Çalışmak mı, bebeğe bakmak mı?

Ulku soruyor: 10

Calisan anneler, bebeklerimize ne kadar kendimiz bakmaliyiz, kacinci ayda ise donebiliriz? Anne bakimindan uzak buyuyen bebeklerde sorunlar gorulur mu? Kucuk bebeklerimizden ayri kalmaktan memnun muyuz, bizi huzursuz eden nedenler neler? Bu konudaki anne icguduleri ve bilimsel arastirmalar nelerdir, hissettiklerimizi ve bilgilerimizi paylasalim mi?


150 Cevap


Kuzeytu

Ben muhendisim ama gecen sene dogum iznime ciktim sonra da isten ayrildim. Bebegime kendim bakmak istedim. Simdi Kuzey 8.5 aylik iyi ki de ben bakiyorum diyorum. Sanirim en az 2 yasina kadar bakmak istiyorum.
Herkes baksin diyemem cunku bu zamanda maddi olarak anne-babanin calismasi gerekiyor. Biz de de maddi olarak sikisiklik var tabii :)) Ama ben bakabildigim kadar bakmak istiyorum. Boyle bir imkanim oldugu icin cok mutluyum... Simdilik :))


aytude

herkesin şartları farklı. bunun standart bir cevabı yok. mesela benim çalıştığım kurumun kreşi var, 0-3 yaş, çalışabilirim. Beraber gidip beraber geliriz, benden ayrılmamış olur diye düşünüyorum. 6 ay bitince çalışmaya başlayacağım ben de. Kreş olmasaydı nasıl olurdu bilemem ama, düşünüyorum cevabını bulamıyorum. Ne annem İstanbul'da ne de kayınvalidem. Bakıcı da ayrı bir sorun.


ezgik

ilk bebeğimde çok tecrübesizdim, daha asaleti tasdik olmamış bir memur...4,5 aya kadar izin ve raporla geldik, sonra işe başladım kendimi kandırarak/ikna ederek, bir sürü bebek ayrılıyor annesinden alışacak vs diyerek çok üzüldüm ama kendimi frenledim galiba, karşı komşumun bakıcımız olması da rahatlattı beni biraz, ama aradan geçen 4 yıl-2. bebeğim doğduktan sonra ve hala ona ben bakıyorken- bu durumu benim için çok acı yapıyor, şimdi oğluma baktıkça gözlerim doluyor...
2. bebeğimde tabiri caizse kaşar memur oldum, heyet raporu vs çekinmedim zorladım hala bebeğimleyim ve sanırım 8,5 aya kadar bakacağım...
Ancak artık daha sabırsız olmaya, sıkılmaya filan başladım, yemek yemiyor diye kızıyorum oğluşa vb. sanırım 3 yaşına kadar filan bakarsam o da ben de mutsuz oluruz...
en ideali sanırım sorumluluğu paylaşacak bir bakıcı ile beraber bakmak bebeğe:) annenin kendine vakit ayırabilmesi filan da lazım...
İlk oğlum 22 aylıkken eşimin kurum kreşine başladı taşınmamız dolayısıyla tam 1 ay ağladı ve ben yine kendimi frenledim alışacak vs diye... şimdi diyorum ne kalpsiz anneymişim... ikincibebeğim pişmanlıklarımı yüzüme vuruyor tokat gibi, doyasıya üzülüyorum bazı durumlara... gözlerine bakınca bebeğimin nasıl ayrılacağım sendeb diyorum, oysa ilk oğlum 1,5 aydır gündüzleri beni görmüyordu 6 aylıkken..
bilemiyorum, bir tarafta akıp giden hayatımız, bir tarafta çocuklar, maddi imkanlarım elverseydi en azından 1 yıl kendim bakardım dişimi sıkıp, en güzeli de bir yardımcı ile beraber 3 yaşına-kreş çağına kadar kendisi bakması bir annenin sanırım...


