oğlum artık emmiyor:(

calemity hakkında hayırlısı olsun. eşinle hayatınız için en doğru kararı vereceğinizi düşünüyorum. ama ağlama lütfen kerem için en azından. o çok etkileniyordur annesinin ruh durumundan.

ayrıca baksana kim erken gelen ikinci bebekten şikayet etmiş ki :) hem bebeğin gelmesinin doğru olmayacağına inanıyorsan yine doğru bir karardır bence.

anne ve ablaya gelince kararın ne olursa olsun seninle aynı fikirde olmayabilirler ama bu şekilde tepki göstermeseler keşke. bana kalırsa verdikleri bu aşırı tepki samimiyetlerinden, seni canlarının bir parçası kadar yakın hissediyor olmalalarından. yani bazen senin SEN olduğunu unutuyorlar sanırım.

zaman zaman annelerle yaşanan bazı tartışmalar neden kayınvalidelerle yaşanmaz. sebebi insanın annesine, kızına, kardeşine herşeyi söyleyebilmesinden bence.

sevgiyle kal

Bana da annemler sen daha doğurursun artık, ev hanımı oldun falan gibi laflar ettiler. Bense aksine 2.yi de yapıp hemen iş hayatına dönmek istiyorum, bir daha ara vermemek için. He he diyorlar inanmıyorlar, birçok insan da çok mantıklı bir düşünce olduğunu düşünüyor. Dediğin gibi büyüğe haksızlık gibi hissediyor insan ama ikincinin yaşama hakkı da var. Diyorum ya bu bir süreç, biz ne dersek diyelim bu duyguları yaşayacaksın, sonra sonra alışacak, heyecanlanacaksın. Hele o ilk hareketleri hissetmeye başlayınca yeniden....

Bizim 18,5 ay oluyor araları, ayyyy çok azzzz diye tepkilerle karşılaşıyorum sık sık. Bir de insanlara isteyerek hamile kaldığımı anlatamıyorum, biz böyle istedik, böyle planladık ve oldu. :) Tamam çok enine boyuna düşünmemişiz, itiraf ediyorum ama sonradan enine boyuna düşününce ilerisi için çok güzel olacağı konusunda kocişle hemfikiriz. :)

calemity,,

ogluna haksızlık gibi dusunmen cok dogal, ama inan oyle degil...

kızım dort aylık bir sabah kahveden tiksindim. acaba mı dedim, bir ihtimal. gulumsedim hemen. aksamına saat sekiz gibi uykum gelince kocise dedim ki sanırım hamileyim. gulustuk, lakin uyku agır basınca dedim sanmıyorum ben gercekten hamile olabilirim. hooop nobetci eczane, hooop cift cizgi, pesisıra kahkaha, sok...nasıl mutluyum ama tarif edemem; ah diyorum ikinciye hamileyim, bir pazar sabahı iki cocuk bizim kapımızı calıp yatagımıza zıplayacak, dusunsene evde ne tatlı kahkahalar duyulacak, hep bir ses olacak evde, beraber oynayacaklar, ne sanslıyım...kocam sokta ama, cok saskın, nasıl olur diyor bir hata mata? gecenin saat 23'u biz hastanedeyiz beta hcg icin. hooop deger 300'lerde evet ben hamileyim:)))ertesi sabah dogru dr'a. dr diyor vajinal usg, peki diyorum. veee rahim duvarı kalın, kese olusmus bile. dr temkinli, haftaya cagırıyor, bakalım yuruyecek mi gebelik...

o hafta yakınlara soyluyorum, inanmıyorlar. amcaya dayıya siz ikinciye amca dayı olacaksınız diyoruz, dayı cok mutlu amca saka yapıyorsunuz diyor dalga geciyor. babam ve kvalide ciddiler inanmak ile inanmamak arasındalar. haftaya biz dr'a sulale ile birlikte gidiyoruz. dr usg'nin sesini acıyor, gum gum gum gum. oglusumun kalbi gumbur gumbur:) ben kocamın elini sıkarken mutlulukla kocam kızımızı kucaklıyor ekrana dogru baktırmaya calısıyor, los ısıkta abla gulumsuyor. babam riskli mi demeyi akıl ediyor, kavilde acmıs kulaklarını dr bakıyor. dr'da diyor ki; bunyesini zorlayacak ama sıkı takip edecegiz. bu bebek gelmeye karar vermis, aileside bebegi istiyor, inanın kurtajdan daha risksiz...sonra basıyor dr'da kahkayı zira o da cok saskın.(oncesinde iki tup bebegimi yapmıs olan dr) ben size dememismiydim bebek dusununce once bana gelin diye hangi ara dusundunuz de yaptınız diyor:)))

kurtaj karsıtıyım calemity, bunu yasamıs biri olarak. 13 haftalık bebegim kalbini atmayı bırakıverdi abladan onceki gebeligimde.(missed abortus) kaybettim yavrumu, kromozom anomalisi varmıs, ben gebeligim yolunda seyrediyor sanırken normal usgye girdigimde kalp atısı duyulmadıgı icin malesef operasyonla yavrumdan ayrıldım. boyle toplamda dort kaybım var...objektif olamam bu acıdan.

etrafa kulagını tıkamayı ogrenmelisin. bana cok sık soylenen yazık araları daha cok azmıs oluyor. oysa ben bu durumdan cok memnunum. sadece 13 ay araları ve ikisiyle beraber oyun oynamak cok eglenceli. yemek/uyku duzenleri, ihtiyacları paralel birbirine. inan cok da ekonomik. kıyafet, malzemeler vs. vs...ikisini birden nasıl idare ediyorsun sorusu geliyor sıkca, ustelik ben calısıyorum. zorlanıyorum ama idare ettigimi dusunuyorum. insan istedikten sonra....

