Sinir krizleri ile başa çıkış yöntemim sizce doğru mu yanlış mı ?

sunny soruyor: 10

Malum 2 yaşa girdik, benim kızım doğduğundan beri sinirli bir bebek. Gerçekten bu siniri nereden almış bilmiyorum. Umarım ileride bu sinirli hallerini aşar.

Mesela anlatmak istiyorum şu dönemimizi ; arada aşırı gereksiz bir şekilde hiçbir şekilde irritasyon olmadan, ağlama krizine giriyor. Hem de ne kriz ! Yani o anda ne yapsam fayda etmiyor. Gören sinir hastası zanneder ! Ben de bakıyorum hiçbir şey fayda etmiyor, aman iyi naparsan yap diyip geçiyorum yan odaya , başka şeyle ilgileniyorum. Onu yok sayıyorum. Bu sefer iyice deliriyor, bacaklarımı çekiştiriyor, üstümü başıma saldırıyor. İlgileniyorum bakıyorum kriz devam ediyor, sonra tekrar yok sayıyorum. Sanki o odada yokmuş gibi hareket ediyorum. Kriz devam ediyor, bu arada o da sürekli ya kucağımda, ya eteklerimi çekiştiriyor yani temas halindeyiz. Bu şekilde bir 15-20 dakika minimum kriz sürüyor, hatta bir keresinde çare bulamayıp biranda yatağa yatıp uyuyor numarası yaptığım bile oldu !O da ağladı ağladı geldi yanına uyudu sonra. Nereye kaçacağımı şaşırıyorum, nasıl davranmalıyım ne yapmalıyım. O yokmuş gibi davranmasam ilgilensem de sonuç değişmiyor ve de sinirlerim yıpranıyor ben de bağırıp deliriyorum. Bu dönem çok zormuş, yalnız sadece bana yapıyor bunu. Ananesi ve dedesine anlatıyorum, çok şaşırıyorlar. Bu arada ek bir bilgi de çalışıyorum.


Bu soruyu cevapla


20 Cevap


fistikcik

Merhabalar,
Bu dönemi yaşayanlar mutlaka daha doğru bilgiler verirler. Haddim olmayarak sadece okuduklarıma ve hissiyatıma dayanarak çözümün kriz anında ortadan kaybolmanız, uyuyor gibi yapmanız ya da görmezden gelmeniz olmadığını söyleyebilirim.

Herhangi bir irritasyon olmadan demişsiniz ama mutlaka bir olay üzerine patlak veriyordur kriz. Biz yetişkinlere anlamsız görünen ama belki de onun için anlamı olan bir olay vardır ortada. Ya da o an bir şey olmamıştır, ama daha önce olmuştur. Hiçbir şey yoksa bile böyle görmezden gelerek doğru mesaj vereceğimizi düşünmüyorum.

Aletha Solter bebeklerin-çocukların ağlama krizlerinde yanlarında olup onun yerine duygularını dillendirmeyi önerir. Olaya yol açan durumu biliyorsanız bunu yapmak daha kolay tabii. Ama bilmiyorsanız da tahmin yürütebilirsinniz. Kimseye böyle davranmıyor, size yapıyor ve kriz anında size yapışık olmak istiyor. Söylemek istediği açık aslında : sizinle daha fazla olmak istiyor, özlüyor sizi, varlığınıza daha fazla ihtiyacı var. Ama bunu anlatacak kelimeleri bulamıyor henüz. Neye öfkelenmdiğini de anlayamıyor, nasıl üstesinden geleceğini de.
Duygularını onun yerine siz dillendirin. Kriz anında ortadan kaybolmayın. Yanında olun, mümkünse sarılın (sizi itse bile ısrarcı olun sarılmak konusunda). "Anneyi mi özlüyorsun canım ? Gün içinde beni göremiyorsun, akşam da belki yeteri kadar vakit geçiremiyoruz. Bunun için öfkeleniyorsun, üzülüyorsun. Biliyorum canım. İstersen ağlayarak rahatlayabilirsin. Ben yanındayım. Hep yanında olacağım" demeyi deneseniz ? Anlamadığını düşünmeyin, herşeyi anlıyorlar.

Tracy Hogg'un da benzer bir yaklaşımı var. Herhangi bir şey için tutturma, istenilmeyen davranışlarda ısrar etme gibi durumları izleyen krizlerde de benzer bir tutum öneriyor. Örneğin "Markette istediğin oyuncağı almadığımız için öfkelendiğini görüyorum canım. İstersen sakinleşene kadar ağlayabilirsin. Ben yanındayım" demeyi önerir.

