Bakıcı mı? anne sevgisi mi?

yuxelif soruyor: 10

10 yıllık iş hayatından sonra anne olup bebekle evde kalınca haliyle bunalıyo insan. Kararımı verdimkızıma ben bakıcam 2 yasına kadar. Çogunlukta bu konuda hem fikir, siz olsaydınız napardınız??


44 Cevap


ketrin

ben eğer maddi imkanlarım çok iyi olsaydı ve eşimin aldığı maaşlada birikim yapabiliyor olsaydım kesinlikle çalışmaz kızıma kendim bakardım. annem bakıyor aklım kalmıyor ama insanın evladının yanında olması başka kim ne derse desin.Anne sevgisi:)


Ebru_A

ben de imkanım olsa evde kalırdım, annem gül gibi bakıyor ama annenin yeri başka'

 


nisa_nur_ecrin

bende çalışıyordum ve şuan doğum izninde görünüyorum doğum iznim bittiğinde gidip istifamı vercem 1. kızımı annane ile babannede büyüdü 2. kızımı kesinlikle ben büyütücem 1.kızım okadar hassaski anlatamam hiç bişi demeye gelmiyor göz yaşı hemen hazır. kısaca ayrı çocuğun piskolojisi bozuk oluyor anne gibisi yok sizle hem fikirim maddi yönden zorlansamda çoçuklarım için herşeye katlanılır.


drusella

benzer durumdayım. ücretsiz izinde 2 yaşına kadar ben bakmak istiyorum. maddi durum elverdiği müddetçe bu şekilde. evde sıkılıyor muyum, pek fazla değil aslında işim çok yoğundu şimdi kafa dinliyorum. haftada birgün kursa gidiyorum, 2 yeni  hobi edindim, kızımla bir gün anneanneme, bir yarım gün kv ye gidip . arada arkadaşlarla görüşüyorum :) haftasonları eşimleyiz., şimdi bir de çevredeki nurticilerle kıpraşmaya başladık gittiğim 2. kursu bırakmak zorunda kaldım çünki vaktim yok 

erkenden işe başlamak isteyenleri de anlıyorum, evde kalmak herkesin tarzı değil. annem ya da kv bebeğime baksaydı belki düşünürdüm ama olmayınca bakıcıya bırakmak istemedim henüz çok küçük ve çevreden fazla etkilenecek durumda.


nnunnis

bende şuan 2 yıllık ücretsiz izindeyim evet zaman zaman bunaldığım anlar ,işe acaba daha erken mi dönsem dediğim anlar oluyor ama oğlumu görünce vazgeçiyorum çünkü ona kıyamıyorum her ne kadar bakacak kişi kv de olsa.2 yaşına kadar ben bakıcam annenin baktığı gibi bakamaz hiç kimse.



neretva

Ben de evdeyim. Maddi durumum da çok rahat değil. Ama bu yıllar geri gelmeyecek biliyorum. Bir de bakmışız kapılarını kapatmış müzik dinliyorlar. Çalışan annelerin de evde olanların da birçok zorluğu var. Evde olursanız mutlaka haftada bir gün birine bırakmaya çalışın, o gün tamamen size ait olsun, deşarj olmazsanız evde sıyırmak çok kolay.



ozgu_naz

17 yıllık iş hayatımı hiç gözümü kırpmadan sonlandırdım. aslında sanırım geç anne olduğum için bukadar kolay verebildim.evliliğimin başlarınd olsaydı sanırım devam ederdim işime.ama anaokuluna kadar anneyle olması gerektiğini düşünüyorum.eğer imkan varsa esnek saatli bir iş olabilir belki ama benim öyle bir şansım yoktu.ayrıca bu konuda eşime de çok şey borçluyum ki çalışmak zorunda da olabilirdim.zaten sgk prim ödemem de bitti.bu anlamda da rahat içim.ama şu da bir gerçek 2 seneye kadar kafamdaki işlerden birini yapmak istiyorum.o okula başlayınca düşeceğim boşluk yorucu olabilir


12Agustos2010

Bilemiyorum ya.. Belki bana gaddar diyebilirsiniz ama ben annenin bebekten sonra işini bırakmasına karşıyım. Yanlış anlaşılmasın çok zevk aldığım bir iş yapmıyorum ama hiç olmazsa kendime ait bir hayatım var. Bebeğimin de benden ayrı bir hayatı var. Bakıcı teyzesiyle ben gelinceye kadar enerjisinin son damlasına kadar oynuyor. Ben de enerjimin son zerresine kadar çalışıyorum ama eve geldiğimde bizim sevgimiz daha hiç kullanılmamış oluyor ve ikimiz de uyuyuncaya kadar birbirimizi kokluyoruz. Yani kısa bir zamanda verimli zaman geçiriyoruz. Eve kapanarak ( her ne kadar sosyalleşmeye çalışsa da çalışan bir kadının temposunu bırakıp evde kalması kapanmadır bana göre) eninde sonunda çocuğumu suçlamaya başlayacağıma ve bunu kendime bile itiraf edemeyip depresyonlara girmektense, bebeğimi güvenli bir ele teslim edip kendi hayatımın sınırlarını korumayı tercih ederim.

