Çalışmak mı, bebeğe bakmak mı?

Ulku soruyor: 10

Calisan anneler, bebeklerimize ne kadar kendimiz bakmaliyiz, kacinci ayda ise donebiliriz? Anne bakimindan uzak buyuyen bebeklerde sorunlar gorulur mu? Kucuk bebeklerimizden ayri kalmaktan memnun muyuz, bizi huzursuz eden nedenler neler? Bu konudaki anne icguduleri ve bilimsel arastirmalar nelerdir, hissettiklerimizi ve bilgilerimizi paylasalim mi?


150 Cevap


nilaylilayla

zeynepanne ,anneliğin eskisi yenisi olmaz..iddialı hüküm değil , bu benim yaşam görüşüm...çalışan bir annenin çocuğu olarak, o işteyken kardeşime bakmak zorundaydım ve hergün ama her gün annemin çalışmaması için dua ederdim..ki o zaman 8 yaşlarındaydım,o yaşta bile ne kadar travmatikti..ben etkilenmedim diyenler ne kadar samimi merak ediyorum doğrusu..10000 tl alsamda 1000 tl alsam da aç kalmadığım sürece bebeğimi kimseye bırakıp işe gidemem...hele ki evde sıkıldım bunaldım giyinip kuşanıp işime dönmem lazım vs..böyle görüşlerim olamaz...çalışan anne çocukları zihinsel ve fiziksel acıdan eksik olmasalar bile kesinlikle duygusal açıdan eksiktirler..evlenip çocuk sahibi olmayı düşünmeseydim çalışırdım...annelik ve kariyer birlikte olamaz..


ildeniz

henna sana katılmıyorum ben çalışan bir ailenin çocuğum ve milyonlarcası var.sonuçta biz türk kadınları en büyük hatayı burda yapıyoruz evlenince kocam die hayatımızı alt üst ediyoruz çocuk olunca da çocuğumuz için sonuçta aileye beğımlı özgüven eksikliği yaşayan ve annesi olmadan karar alamayan nesiller yetiştiriyoruz.bu yüzden bence hayatın devam ettiğini kabul etmek çocuklarımıza ayırdığımız zamanın kalitesini arttırmak,doğru iletişim kurmak  daha mantıkı.


BlogcuAnne

Zeynepanne- kelimesi kelimesine katılıyorum. Herkesin koşulları farklı. Sadece maddi değil, manevi koşulları da farklı.

Ve evet, bence de biraz zaman tanımak lazım bazı düşüncelere. Ben de ilk bir-bir buçuk sene boyunca "bebeğin yeri anasının koynudur" diye düşünüp sonrasında bunalmaya başlayınca "önemli olan annenin mutlu olması. Çünkü anne mutlu olunca bebek de mutlu"ya çevirdim felsefemi.

Anne çalışmayıp evde kalabiliyorsa ne mutlu. Ancak "çalışmak" bazı kadınlar için sadece maddi bir zorunluluk değil. Bunu uzun süre "çalışmayan" bir anne olduktan sonra fark ettim.


didoba

Benim annem de çalışan anneydi. hala çalışıyor ve bundan çok mutlu. bankacı olduğu için akşamları 8-9'dan önce gelmezdi. benden 12 yaş küçük kardeşime bakmayı geçtim. yemek, bulaşık, ütü herşeyden sorumluydum. ama kendimi ne fiziksel ne ruhsal eksik hissetmedim. çabuk büyüdüm kabul ediyorum ama bunun zararını görmedim. annemse çalıştıkça mutluydu ve hafta sonlarımız dolu dolu geçerdi. çalışmaktan hala o kadar keyif alıyor ki bu yüzden onu hiç suçlamadım. hele şimdi onu daha iyi anlıyoum. iş yerimin hukukçusuyum. doğum iznine ayrılırken maillerimi evden kontrol sözü vermiştim. geçen gün yine maiilerime bakarken eşim bana " iş deyince gözlerinin içi parlıyor" dedi. şimdi ben bunu hissederken ve evde mutsuzken ve bu mutsuzluğu çocularıma da yansıtıyorken niye evde durayım? herkese daha çok zararı var bu işin. o yüzden bu konuda yargılama yapmak yanlış. evde durup sürekli çocuklarıyla olan anne, çalışan anneden daha çok anne değil. 


ilal

Çalışmayan anne olarak düşncelerimi dile getireyim....
Çok samimi ve açık yazacağım...
Takdir edersiniz ki Türkiyenin ekonomik koşullarında ,Şayet aileden gelen bir varlığınız yoksa ailede tek kişinin çalışmasıyla,kira da oturarak yaşamaya çalışmak gerçekten güç..
Yaşanılıyor o ayrı konu fakat birde yapamadıklarınız,alamadıklarınız,takamadıklarınız süremedikleriniz v.s ler var...
Bunların içinde çocuğnuza alamadıklarınızda var..İşte bu gerçekten yıpratıcı..Benim kızım henüz küçük..Şuan çok fazla isteği olmuyorAma şu gidişatta gelecekte olacakları düşündüğümde,belki de kafama vuracağım ''neden çalışmadım ''diye....Bu işin maddi boyutu..

