Çalışmak mı, bebeğe bakmak mı?

Ulku soruyor: 10

Calisan anneler, bebeklerimize ne kadar kendimiz bakmaliyiz, kacinci ayda ise donebiliriz? Anne bakimindan uzak buyuyen bebeklerde sorunlar gorulur mu? Kucuk bebeklerimizden ayri kalmaktan memnun muyuz, bizi huzursuz eden nedenler neler? Bu konudaki anne icguduleri ve bilimsel arastirmalar nelerdir, hissettiklerimizi ve bilgilerimizi paylasalim mi?

Bu soruyu cevapla

150 Cevap


Ulku

benim kuzular da sabah 7 cikiyorlar aksam 7 evde oluyorlar. 12 saat! cok fazla.
sedanin istediginden istiyorum, yari zamanli bir is.
evet babam cok hakliymis, ogretmen olmaliymisim, hem de muzik ya da resim ogretmeni (onlarin ders saatleri daha az ya).


ildeniz

yani çalışan bir hamileydim fakat bebeğim için işimi bıraktım fakat muhakak  dönmeyi düşünüyorum.çünkü bir çok açıdan çalışan anne olmak bence kaliteli iletişim  kurmayı kolaylaşıyor kadın kendini değerli ve işe yarar hissettiğinde daha mutlu oluyor ve bu da onu dışarıya karşı daha mutlu yapıyor bi de birikim yapma durumu var maddi durumunuz ne olursa olsun birikim yapılması şart bence .bu yüzden bence çalışmak en doğrusu.


nilaylilayla

maddi birikim ,çocuğun 0-3 yaş arası edinmesi gereken manevi birikimden önemli değil bence...asla bebeğimi bir başkasına bırakarak ilerde daha iyi şartlarda okusun vs.diye birikim yapmayı düşünemem...çalışan annenin daha kaliteli iletişim kurduğu ise annelerin kendilerini kandırma mekanizması olsa gerek:)
0-3 yaşta her ne olursa olsun bebeğin yanı ..anasının koynudur..bilimsel açıdan da bu böyledir..o yüzden açlıktan ölmüyorsak bebeğimi bakıcıya bırakp çalışmayı düşünemem..böyle bir lüksüm yok.


Taita

bebeğe bakmak diyorum gerisi hikaye.. eğer imkanın varsa 3 yaşına kadar kal yanında arkadaşım.


ildeniz

haklı olabilrsiniz ben çalışan bir ailenin çocuğum hiç dezavantaj olmadı aksine daha iyi olduğunu düşünüyorum.eksikliğini hiç hissetmedim.aksine eğitimim sosal çevrem ve değerlerim üzerinde olumlu etkileri olduğunu düşünüyorum zaman planlaması doğru yapılırsa sorun olmaz.



zeynepanne

daha son derece yeni anneler olarak böylesine iddialı hükümlerde bulunmanızı tecrübesizliğinize veriyorum.
ben de şöyle diyebilirim, "bebeğim için işi bıraktım, onun için herşeye değer" repliği de, bırakabileceği doğru dürüst bir kariyeri olmayan annelerin kendini kandırma mekanizmasıdır.
ne kadar sinir bozucu değil mi?
atıyorum, ayda 10.000 tl gelir getiren bir işiniz, altınızda şirket arabası, tüm ailenize sağlık sigortası olan bir işte çalışıyor olsaydınız, işi bıraktığınızda seneler sonra aynı koşullarda iş bulmanız neredeyse imkansız olsaydı da aynı şeyi söyleyebilecek miydiniz? tabi kocası çok zengin olup da onun parası ile evde yardımcılar eşliğinde, lüks içinde yaşayanları tamamiyle hariç tutuyorum...

herkesin koşulları, imkanları ve de tercihleri farklı. o yüzden kullandığımız ifadelere lütfen dikkat.