EmineKartal

Aslinda gönül diyor ki kendin bakmalisin. Ama beyin diyor ki calismalisin, bunca sene okudun kafa patlattin. birkac sene sonra is basvurusu yaptiginda hem yaslanmis, hem de paslanmis olacaksin evde otururken, kim seni ise alsin bir daha; sonra cocuklar okula baslayinca gidersin altin günlerine... Tabii bu beyin en olumsuz tarafindan bakiyor hayata, o kesin:) Sonra gönül diyor ki, yook caniiim o kadar da degil, bir is bulurum elbet, su üniversite, bunca tecrübe; hem yas demek olgunlasmak demek; nerden cikariyorsun altin günlerini; hem fena mi altin bayagi pahali:) hem annenin cocuguyla tüm gün birlikte olup sifir vicdan azabiyla yasamasindan daha düzel ne olabilir ki... Sonra beyin hatirlatiyor: yalniz bu arada yemek yapilacak, ev düzenlenecek, cocugun gelisimi icin internet takip edilecek, kitap okunacak; ee biraz da kendine vakit ayiracaksin, evdesin diye öyle salas salas oturmak yok esofmanlarla, bakimdi, maskeydi, kuafördü; ee hic olmadi kendin icin bir saat ayiracaksin günde, bir roman okuyacaksin en azindan, hatta arkadaslarinla cene calacaksin yarim saat. Sonra beyin tekrar soruyor: nasil olacak bunlar, mümkün degil; sadece haftasonlarini hayal et; canin cikiyor evde, yemekti, düzendi, cocuktu, oyundu, uykuydu, banyoydu, gidilecek yerlerdi, alisveristi ... yetisebiliyor musun, cevap yine beyinden geliyor: HAYIR! peki nasil olacak bu calismayan annelik? gönül diyor ki, amaaaan nolacak bir kadin geliverir haftada bir temizlik icin olur biter, ütüydü falan halleder, sen tüm zamanlarini cocuguna adarsin nolacak... Sonra beyin cevap veriyor: ee hani bakimdi, kendine zaman ayirmakti. gönül cevap verir: ee evet haklisin temizlik gitti, cocuga daha fazla zaman koyduk olmadi, cocuktan almayalim, söyle yapalim, her gün gelsin bu kadin; yemekti, temizlikti falan, hatta bazen cocukla ilgilenmekti yardimci olsun ne var bunda. sonra beyin sorar: eee para? sen de calismiyorsun, nasil olcak bu is? gönül der ki, o da tamam, evden calisayim ben o zaman, ne var bunda, su bilgisayar degil mi her gittigim yerde karsisina oturdugum, evimde otururum. beyin der ki, Türkiye'de yasiyorsun hatirlatirim. sanki yapmadigin sey, arastirmadin mi, arastirdin, ne cikti part time is bile bulamadigin bir ülkede evden calismak hayali de nerden cikti. gönül cevap verir: ama Özgüranne yapiyor oluyor, ben de isterim ben de. (burda beyin Türkologlara yönelik islerle ilgili ayrintili bilgi veriyor, siz okumasaniz da olur diye geciyorum:) ) velhasili beyin yine Türkiye kosullarinda is bulamacagimizdan bahsediyor. o zaman gönül elindeki son kozu oynuyor: calismayayim her gün kadin gelsin eve ama biz kit kanaat gecinelim. beyin cevap veriyor: sence yapabilir misiniz? gönül: bilmiyorum diyor, yasamadan öngöremiyorum. ama olur belki. beyin diyor ki: yook su standart kosullarin altina düsmek hem seni hem de esini strese sokar, bir kere yazin tatile gitmeyi kafanizdan cikarmak zorunda kalirsiniz... gönül pes ediyor: napalim o zaman diyor... bu arada gönül, calismadan yardimcili bir ev hayali kurarken yavastan vicdan azabi cekmeye basliyor, ben evdeysem kadinin ne isi var cocugumla, gitmeyiveririm kuaföre, ben ilgilenirim cocugumla diye... beyinse dillendirmedigi su mevzuyu düsünüyor: yaa bizim calismayan annelerimiz nasil yapmis bunu? hem ev islerine hem bizlere bakmislar, her seyi de yapmislar, hic de söylenmemisler, nasil oluyor bu?!?
bu sirada ben ne mi yapiyorum: is yerimde bilgisayar basinda nurturia okuyorum.
not: cogu pzt. ise gelirken oh be dünya varmis, iste azcik dinlenirim, kafam patladi evde diye geliyorum... peki siz?


