Çalışmak mı, bebeğe bakmak mı?

Ulku soruyor: 10

Calisan anneler, bebeklerimize ne kadar kendimiz bakmaliyiz, kacinci ayda ise donebiliriz? Anne bakimindan uzak buyuyen bebeklerde sorunlar gorulur mu? Kucuk bebeklerimizden ayri kalmaktan memnun muyuz, bizi huzursuz eden nedenler neler? Bu konudaki anne icguduleri ve bilimsel arastirmalar nelerdir, hissettiklerimizi ve bilgilerimizi paylasalim mi?

Bu soruyu cevapla

150 Cevap


zeynepanne

gülcan içim parçalandı. benim de çok yakın arkadaşım var. annesi 3 çocuğunu bırakıp aynen seninki gibi gitmiş almanyaya çalışmaya. bunları anneanne-dede büyüttü. seneede sadece 6 hafta görebildiler anne -babalarını.  hala da oradalar annesiyle babası, kopamadılar almanyadan.
o da anne olduktan sonra daha da bağışlayamıyorum annemi der hep..
çok mutlu ve iyi bir insandır kendisi, ama böyle bir geçmişi var...


Aysegul_

gerçekten de 3 yıl ücretli izin olmalı yahu :) zeynepanneye de katılıyorum önceden çalışıyor olan insanlara çok zor geliyor evde olmak. ben şu an 5 aydır evdeyim şimdilik işler yolunda bebeğim çok küçük henüz, evde olmanın tadını çıkarıyorum ama bunun sürekli hal almasını ister miydim? zannetmiyorum. o yüzden ben kendi imkanlarım ve mesleğimin izin verdiği ölçüde işimi en asgariye indirmeye çalıştım. evde bakacak insan da olsa sen iş yapmıyor olsan da bir meslek sahibi olup onu icra etmemek, zeynep hanım ayşegül hanım olmamak kabul edilebilir mi? valla bilemiyorum kafam karıştı :)


ezgik

ha bir de bize dökülen emekler mevzusu var, yani okuyalım bir yerlere gelelim diye ailemiz az çaba sarfetmedi... ben kendi adıma ünv boyunca istediğim bankacılık sektöründe tek geçilen bir kurumun teftiş kurulu sınavını kazanmış  ancak hemen evlenip anne olmak istediğimden reddetmiş olmam, 24 yaşında anne olarak yurtdışı master olanağımı geri tepmiş olmam, şimdi de çocuklar küçük, eşim gelemez vs diye dünyanın en güzel yerlerinde tayin yapabilme şansımı ertelemem nedeniyle kendimden de çok fazla şey verdiğimi aslında, ve bir- bundan sonra vereceklerim de dahil- çocuklarıma ben sizler için bunu bunu kaçırdım diyerek onları da mutsuzluğa itme ihtimalim nedeniyle çalışmaya dönmenin en sağlıklısı olduğunu düşünüyorum sanırım...
pamukelma benim bu tahammül olayına çok ihtiyacım var çok fazla bağırır oldum büyüğe, yemeyince küçüğe bile kızıyorum:( daha large olabilmeli... birbirimizi sabır konusunda teşvik etmemiz önemli... bir gün yurtdışında 2 çocukla-yaş farkı az 2 çocuk- yaşayan ve 24 saat çocuklarıyla kendisi ilgilenen bir arkadaş demişti, şimdi dünyada kaç anne vardır gecenin bu saatinde çocuklarını uyutmaya çalışan, tek ben değilim deyip kendimi avutuyorum... doğru aslında bizim açmazlarımızı, kırıklıklarımızı yaşayan kim bilir kaç anne vardır...


senayc

pamukelma,çok çetrefilli br konu bu.
Gülcan,çok kötü oldum inan. boğazım düğümlendi
ben şans eseri,finans sektöründe çalışıyor olmama rağmen denk geldi ve 10. ay bitene kadar kendim baktım,ücretisz izin alabilmiştim. sonra çok iyi bir bakıcı bulduk,ben gönül rahatlığıyle işe başladım. Neredeyse güle oynaya başladım işe. Evde olmak beni çok yıpratmıştı. Sadece anne olmak bana yetmedi, Şenay Hanım ve yiğit in annesi olmak ise beni daha mutlu etti. Mutlu çocuk=mutlu ebbek e kesinlikle katılıyorum.
Taaa ki,şimdilerde oğlum 3 yaşına girmek üzere ve ondan ayrılmak sabahları kreşe bırakmak hiç olmadığı kadar zor geliyor. Dün 1 hafta izinden sonra işe başladım,bütün gün ağlamaklıydım,oğlumu özledim diye. Şimdi imkanım olsa, sanki işi bırakacakmışım gibi hissediyorum. Maddi olarak mümkün değil aslında.
bir yandan da biliyorum ki evde oturmaya başlayınca,ben sıkılırım,boğulurum,duvarlar üstüme üstüme  gelir,nefes alamam. ev işlerinden de nefret ederim.
sonuç:sonuç felan yok. Hem ağlarım hem giderim gibi bir şey. evde yapamıyorum,oğlum yanımda olmadan da yapamıyorum. böyle geçiyor günler.
Ev de yardımcı felan da olsa beni kesmez,ben üretmeyi seviyorum,yaptığım işi de seviyorum. Keşke evden çalışıyor olabilseydim,işim de müsait aslında ama patronuma ters gelir.  evden çalışıyor olabilsem süper olurdu.


sumeyye

..



EmineKartal

ah part time ahh ne kadar isterim, ne zamandir ararim. elin memleketlerinde her türlü part time calisma imkani varken, bizimkinde niye böyle bilmem... bir de yolu da ekleyince coluktan cocuktan 12 saat uzakta olmak ahhh ahhh...


zeynepanne

aslında uzun zamandır düşünüyorum, bizden geçti artık da, kızlarımız için birşeyler yapmamız gerek.
gerek doğum sonrası çalışma, part time çalışma, ücretsiz izin konuları, gerekse emzirme izni konularında yasalarımız, ihtiyacımız olanın çok gerisinde.
bunun için sesimizi duyurmalıyız. ama nasıl?


Ulku

zeynepanne, benim de ara verdikten sonra geri donme sansim pek yok. gerci evlendigimde de (evlilige uyum saglayayim, yemek yapayim orgu oreyim diye) ara vermistim 1.5 yil, sonra babamin agir hastaliginda tekrar ara verdim, bunlarin sonrasinda sans ile yeni is buldum. is gorusmelerinde bu arayi aciklamak zor oldu. cunku isverenin iyi bir es/iyi bir anne olmaya calisan birine degil hirsli, gozunu is burumus (ki ben onlardan hic olamadim) birilerine ihtiyaci oluyor.


Ulku

senay, iste demek istedigim bu, uretmeyi seviyoruz tamam ama yavrularimiz da bizi, bizimle olmayi seviyor. evet calismazsak mutsuz oluruz, onu da yansitabiliriz ama bunu yansitmak bizim eksikligimiz degil mi?


Ulku

peyibal :) sey de olabilir, daha once yazildigi gibi, hem evde olup hem baskasina yaptirmak (o da gozunu cikarmak olur artik, di mi). onun icin de ucretli izine ihtiyac var. zaten bu yaninda olma durumu 3 yasina kadar gerekli benim icin. sonrasinda kres olmali deniyor.

zeynepanne, evet birseyler yapmali. bu konuda bir AB standarti yok mu acaba? her konuda oluyor.
uzerinde duralim, sivil bir hareket baslatalim.



Cevaplamak için Üye ol