Burada kilit nokta çocuğun duygularını dile dökerek anladığınızı belirtmek ve yanında kalarak, sarılarak ağlamasına izin vermek. Bu sözleri sarfedip iki saniye sonra "Tamam artık, daha ne ağlıyorsun" dememek gerekiyor. Siz yanındayken ağlayıp sakinleşecek. Siz de sakinleşince onu öpüp "Aferin canım, kendini sakinleştirdi" diyeceksiniz.


sunny

Fıstıkçık yazını okuduğumda kendimden utandım resmen. Koskoca bir kadın çocuk delirince kaçacak delik ariyor. Ama o ana götürebilsem sizleri, gerçekten kaçacak delik ararsınız. Yok böyle bir ağlama ve kriz şekli. Bazen bir sebebi oluyor sebep oluyorsa harika, hemen o sebebi ortadan kaldırıyorum. Ama bazen de benim anlayamadığım ve sorduğumda da cevap alamadığım birşeyden başlıyor kriz. Bu normal bir ağlama değil, bağıra çağıra sağa sola saldırarak delirme yani kısacası kriz diyelim. Çünkü dinmesi bile 10 dakika filan sürüyor, acayip içlenmiş filan oluyor. O dinme safhasında gidip sarılıyorum çünkü kriz anında her yere saldırıyor sarılmak mümkün değil. Küçücük çocuk demeyin o kriz anlarında acayip güçlü oluyorlar.

Ama dediğinde haklısın sanırım, benim fikrime kriz anında onunla ilgilenirsem kendini haklı sanip iyice krize girer, en iyisi bu davranışını onaylamadığım belli etmek için onunla ilgilenmeyeyim böylece mesajı anlar diye düşünmüştüm.



samanyolu

bizde aynı şeyleri yaşadık yalnız oğlum bir konuya takılırdı olmayacak birşey bazende hiçbirşey yokken  oluyordu ve beni hiç duymuyor ne istiyorsun ne oldu sorusuna daha çok feryadı basıyordu bende ömerin sevdiği çok ilgisini çektiği şeyler üzerinden hikayeler anlatıyorum çok ilginç anları mesela pepeeyi köpek ısırmış biliyormusun aaa bi ses geldi babanmı geldi gibi hayret cümleleri kurarak dikkatini başka yöne çekerek o krize yol açan konuyu dağıtıyorum kafasında odağı değişiyor çcuğun sakin leştikten ve keyiflendikten sonra yaptığı şeyin yanlış olduğunu veya onu çok sevdiğimi böyle yapınca çok üzüldüğümü anlatıyorum nacizane tabii çocuğa göre değişiyo taktikler (oğlum 2,5 yaşında)


CokBilmis

Siz de farkındasını ki bu bir sinir krizi. Sakinleşmeyi beceremiyor. Nasıl sakinleşmesi gerektiğini ona sizin öğretmeniz lazım. Eğer siz de kontrolünüzü kaybedip bağırıp çağırmaya başlarsanız, kızınız sinirini kontrol etmeyi hiçbir zaman öğrenemez, ileride o da size bağırır.

Kızınıza tepki vermeden önce kendinizi eğitmeniz gerekiyor.

Çocuk sahibi olmanın en güzel tarafı da zaten bence bu: Kişisel gelişim konusunda alınabilecek en iyi eğitimi çocuklar veriyor bize :)


ipekkusgoz

cokbilmisin düşüncelerini destekleyen bir kitap var, şu anda okuduğum.Bu sabah tam da öfke nöbetleriyle ilgili kısmını okuyordum işe gelirken.Tavsiye ederim. Çocuğunuzla birlikte büyümek-Naomi Aldort