Kaymacina

Amerikan firmasında müdürüm. Oğlum 8 aylıkken işe döndüm.Pişman değilim, çalıştığım için mutluyum, bakıcı problemi yaşadık ama sonunda birini bulduk. Ben de çalışan annenin çocuğuyum,bunun hep bir avantajını yaşadım,oğlumun da yaşayacağını düşünüyorum.Önemli nokta işten döndüğünüzde hiçbirşeyle ilgilenmemeniz ve sadece çocuğunuzla vakit geçirmeniz, o zaman evde olmakla bir farkı kalmıyor diye düşünüyorum.Dolu dolu vakit geçirmek açığı kapatıyor. Çalışmaya alıştıysanız uzun süre evde oturamazsınız,bu sizin sinirlerinizi gerer ve ister istemez çocuğunuzu gerersiniz, başka şeylere kafa yormaya başlarsınız yine bir şekilde çocukla vakit geçirmez ama bununda farkına varmazsınız.Çalışınca ev-iş ayrımını yaparak bunu dengede tutabiliryorsunuz,yoksa yok internet yok evi süpüreyim,komşuya çaya gideyim derken işte geçireceğin vakti güya çocuğun yanında ama onsuz geçirmiş olabiliyorsun.
Tabi ki bunu herkes yapacak diye birşey yok, bilinç anneler buna muhakkak dikkat ediyordur ama bilmiyorum ben çalışmamayı hiç aklımdan geçirmedim sanırım yani bir alternatif değildi bu benim için.



sumeyye

..


sumeyye

..


perihan

Henüz kavuşmadım yavruma, tam olarak karar verebilmiş değilim çalışmalı mı çalışmamalı mı? Bence işine göre, şartlara göre değişir. Sekizbuçuk yedi mesaisiyle çalışıyorum ben, işim evime yakın ama bu kadar uzun saatten sonra çocuğuma ne kadar faydam dokunabilir? Kayınvalidemin alt katına taşıdım evimi, bakılacağının garantisi yok ama yakında bir nefestir, başım sıkıştığında hemen kapısını tıklatabilirim. Patronuma da bir süreliğine yarım gün çalışmayı teklif etmeyi düşünüyorum. Ev işi diye kendimi hiç yırtmadım bugüne kadar, çocuk olduktan sonra da dert edeceğimi zannetmiyorum, olduğu kadar.


lugesya

Çalışan bir anneyim , kızım 5 aylıkken çalışmaya başladım. Çalışıyor olmayı kendim istedim, zorlama veya maddi sıkıntılar değildi ana neden. Ana neden; benim Çalışan bir birey olarak hem kendime hem de çocuğuma daha çok faydalı olabileceğimi biliyor olmamdı.
Kızıma Anneannesi bakıyor belki bunun da rahatlığı ile böyle söylüyorumdur ? 

beni ilk başlarda tek huzursuz eden şey acaba kızım Annesini unutur mu ? Annesi olarak beni bilmez de A.annesini bilir miydi ? Ki butun bunların booş düşünceler olduğunu yaşayarak gördüm

Hatta ben çalışan üretken bir anne olmanın kızım için daha iyi bir şey oldugunu düşündüm hep


Ulku

bu konuda kafam cok cok karisik. hepinizin yazdigini dikkatlice, satir satir okudum. ben de calisan bir anneyim, cok buyuk sIzIlarIm var icimde. kendime pay cikarmaya calistim yazdiklarinizdan.

evet calisiyorum, evde olmak beni hem cok yorardi hem mutsuz edebilirdi (cocuklari ayirt ederek kendime birey olarak baktigimda). yani mesela ev isleri hic bana gore degil, elim yatkin degil, yorar. isimde birseyler uretmeyi de seviyorum, o sekilde hem dunyaya hem kendime ev hanimligindan daha cok sey kattigima inaniyorum. yanlis anlasilmasin, ev hanimligini kucumsemiyorum, tam tersine bana cok zor geliyor, beceremiyorum, guzel birseyler cikartamiyorum ortaya.