Gelelim annenin ruhsal durumu ,stres katsayısı boyutuna....
Hem ev düzeni,hem çocukla ilgilenme (araştırmalar yapma,kitaplar okuma da dahil),hem eşe özel ilgi,hemde kendine kalacak vakit..Hepsini gayet güzel yapıyorum diyen yardımcısız çalışmayan anne varsa..Ya hiç uyumuyordur,Ya da süper anne dedikleri format odur:)
Ben yapamıyorum...Çocuğumla ilgi sabit kalmak üzere diğerlerinde hep fire veriyorum..fire kısmıda kendimden oluyor genelde...Bu noktada da yukarıdaki maddi boyutu ekleyince stres katsayımı tahmin edin artık...Ha bunu çocuğuma yansıttığımı kimse söyleyemez ama...Oda benim hünerim...Çok nadirdir kızıma sesimi yükselttiğim..Olmuşsa da muhakkak muayyen günümdür...

3 yaşını doldurana kadarda bu durum sanırım böyle sürecek...Peki nekadar hoşnutum bu durumdan..buda tamamen benim yapımla ilgili...
Maddi şeyler çok önemli olmadı benim hayatımda..
Karnımız tok,açıkta değiliz,Yapmak isteyip yapamadıklarımızda var ama bunun yanında yapabildiklerimizde var..
elimdekilerle yetiniyorum,el becerilerim gayet çok birşeyler yaratabiliyorum hatta bazen onları satıp koşurak kızıma almak istediğim bir oyuncak yada giysiyi alabiliyorum..
Sosyal projelere vakit ayırıp maneviyatımı yükseltiyorum,kızım her istediğinle herşeyi bir kenara bırakıp oturup onunla oyun oynayabiliyorum(Bu cümle lütfen kimseyi üzmesin)
çalışıyor olsaydım gerçekten mutsuz olurdum yaşadığım bölgedeki ,özel sektör mesai saatlerini düşününce...
İş ve gelecek konusunda ki hedefim ise ,kızımıda iş hayatıma dahil edebileceğim bir konum yaratabilmek..bu da sanırım ticarette saklı...Bunu arayışarı ve deneyimleri içerisindeyim aynı zamanda...

çalışan annelerinde yapabildikleri alkışa şayan bence...Ben belki o vicdan yükünü kaldırabilecek kadar cesur yada güçlü değilim..en azından çok yorgunum:)

Bu meselede tamamaen bununla ilintili...annenin yapabilecekleri ve yapmak istedikleri ile ilgili..



Taita

Nurturia, insanların kendi görüşlerin dile getirdiği bir yer değil mi, ben mi yanlış biliyorum? Nasıl fikirlerimizi yargılayabiliyorsunuz? Öncelikle bunun üstesinden gelebilmeniz lazım.
Ayrıca ben çalışan bir anneyim. Kızım 10 aylıktı işe başladığımda. Mecburen başladım . Şimdi çok daha hem de çok çok daha pişmanım ki biraz daha dişlerimizi sıkıp idare edebilirdik. Belki 1 aycık daha kızımın yanında kalabilrdim. Kaliteli zaman geçirmek dedikleri şey gerçekten zırvalık. Çalışan annelerin kendi vicdanlarını rahatlatmak için söyledikleri şey. Hiçbir şey yapmasam da sadece onunla aynı odada oturmak bile bence paha biçilemez. Çocuğun psikolojisi açısından da öyle. 3 yaşına kadar anneye en bağlı ve korunmasız dönemleri. Bazen iş yerinde fotoğrafların bakıyorum kızımın ağlayasım geliyor. Ben nasıl el kadar bebeyi birisine emanet edip geliyorum diye.
Asla süslenip püslenmek, daha çok para kazanıp daha çok alım gücüne sahip olmak aklımın ucundan bile geçmez. Bence bir annenin yeri çocuğunun yanıdır. Çocuk da yaparım kariyer de diyenler çocuklarından fire verirler. Kariyerleri olur.


kuzum

neden " çalışmamalı" diyenler bunu "çalışmalı" diyenler kadar tepkilere maruz kalmadan söyleyemiyor? Neden çalışanların gönlü alınmak durumunda kalınıyor?