asyaperi

sıızı cok ıyı anlıyorum 22 aylık bır kızım var ve suan yasadıgınız durumun aynısını yaklasık 1 aydır yasıyoruz ben calısmayan bır anneyım ama yasadıklarımızın sızınkınden hıcbırfarkı yok sızı o ana goturebılsem demıssınız ya ben o anları bırebır yasıyan bırı olarak duygularınızı cok ıyı anlıyorum bır anda oynarken sebesız aglama krızlerı tepınmeler kusana kdr aglamalar vurmalar 10 gun onceye kadarda tepkılerım sızınkıyle aynıydı aglar aglar susar sımdıden tavız verırsem ılerde hıcbasedemem sımarık bır cocugum olmasını ıstemıyorum dusuncelerı krız anlarını cokd aha beter hale getırıyordu bızde sonuctada delırmıs avaz avaz bagıran bır anne daha cok aglayan bır cocuk o anların sonunda kendımı savastan cıkmıs gıbı hıssedıyordum ve ona bagırdıgım ıcın daha cok uzuluyordum tabıkı karsısında onu anlamayn bagıran sınırlenen bır anne olan kızım dahada hırcınlastı bu surecte 10 gun once ben kendıme geldım onu yalnız bırakmak odadan cıkmak en son dayanamayıp ona bagırmak aslında onu anlamadıgımı hıssetıtıyordu kızıma bır gun sabah kalktım ve karar aldım bugun ne yaparsa yapsın ona bagırmıcam ne ısterse onu yapcam dıye gulerek sakırlar soylerek onunla oyun oynayarak gecırdım gunu oglen yıne anlamadıgım bır nedenden basladı aglama krızı gıttım yanına oturdum onunla sureklı konustum neden aglıyordun kızım bak ben cok uzuluyorum hadı gel balkona cıkıp kovaya su dolduralım dedım bır an sustu kalktı gıttık balkona su doldurduk ve gule oynaya oynadık gun ıcınde yıne ara ara oldu bu krızler herseferınde aglamaları artmadan onun dıkkatını cekecek sevdıgı seylerı sundum ona 10 gundurde boyleyız hergun aksam mutlaka parka gıdıyoruz ogleden sonra gerıldıgını anladıgım anlarda gıyıroum sortumu asaya ındırıyorum 10 dakıka bunun gıbı seyler ama hıcbırsekılde bagırmıyorum artık tehlıkelı olmadıgı surece hayır demıyorum artık mumkun oldugunca ısteklerını yerıne getırıyorum sık sık sarılma seramonımız oluyor hıc  bırneden yokken cok sevıyorum ben kızımı deyıp sarılıp koklasıyoruz ve ınanın 10 gunde cok degıstı kızım krızlerımız cok azaldı sıze tavsıyem bu  donemde sımaırırmı bızımı denıyor dıye dusunmeden kımsenın lafınada balmadan onun ısteklerını yerıne getırmeye calıın krız anlarında daha basındayken uzamasına ızın vermeden dıkkatını baska bırseye cekerek gerekırse 10 dakıkalıgına evden dısarı cıkararak krızın baslamasına engel olun cunku aglamay bırakma ıısı ıcınden cıkılmaz bır hale getıryor calıstıgınız ıcın aksamları ılk ısınız onunla sarılmak koklasmak olsun sıksık konusun onunla yaptıgınız ıslerı anlatın gun ıcınde kım bakıyorsa ona da aynı seylerı anlatın sızınle aynı tepkılerı versın mutlaka gun ıcınde dısarı cıkarsın 1 saat ben cozumu onu anladıgımı ona anlatarak yanında olarak krız anlarında senın yanındayım mesajını vererek ve ne olursa olsun sınırlı aglayan krız halınde bır cocuga bagırmayarak buldum bızde cok ıse yaradı umarım sızınde ısınıze yarar


seninle

samanyolu lutfen yanlıs anlamada pepeyi neden kopek ısırmıs yanı cocukların dostudur kopekler neden yavruna yanlıs mesaj verıyosun takıldım ben buna hayvan sevgsi cok cok onemlı


sunny

bugunu anlatayım
mesela örnek vereyim gece güle oynaya yatağa girdik, masalımızı okuduk tamam, ışıkla gölge oyunları tavadan köpek filan yaptık tamam, 2-3 kez kaldırıp beni su getirtti tamam , ve tam dalacakken birden ben uyumicam dedi, başladı kriz. oturdu yatağın içine, anne kalk diye deli gibi bağırıp ağlıyor. başta sakinleştirmeye çalıştım ama nafile. beni içerideki odaya götür diyor. biliyorum gittiği gibi geri gelecek, bir gece öncesinde de aynısını yaptı. tamam kızım dedim götürdüm başka odaya, bu sefer tahmin ettiğim gibi yok burayı beğenmedim beni geri götür dedi ve sakinledi sonra uyumaya başladı.

gece saat 3, birden uyandı. başladı deli gibi ağlamaya, ben uyumucam hadi kalk anne, anne kalkkkk diye bağırıyor. ne oldu kızım yatsana zaten uyuyordun dememe kalmadan zaten deli gibi bağırıyor, sus milleti uyandırıcaksın herkes uyuyor dedim yok sakinleşmiyor, gel kucağımda uyutayım filan yok, gene 10 dakika bir kriz ve sonra geri uykuya dalış.