isin icine cocuklari da katalim, ama yine birey olarak bakalim. kucuk kizim 6.ayini doldurana dek ikisiyle beraber evdeydik. iki kucuk cocukla ilgilenmek ciddi anlamda yoruyordu beni. ama bu yorgunluk beni utandiriyor. cocuklar eziyet etmez, yormaz, o yorgunluk degil, onlarla birlikte vakit gecirmek, onlarin hayatina katilmaktir..

simdi soyle dusunuyorum. ekonomik sartlar bir yana, kendi mutlulugumu dusunerek calisiyorum, bencil miyim? evet cok bencilim, onlarla mutlu olmayi beceremiyorsam, onlarsiz saatlerimde mutluysam, onlarin hayatindan, mutlulugundan mi caliyorum? benim beceriksizligim, benim yetemeyisimdir bu. evet 6 ay boyunca her gun yoruluyordum, ama onlar cook cok mutluydu, bir gun olsun bensizlikten dolayi, ozlemden dolayi aglamadilar.

simdi aksamlari ne oluyor, anne anne diye kucagima kosan, kucagimi, gogsumu paylasamayan iki tip.. bazen yarim saat-1 saat boyunca oyle birbirimize sarili duruyoruz. baslarini yasliyorlar, yuzumu oksuyorlar. hani kaliteli zaman deniyor ya, calistigimizda aksam daha cok kaliteli zamanimiz oluyor, deniyor ya. sarilmak, dokunmak kalitedir bence, iste biz aksama kadar bu kaliteden mahrum birakiyoruz yavrularimizi.. ozellikle uykulari geldiginde kokumu ararlar, baslarini bana yaslamak isterler, veremiyorum..

bir de annelik-babalik durumlari var. babalari da benim kadar vardir hayatlarinin icinde. banyo yaptirma, yemek yedirme, alt degistirme, tuvalete goturme, oyun oynama.. ama bu anneye baglilik, ille de anne kucagini isteme dogustan gelen, icten gelen birsey sanirim. nasil ki emmek icin kucucuk bebe anne koynunu ariyorsa bu da oyle birsey heralde.. bu yuzden mi arastirmalar 3 yasina kadar anne olsun, annesinin gozunun icine baksin, aradiginda annesini yaninda bulabilsin diyor acaba? yani bu, hayat bicimiyle, ogretilerle, ataerkillikle, yani nesnel olan herseyle ilgili degil de yonlendirilemeyen hislerle mi ilgili?

yani evet, olayin bir de bilim yonu var. arastirmalar var. 0-3 yas onemli deniyor. nerde okusam ayni sey karsima cikiyor: saglikli bireyler icin anne ilgisi diyorlar.. bunlari da gozardi edemiyorum..

son olarak.. kendi cocuklugumu dusunuyorum.. annem ogretmendi, babam subaydi, turkiyeyi dolastilar cocuklugum boyunca. beni de birkac ayligina anneannem ve teyzeme biraktiklari olurmus. hep anlatirlar. annemler gittikten bir sure sonra gozlerim kapanirmis (sisermis ve iltihaplanirmis), doktor sebebini bulamazmis. annemler geldiginde o goz ayni gununde acilirmis, ve annem gidene kadar bacagina yapisirmisim. tuvalete giderken bile ayiramazmis, oyle yapisik yasarmisiz.. yine birakip gitmesinden korkarmisim... bu yonde de arastirmalar var, bebeklerde anneyi kaybetme duygusu/dusuncesi cok guclu oluyormus... simdi mesela her gun beni kaybettiklerini mi dusunuyorlar?

butun bunlarin altinda ezliyorum ve kendimi sucluyorum. yetmez mi iki lokma ekmek, yetmez mi evde onlarla birlikte mutlu olmak? neden disarilarda birseyler ariyorum?



Cevaplamak için Üye ol