nilaylilayla

sahra m, dedimya çalışmak zoruda olmak ayrı bir konu...bebeğini başkasına bırakmak zorundasındır bir süre...ama bunu keyfi istemek... bilmiyorum...sanki yoğun bebek bakım temposundan uzaklaşmak gibi geliyor bana ...yada bende bir tuhaflık var ..ben kızımı 2 dakikalığına tutsun diye bile birine verdiğimde içim acıyo acaba hasta mıydı?acaba düzgün tutuyormu şu an?vs...gibi düşüncelere kapılıyorum hemen almak istiyorum elinden...
kuzum çok haklısın...önceki yorumumda yazdığım gibi...çalışan anneler her zaman bir vicdan azabı içerisinde oldukları için en ufak bir söyleme hemen tepkili cevap veriyorlar..bununla alakalı...yoksa kültür, eğitim, para kazanma isteği ,kendini işe yarar birey hissetme, vb..tarz şeyler bence bir savunma mekanizması ..bir arkadaşımın 1000 ytl kazandığı bir işi var ve 800 tl'yi çocuk bakıcısına veriyor.....niye diye sorduğumda evde çok bunalıyorum dedi...ikizleri 2 yaşında...e bunalıyosan niye doğurdun o yawrucakları ?bende üniveriste mezunuyum bu arada...


Yasemina

Henna,

Su cumlenin uzerinde gecmek istiyorum : "bir arkadasımın 1000 ytl kazandığı bir işi var ve 800 tl'yi çocuk bakıcısına veriyor.....niye diye sorduğumda evde çok bunalıyorum dedi...ikizleri 2 yaşında...e bunalıyosan niye doğurdun o yawrucakları ?"

Hayat her zaman bize isteklerimiz dogrultusunda cevap vermiyor veya evdeki hesap carsıya uymuyor. Anne olunca kisiligimizi, hayattan beklentilerimizi yeniden kesfediyoruz. Doguruncaya kadar "sen dogur, biz bakarız, bir tane olsun, yasın geciyor" diyen insanların cogu dogum sonrası etraftan sıvıştıgı gıbı dogrumadan once "annelik gibisi yok işimi de bırakıcam kendimi cocuguma adıcam" diyen annelerin de bunu yer yer yapamadıgını veya yaparken zannettikleri gibi anneligin tozpembe olmadıgını anladıklarını ısıtıyor, gozlemliyoruz. Annelik bir durtu, bir varolus amacı oldugu gibi calısmak da kişinin bir kimlik gostergesidir, yani calısan anne hem cocugu hem de kendisi icin, zorlu kosullarda varolmayı tercıh etmektedir (maddi gereksinimleri bir yana bırakırsak). O yuzden arkadasının kazandıgının 4/5 ını bakıcıya vermesine ragmen calısmayı tercih etmesi,  bence, takddir sayan, hem kendısı icin varolmayı seciyor hem de az cok yapacagı bırkımle cocugunun gelecekte maddi anlamda rahat etmesi icin gayret gosteriyor ve guclu anne durusu sergiliyor. Ben kendisine buradan bravo diyorum. Bunaldıgını ifade etmesi de samimiyetini gosteriyor, cocugun getirdigi tum zorluklara ragmen "yok iyiyim herseyiyle harika birsey annelik" dese daha mı ınandırıcı olurdu? 


nilaylilayla

ya zaten onu da düşündüm yani o annelerin bebeklerini yeterince isteyerek doğurmadığını,yoksa insan sen doğur biz bakarız dediler diye doğurur mu?çocuk oyuncağımı bu?

annelik gibisi yok işimi bırakıp çocuğuma bakıcam diyen anne, doğurunca yetersiz kalıyorsa yapacağı en mantıklı şey bir yardımcı almak olabilir..(ya eve yardımcı alır yada bebek ikizse eğitimli bir bebek bakıcısı olabilir...)
arkadasımın kazandığı paranın 4/5'ini bakıcıya verip çalışması kendisi için varolmayı seçmesi mi?çok garip geldi bu düşünce bana...geriye kalan 200 tl yatırım ile, çocuğunun gelecekte rahat etmesini sağlamak günümüz koşullarında çok zor...zaten o paraya bir kot alıyor anca...eeee işe giderken hergün aynı kıyafeti giymek olmaz dimi?olayın bir de bu yönü var...arkadaşım kazandığı bir aylık parayla kendısıne vakkodan 2 çanta alıp devam edıyor hayatına?nerede, neye yatırım?



Cevaplamak için Üye ol