boyle iste,
isten donuyorum eve, kardesin emekledigi aylar;
emekleye emekleye calan zil uzerine kapıya geliyor oglus, kızımda bas bas annesi merhaba diyor. oglusu yerden hemen mememe alıyorum cok cok cok, ablayı da kucagıma. ablanın sacıyla oynarken oglusla emisiyoruz. boyle bir mutluluk yok:)) 

not: bir pazar sabahı degil son bir aydır nerdeyse her pazar uyanır uyanmaz iki minik yurek kapıyı calmadan hooop bizim yataga atlıyorlar. sonrası zıp zıp zıp, kahkahalar sonuna kadar...

not 2 : iyi ki ogluma gebe kalmısım, iyi ki onu dogrumusum, iyi ki ikicocukannesiyim:)

sevgiler...

sevgili calemity
benim kızlarımın arasında 6 yaş var. kızım küçükken ikinci bebek fikrine o kadar uzaktım ki, bebekliğinden kalan hiçbirşeyi saklamadım hep dağıttım.
sonra babamın rahatsızlığı, hastaneye düşüşü ve ölümü sürecinde yaşadıklarım, bu kararımı değiştirmeme neden oldu.
ben tek çocuğum, benim hayatımda, işte böyle zor zamanlarda, bir kardeşin ne kadar önemli ve gerekli olduğunu anladım. babamın ölümü üzerinden 4 ay geçtikten sonra sürpriz bir hamilelikle 2.kızım geldi. başlarda ağladım, işyerinde yeniyim, problem olursa, kızım ilkokul 1'e başlayacak, evde küçük bir bebek olacak, nasıl yaparım vsvsvs diye. her duyan da vah vah tam bebek doğacak akabinde nefin ilkokul 1'e başlayacak, çok zorlanacaksın dedi.
şunu söylemeliyim, kolay olmadı. çünkü bebeğim, ilk kızım gibi uslu ve kolay bir bebek değildi. ben de nasılsa bebek başlarda hep uyuyacak, ben de o vakitlerde büyük kızım ile ilgilenirim dedim. ama tam tersine bebek kolikli olduğu için ilk 3 ayımız çok sinir bozucu ve zor geçti. büyük kızımla ilgilenemedim, tam da korktuğum başıma geldi, ona vakit ayıramıyorum diye çok ağladım. o garibim de etkilendi, evdeki kriz ortamında, sürekli ağlayan bir bebek ve onu susturamadığı için gerilen aile üyelerinden dolayı zor günler geçirdi.
ama hep beraber alıştık buna bir süre sonra. çok bunaldığımda, bebeği ağlar vaziyette anneme bırakıp kızımı alıp çıktım. bazen eşim aldı sinemaya götürdü. bazen 3 kişi kaçamak yaptık bebeği bırakıp. bu anlarda çok mutlu oluyordu. elbette eskisi gibi ilgilenemiyorsun artık ilk çocukla ama bir süre sonra o da bu duruma uyum sağlıyor. mesela emzirirken kitap okuyordum ben ya da ona göre bir oyun oynuyorduk.

sonuçta en zor ilk 3 ayı bir şekilde atlattık. yeter ki sağlık olsun, hepsi bir şekilde geçiyor.
ikinci çocuk olmalı mı, olmamalı mı ayrı bir tartışma konusu. her aile, her kişi, her duruma göre bu karar değişebilir. bu işte doğru karar diye birşey yoktur. ikinciyi istemeyenleri yadırgamıyorum. onlar için doğrusu bu olabilir.
ama kendi adıma şunu söyleyeyim, bebeğim 3 aylık olduğundan beri yoğun çalışıyorum. çok yoruluyorum ama her gün şükrediyorum ve iyi ki onu da doğurmuşum diyorum.
ilk 3 ay en zor zaman, hadi bilemedin ilk 1 yıl. biz neredeyse bu 1 yılın sonuna geldik. bak, insan ömründe 1 yıl ne ki, göz açıp kapamadan geçiyor. yani ikinci çocukla ilgili tek endişen ilk çocğuna haksızlık etmiş olmak ise lütfen böyle düşünme. ben aralarındaki yaş farkı 6 olmasına rağmen aynı şeyi düşündüm ama öyle olmuyor. şimdi beraber oynadıklarını, küçüğün ablaya hayranlığını ve büyüğün kardeşini gururla her yere götürmek, göstermek istemesini gördükçe hiç de haksızlık etmedğimi anlıyorum. hele ki sizde yaş farkı az olacak daha çok paylaşımları olacak. ilk yıllar belki sana biraz zor geçer ama sonuçta GEÇER! yeter ki sağlık olsun...
bu konuda sayfalarca yazabilirim. hakkında hayırlısını diliyorum. kararınız ne olursa olsun, sizlere mutluluk getirsin...

''elbette eskisi gibi ilgilenemiyorsun artık ilk çocukla ama bir süre sonra o da bu duruma uyum sağlıyor. mesela emzirirken kitap okuyordum ben ya da ona göre bir oyun oynuyorduk.''

zeynepanne ne guzel ozetlemis,
tum kalbimle katılıyorum,
aynen oyle oluyor.

sevgili calemity bi kacgundur netten uzaktim butun yazilanlari buguntek tek  okudum butun iki cocuk anneleri neredeyse ayni seyleri yasamisiz:) hamile olmana okadar cok sevindimki Allah saglikla sihhatle kavusmani nasip etsin 

bide bu arad aklima gelen binkac gun once yasadigim bi olayi aktarmak istiyorum