Bana göre bebeğin ilk ayları diğer zamanlarından farklı değil. Yani bana herzaman ihtiyacı olacak. Belki ihtiyacının şiddeti farklı olacak. Belki bana farklı yansıtacak. Çünkü şuan iki yaşında olan kızım ilerde nasıl düşünecek bilmiyorum ama benim hayatımın bir istikrarı olduğunu bilecek, ben fiziksel olarak ondan uzak olsam da onun için her şeyi yapabileceğimi bilecek.

Maddi durumum çok şükür iyi ama çalışmamamı kaldırabilecek durumda değil. Ama çok ve çooooook zengin de olsam çalışmayı bırakmazdım sanırım.

Çalışmayı bırakan hanımlara da hayatta başarılar diliyorum...


12Agustos2010

Mutlu anne ben evde çocuk büyütenleri küçümseyen bir şey yazdığımı hatırlamıyorum, tekrar yazdıklarımı okuduğumda da göremiyorum. Sadece sizin ev hanımlarını küçümseyin tavrınızı görüyorum.

Çocuk büyütmek hayattaki en ciddi iştir. Bunu evde yapmak zor demek için yazmıştım ben tüm bunları. Ama çalışırken çocuk büyüyenleri neden çok çaresiz ucube gibi görüyorsunuz ki? Ben sabah sekiz akşam altı arasında çalışıyorum, eve geldiğimde geçirdiğim zamanla, bakıcımı ben yönlendiriyorum. Çocuğumun bakışının bile ne anlama geldiğinin açıklamasını ben yapıyorum. Kontrol benim elimde. Bu bakıcının eksikliği değil. Benim çocuğum üzerindeki kontrolümden kaynaklanıyor. Bakıcım bulunabilecek en iyilerinden, kendini geliştiren ideal bir bakıcı. Tıpkı benim bakıcı seçimi yaparken açıkça belirttiğim standartlarda. Burda da kontrol ben de. Yani annede.

Ben çok merak ediyorum o kitapları yazan uzmanlar çocuk doğurmuş mu? Bir çocukla bir hafta yalnız geçirmiş mi? Çocuğun hayatının ilk iki yıldan ibaret olmadığını ne zaman anlayacaklar. İlk iki yıl eteğinden ayrılmayan çocuğun annenin işe başlamasıyla ya da yeni bir kardeşle nasıl tepe taslak olduğunu yaşamışlar mı? Ben anneyim ve iç güdülerim çocuğumun güvende olduğunu söylediği sürece onu kendi özgürlüğüne bırakırım. Akşamdaaaaan akşama eve geldiğimde de iletişimimi kurarım. Annelik tam gün yanında olmak değil bana göre. Annelik güvenini her zaman hissettirerek ona yaşama hakkı bırakmaktır. Bana göre diyorum.. Bu sadece ve sadece benim yorumumdur.


dilammm

 Tabi ki anne sevgisi, herkes de buna bu cevabı verir elbet. Kadın çalışmayı seçse de seçmese de aklı da fikri de çocuğundadır hele ki buradaki gibi hassas annelerdense. Çalışan kadınlar zaten bunun (çalışarak bebekten ayrılmanın) vicdan azabını çekiyor, çekmiyorum rahatım iyi bakılıyor dese de çekiyor. Ama ben çalışmamayı seçtim, evimde çocuğumla oturuyoruz geziyoruz çok keyifliyiz; çalışanlar derdine yansın, bi akşamcık yeter mi bakış açısını sevmiyorum. Elbette ki yetmediğini onlar da biliyorlar ama gerçekler de var. bu çocukların yarını var, okulu var, ihtiyaçlarının artması var, var da var ne yapsın anne çalışacak belki de çıkarı yok.. Açıkçası başlık anlamsız geldi bana, çalışan annenin içini acıtmaktan; çalışmayan anneyi de evde oturan kadın yapmaktan ileri gidememiş yorumlar.



Cevaplamak için Üye ol