Çalışmak mı, bebeğe bakmak mı?

Ulku soruyor: 10

Calisan anneler, bebeklerimize ne kadar kendimiz bakmaliyiz, kacinci ayda ise donebiliriz? Anne bakimindan uzak buyuyen bebeklerde sorunlar gorulur mu? Kucuk bebeklerimizden ayri kalmaktan memnun muyuz, bizi huzursuz eden nedenler neler? Bu konudaki anne icguduleri ve bilimsel arastirmalar nelerdir, hissettiklerimizi ve bilgilerimizi paylasalim mi?


150 Cevap


Ulku

canim, sgk acisindan, dogum izni durumlari falan nasil? primlerin yatmaya devam ediyor muydu? dogum izni alabilecek misin?


zeynepanne

feriha hiç huzursuz olma canım.
ne demişler, su yolunu bulur. çocuk sahibi olma konusunda daha şimdiden bu kadar olumlu düşünen bir işyerinin, doğum sonrasında sana sorun çıkaracağını sanmam.
hayırlı uğurlu olsun.
gelen bebek kısmetiyle gelir derler ayrıca ben de inanırım. her bebek bir bereket getiriyor aileye...


busraa

gerçekten ben de inanıyorum bu bebeğimin şansı, doğum izni de alabileceğim.Ama bebeğimi kimselere baktırmayıp, ben kendim baksa mıydım düşüncesinden kurtulamıyorum. İnsan doğumdan ne kadar zaman sonra işi özler acaba? Ya da işi özler mi?


BlogcuAnne

Bu sorunun direk muhatabı olarak gördüm kendimi nedense... "Çalışmayan anne yoktur, evde çalışan anne vardır" inanışının savunucusu (!) olarak herkesin bu soruya vereceği cevap kendi koşullarına göre değişecektir diyorum.

Ben ilk bebeğime hamileliğim sırasında işi bıraktım. Tam 4 senedir maaşlı bir işte çalışmıyorum. Ancak ilk oğlum 2 yaşına gelince evde oturmak bana çok fazla geldi. 2 buçuk olduğunda ise kafayı yemek üzereydim ki blog tutmaya başladım.

Ondan beri düzenli olarak blog yazıyorum. Benim "işim" oldu bu...

Çünkü fark ettim ki evde sadece çocuğumla ilgilendiğim zaman tatmin olamıyorum ben. Dolayısıyla da kimse... Kendi egomu besleyecek bir şeyler yapmam lazım.

Bence bu sorunun cevabı annenin ne şekilde mutlu olduğunda gizli. Çalışmayan mutsuz anne, çalışan mutlu annenin yarısı kadar faydalı olamayacaktır ailesine...


Ulku

blogcuanne, denemek isteyip de yapamadigim hayatin icindeymissin. olabilecekler hakkinda bir fikir verdin, belki beni bekleyen de boyle birseydi.. ama yine de sen sayilmazsin sanki? bebegimin beni istediginde bana dokunabilmesiymis benim derdim, onu anladim..



Yasemina

Az ve oz: kesinlikle calismak.

Marka ve patent vekiliyim. Dogum iznim biter bitmez geri dondum, hem de cok isteyerek. Her zaman calismak icin yasadıgıma inandım, yasamak icin calismadım. Gecen hafta, ornegin, kızıma annem ve esim yanımda oldugu halde maximum 6 gun ust uste bakabildim. Tum gun onunla ilgilenmek bana gore degil, ne kadar sevsem de fittiracak gibi oluyorum her gunun sonuna dogru. Bugun ise kosa kosa geri dondum, iznimi isteyerek yarıda kesmek suretiyle. Artık izinlerimi komple hafta degil 4'er gun almaya karar vermis durumdayim, ve kendimi boyle cok daha dengelenmis, cok daha positif hissediyorum. Garip ama gercek.


BlogcuAnne

Yaseminaaa - bu anlattıkların "çalışmayan" bir anne olarak bana inan garip gelmedi. Sanırım seni anlıyorum.

Benim senin kadar tutkuyla bağlı olduğum bir işim olsaydı bırakamayabilirdim.

Ne mutlu ki sana ne istediğini bilerek, bilinçli bir tercih yapmışsın.


Yasemina

Cok sagol Blogcu Anne

herkes seni garipserken birilerinin anlaması var ya cok guzel birsey
isime degil calismaya tutkuyla bagliyim. Tek cocugum, yasitlarim hep az oldu etrafımda, o yuzden kendimi okumaya ve haywanlara vermis durumdayim kucuklugumden beri. Cocuk surpriz oldu benim icin, hala da zorlanıyorum, garipsiyorlar beni ama napabilirim...

Herseyi yeri ayrı. Kizim herseyin uzerinde ama hayat cok katmanlı komponentlerden olusuyor benim icin. Itici temel gucu ise kizim. O olmazsa hicbirsey olmaz.


perihan

Çalışmak çocuk bakmanın yanında çok çok basit kalıyor sanki:)


Yasemina

Cocukken annemin ve cevremin anlayamadıgı saldırgan tepkilerim vardı, bu yuzden psikiyatra goturmuslerdi beni. Annem ve bana diger bakanlar bazı seyleri kendim basarbilmem icin yureklendirmediler beni, bende basarma arzusuyla saldırmayı secmistim iser istemez herhalde. hatırlıyorum da kuzenim dogdugunda bana bebek arabasını itmeme bile ilk zamanlar izin vermezlerdi. Boyle yapa yapa icimdeki minimal cocuk sevgisi de koreldi ben de kendimi okumaya verdim. Obsesif duzenli ve hata kabul etmez (huyum kurusun) yapım yuzunden toleransım hep bi dusuk oldu. Hala kendimle mucadele ediyorum daha duzgun bir insan olabilmek icin. Gunah cikarmak da yetmiyor, hakikaten inanmak ve cabalamak gerekiyor.



Cevaplamak için Üye ol