ayrıca bu yaşıma kadar pek çok çalışan-çalışmayan anne gördüm. çalışmayan anne çocuklarının çalışan anne çocuklarınagöre üstün olduğu hiçbir platform görmedim henüz. ne duygusal, ne zihinsel, ne de fiziksel açıdan...belki bu da çalışan bir annenin kendini kandırma mekanizmasıdır...
ama ODTÜ mezunu diplomalı ev hanımı arkadaşlarım, uzun süre ara verdikleri için iş bulamaz yırtınırken, ben çalıştığıma bir yandan şükrediyorum.

işten ayrılın çocuğunuza siz bakın diye bağrınmak yerine, enerjimizi; daha uzun süre emzirme izni, daha uzun süre doğum izni, doğum sonrası part time çalışma olanağı gibi konularda hak talep etmeye harcamamız gerektiğini düşünüyorum. kendimiz için değil artık, büyüteceğimiz kızlarımız için...


mira_ra

zeynep anne sana  çok  katılıyorum.çok  yoğun bir günün   ardından  ofiste  yazıyorum bu satırları.. kafamı  toparlayabilseydim eğer bende  senin gibi  yazardım sanırım... hala emziriyorum öğlenleri eve giderek  koşa koşa ve bana  artık nerdeyse  artık yemeğe  çıkmasan gibi  bakışlar  gelmekte o kadar  yoğunum yani...  kızım hayattaki  tek önceliğim... onun için ev kredimiz  için çalışmak  zorundayım eve  gidince herşeyin odağı küçük kızım... artık alıştık... ilk zamanki duygusallık  yok... kabullendik.. bu böyle  olmak zorunda... hepinize iyi mesailer  hem evde hem işte....


ildeniz

çok mantıklı bende aynı fikirdeyim planını yaptığım şey bu arkamda bana destek olan bir ailem var bende kendi yavrum için  neden fedakarca davranmayım ki?bana inan ki eğer hamileliğim riskli olmasayd işimi bırakmazdım ama sağlıklı bir bebek dünyaya getirdiğimde elbette eve elim kolum dolu gelmek kendi alın terimle bir tek çorap olsun çocuğuma almak isterim.sana kesnlikle katılıyorum


fatosd

benim kızım 3.5 aylık 1 ay sonra işbaşı yapıcam, ama inanılmaz vicdanım rahatsız sürekli rüyama giriyor nasıl bırakıcam bilemiyorum,kafayı yemek üzereyim.sizlerede böyle oldumu. neler önerirsiniz


didoba

Ben de şu yasal izin bitse de işe başlasam diye bekliyordum ama 1 ay ücretsiz izin aldım. maalesef.çünkü ipek  biberon almıyor. bakıcımızla bu sorunu aşmamız lazım öncesinde.
Oğlumun doğumundan sonra 35. gün çalışmaya başlamıştım hem de ne tempo. şehirlerarası duruşmalar. süt sağmak için uygun tuvalet,  baro odası aramalar, zaten gece 3 te yola çıkmışım, eve gelişim bazen geceyi buluyordu. oğluma doyamıyordum. o zaman demiştim bi daha bebeğim olursa en az 6 ay yanında olmalıyım ve sütümü direk benden almalı diye. şimdi de gün sayıyorum işe dönmek için. çünkü bu şekilde ruh sağlığım o kadar bozuk ki ne oğluma ne de kızıma layıkıyla annelik yapabiliyorum. sabır sınırm oldukça düştü. en ufak bi aksilikte oğluma kızabiliyor, ya da plansız gelen kızım için kendimi hırpalıyobiliyorum.
çalışırken işten döndüğümde oğlumla 1 saat vakit geçiriyorsak o 1 saat dolu doluydu. akitiviteler, oyunlar, şarkılar. şimdi toplamda 1 saat ilgilenemiyorum. herşey darmadağın.
en güzeli ben çalışayım. şöyle işe giderkenki bakımlı hallerim geri gelsin, iş yerinde sadece "Didem Hanım" olayım, o motiveyle evde annelik görevimi en güzel şekilde yapayım. kısacası full time annelik ve ev hanımlığı bana göre değil.  



Cevaplamak için Üye ol