sabah işe gidicem bir baktım gözlerini açmış , anneeeeee iş yok iş yokkk diye başladı gene yavrum. bu sefer dayanamadım hadi gel süt içiriyim sana öyle gidelim ananeye filan derken geç kalmaya başladım ve mecbur çıktım evden.


az önce annem aradı , telefonu verdi , kızım diyor ki anne ben seni çok üzdüm. annemi aldım anne ne diyor bu dedim, ben dedim anneyi üzüyorsun öyle ağlama dedim diyor. anne niye çocuğa suçluluk aşılıyorsun, böyle şeyler söyleme ona dedim kızdım içten içe de..

bir de birisi yazmış, her istediğini yerine getir filan diye. ben işten gelir gelmez üstümü değiştirir değiştirmez yemeğimi bile 10 dakika yiyip yatana kadar tüm vaktimi ne tv izlemek ne gazete ne ev işleri hiçbirşeye elimi sürmeden full time ona ayırıyorum. iş çıkışı daha bir yere uğramışlığım yoktur. 1 saat geç kalsam vicdanım sızlar. yani full time ilgi her dediği yapılıyor bu krizin onunla ilgisi olduğunu sanmıyorum. yaşı gereği oluşan bir durum bence.



fistikcik

Çok zor, henüz bu döneme gelmediğimiz için yaşadıklarınızı hakkıyla anlayamıyor olabilirim, bu sebeple kusuruma bakmayın. (Gerçi bizim kızın şimdiden inadına bakılırsa bu dönem epey şenlikli geçecek gibi görünüyor).

"Krizin ilgiyle ilgisi yok çünkü işten döner dönmez tüm ilgimi ona veriyorum" demişsiniz. Mutlaka öyledir. Ama biz yetişkinlerin bakış açısıyla böyle bu. Bir çocuk "Akşam bana ilgi gösteriyor işte" demez ki... O "Gündüz niye yanımda değil"i düşünür, ona odaklanır.

Yaşıyla elbette ilgisi var. 2 yaş krizi diye bunun için deniyor. Ama bu krizin esas sebebi duygularını dillendirememesi ve sizin tarafınızdan anlaşıldığını bilememesi. Dönüp size "Anne ben seni gündüz özlüyorum, yanımda olmanı istiyorum" diyebilseydi, siz de ona "Biliyorum canım, ben de seni özlüyorum. Sen de büyüyünce önce okula, sonra işe gideceksin. Büyükler çalışır. Ama eve gelir gelmez de çocuklarına sarılırlar" deseniz rahatlayacaktı. Çünkü ifade edemediği duygular dillendirilmiş ve anlaşılmış olacaktı.

Bu yüzden duygularını onun yerine siz ifade edin, anladığınızı belirtin. Size sarılarak ağlamasına müsade edin.


asyaperi

dogru soylemıssınız yasa baglı bır durum suan yasadıgımız benzer durum ve emınım bızım gıbı bu surecten gecen daha bırsuru anne ve cocuk var ama soyle dusunun ergenlık cagına hercocuk gırer kımı bu donemı daha hafıf kımı daha agır ve sorunlu gecırır ama sonucta herınsan ergenlık donemınden gecer yasamında ve aılelerın duruma yaklasımı tepkılerı cozum yolları ergen kısının bu donemı ılerıye sorun tasımadan atlatmalarını veya tam tersı atlatamamalarını saglar bugun 40 yasında sorunları nedenıyle psıkolaga gıden panık atagı olan yada nebılımbır suru korkuları olan ınsanların bıle aslında sorunun ergenlık cocukluk donemınde cozume kavusmamıs sorunlar oldugunu goruyoruz ıkı yasda bır donem hatta buna ılk ergenlık donemı dıyenler bıle var eger karsımızda neyaparsak yapalım sakınlestıremedıgımız sorunlarına kendı yontemlerımızle cozum bulamadıgımız bır cocugumuz varsa dogru yolu ogrenmek onu daha ıyı anlayabılmek ıcın gerekırse uzmandan bıle yardım almalıyız bence benı sakın yanlıs anlamayın sadece bu durum sızı artık cok germıs yıpratmıs ve anladıgım kadarıylane denedıysenız durum dahada kotuye gıtmıs belkı kızınızın sıze anlatmak ıstedıgı ama kendısını ıfade edemedıgı ıcın tam olarak anlatamadıgı bır sorunu var ve bu sorun cozulmedıgı surece hafıflesede problemler mutlaka karsınıza cıkaaktır belkı sız nasıl davranmanız gerektıgıyle ılgılı bır uzmana danısabılırsınız



Cevaplamak için Üye ol