Şimdi neyse puset konusu halloldu, gezerken uykusu gelince uyuyor bile :) bazen inanamıyorum buna.Ama aması var,yeni sorunlar var tabi ki,şöyle ki biz dişlerden çektiğimizi başka şeyden çekmedik bu kadar zor mu çıkar diş anlamadım.Şimdi de köpek dişleri zorluyor. Bi de yeni yeni inatlaşmalar başladı doktorumuza anlattık yaptıklarını, 2 yaş sendromuna erken girmiş dedi.Neyse ki birkaç gündür çok iyiyiz.Doktora dedik ki bi günü bir gününe uymuyor.Normal olduğunu söyledi.O iyiyse ben de iyiyim diilse o hafta ya da gün benim de psikolojim kötü oluyor.Ama kendi adıma bişeyler düzeliyor gibi.Kuzenimin oğlu 3.5 yaşında o da zorlanmıştı önceleri ama şimdi daha rahat görebiliyorum kendi kendine oyalanıyor çocuk.Güzel günler bizi bekliyor diyelim :)


jildando

Bu gelip gitmeler herkeste oluyor sanırım. Ben haftasonu, gece gündüz demeyen çalışma hayatıma Maya nın doğması ile son vermiştim. Daha bebekken pusetle parkta dolaşırken, belki 2 aylık falandı, kendime çok sorduğumu bilirim, böylemi olacak bundan sonra diye. Sürekli onunla konuşurdum, ve haliyle hiç cevap alamazdım:) Ama bir süre sonra bunun şikayet edilecek bir durum olmadığına karar verdim. Aslında benim içinde çok yeni bir şeydi ve toplam hayatıma bakınca da çok da uzun bir süre değildi. bende kabullenmeyi seçtim.
 Evet şimdiki hayatım bu, sinemaya gidemiyorum, akşamları çıkıp istediğim gibi yemeğe falan da gidemiyorum, ama olsun gün gelecek ve beraber gidecek 2 küçük arkadaşım olacak diyorum kendi kendime.
Kızım okula başladığında oğlum 8 aylıktı, yani iki çocuk arası hiç kendimle kalmadım. Tam 5 sene bitti. En azından artık konuşunca ikisi de genelde aynı anda olsa bile bana cevap veriyorlar. Büyük zaten okula gidiyor, küçükte önümüzdeki sene başlayacak, 1 senem daha var yalnız kalamayacağım, şimdi ise beni küçük okula gidince ben ne yapacağım kaygıları sarmaya başladı, o kadar alıştım varlıklarına.
Bazen yanımda olmadıklarında sürekli kendimi arkadaki boş çocuk koltuklarına bakar buluyorum, orda olmamaları garip geliyor.
Çalışma hayatıma tam olarak ara vermedim aslında, Maya 4 aylıkken evden çalışmaya tekrar başladım. Ve o gün bu gündür onlar uyurken geceleri çalışıyorum. Benim uykusuzluğumda bu sebepten ama bu da benim seçimim , şikayetçi değilim.

Sonuçta demek istediğim, hayatımı değiştirdiler evet ama o kadar çok şey kattılar ki anlatamam. Öncelikle beni değiştirdiler, daha sakinim, ki zaten sakin bir tiptim, daha kolay empati kurabiliyorum, olaylara, kişilere daha anlayışlıyım ve kesinlikle daha çok eğleniyorum, sosyal anlamda da hayatıma bir sürü yeni insan girdi ve onları tanıdığım için çok mutluyum.
Yaşadığım şehri daha iyi tanıyorum ve olanaklarını daha iyi kullanıyorum.
En çok da önümdeki günler için heyecanlanıyorum. Beraber ormanda keşif yapmanın, bisiklete binmenin , akşamları oturup tabu oynamanın hayallerini kuruyorum.
İnanın büyüdükçe, onlar kendilerini daha çok ifade edebildikçe daha keyifli bir hal alacak hayatınız. Eskisi gibi olmayacak ama bence eskisinden daha güzel olacak.


majestik

hemde nasıl ağır. eski hayatımı özlüyorum.şöyle kafam rahat rahat oturup tv izlemek istiyorum. erkekler ne rahat, daha doğrusu bizim babamız ne rahat.adamın hayatında hiç bi şey değişmedi hala yan gelip yatıp yemeğini yiyip tv izliyor. bense işide bıraktım evde tıkıldım kaldım.depresyona giriyorum sanırım. bebeğimi çok seviyorum ama artık çok yoruldum. keşke işi bırakmasaydım diyorum en azından hergün dışarda farklı insanları görebilir kafamı dağıtabilirdim. şimdi hayatım ne komik parkta gördüklerimle konuşup rahatlamaya çalışıyorum.yanlızlık çok zor. akşam kavga ediyoruz babasıyla yapmasaydın çocuk diyor böyle olcağını bilseydim yapmazdım dedim. aslında oğlum benim canım biliyorum biraz büyüsün bana hayat arkadaşı olacak ama babasının bu vurdumduymaz tavırları hayatına eskisi gibi devam etmesi.sinir oluyorum.bebeğimiz olmasını benden çok o istiyordu, üstelik onun yüzünden acele edip tüp bebek yaptırdık bi sorun olmamasına rağmen. şimdi bütün yük benim omzumda . arada birde utanmadan 2 yaşına girince bi daha yapalım diyo.
bunları niye yazıyo yazıyorum, bilmiyorum rahatlamak için galiba.offffffffffff offffffffffffff


ozlemada7

Evet,annelik hem agir,hem zor,ozelliklede yasadigin yerde tek basinaysan,bebegi bi dk.bile birakacak kimsen yoksa daha da zor,ama asla sikayetci degilim,gun gectikce daha kolaylasiyor bence,bebekten once yasayacagim herseyi yasadim,sinemaya,gezmeye o buyuyunce yine giderim,kizimin bana bi kere sarilip opmesini hicbiseye degismem.Ama sunuda itiraf etmeliyimki kalabalik bir ailede kesinlikle hersey daha kolay,bayram nedeniyle babaanne,hala ve kuzenler bizdeler ve kizim oyle mutluki,daha once pacama yapisik gezen kizim beni gormuyor bile.Evet eskiden teknolojik imkanlar kisitliymis ama kalabalik aileler cokmus,buda bi kolaylik anne icin,keske yakin olsalardi ve daha cok gorseydi kizim,anca bayramdan bayrama ve yazlari iste,



Cevaplamak için Üye ol