Bakıcı mı? anne sevgisi mi?

yuxelif soruyor: 10

10 yıllık iş hayatından sonra anne olup bebekle evde kalınca haliyle bunalıyo insan. Kararımı verdimkızıma ben bakıcam 2 yasına kadar. Çogunlukta bu konuda hem fikir, siz olsaydınız napardınız??


44 Cevap


osssem

bende iki yıl ücretsiz zindeyim.ara ara geliyolar iş başı yapasım geliyor:)ardından kızımın bişeyden korktuğunda bende sakinlemesi,mutlu olacağı bişey olduğunda gözlerimin içine bakması canı yandığında benim konuşmalarımla unutması..buna benzer bir çey olduğunda kşme bırakıp gitceksin diyorum.bırakıp giittim kişi bunları yapabılcekmı?elbette bakan kişiyle bebeğime has bir ilti iletişim oluşcaktır ama insanın koşulları elverdikçe bırakası gelmiyor


ozgu_naz

ben çalışma hayatanı benim yüzümden bırakmış bankacı bir annenin çocuğuyum. ablama bakıcı bakıyormuş ama tayinleri istanbula çıkınca bakıcıyı getirememişler ozamanlar kreşlerde böyle değilmiş.içim acıdı diyor seni o kreşlere bıraktığımı düşündükçe .ama hiç pişman olmadı annem.hep sosyaldi, çok becerikli bir kadındı.bir sürü kursa gidirdi. ama hep hatırlarım okuldan gelirken apartmanı saran kek börek kokuları bzden gelirdi.kapıyı hep o açar hazır sofraya buyur ederdi. Bazen, ki epeyde yaşım vardı ,eve gelip annemi bulamayınca ağlamaklı olurdum.sonradan emekli oldu gene bankadan.ama birgün bile en ufak bir pişmanlığını sezmedim.onun içindir ki kızımı da ben karşılamak ve ben yolcu etmek istiyorum. herkesin tercihi başkadır.

kızım düştüğü zaman kaldıran ben olmak isterim,bakıcısı değil. ilk dişini ben gördüm.ilk yemeğini ben yedirdim.sabah uyandığında ilk benim yüzümü görüyor. aşığım çocuğuma ve aşkımla olabildiğince çok zaman geçirmek istiyorum.hergün çıkamıyoruz tabiki sokağa. o doğduğundan beri sinemaya yada bir konsere gitmedim. ama bundan rahatsız olmuyorum çünkü onunla gideceğim günleri hayal ediyorum.çok keyifli olacak.siz ondan keyif alırsınız ben bundan. diyorum ya 17 sene çalıştım ben.en iyi yerde bıraktım işimi. doydum belki de. kızıma aç kızıma hasrettim onca yıl. şimdi ona kanıyorum işte.bu kadar basit bana göre :)

 


ozlemada7

Bende hic kimsenin annenin yerini tutamayacagini dusunuyorum.Eger imkan varsa anne kendisi bakmali cocuguna,benim hic kimseye birakmaya gonlum elvermedi ve o yuzden calismiyorum.Yeri geliyor evde bunaliyorum tabiki,burda cok kimsemizde yok isin kotusu,ama kizimin yuzune bakinca hersey degisiyor,kizim bir yana dunya bir yana.O yanimda saglikli ve huzurlu olsun,bana yeter.


nisannn

dilammm dogru soylemis, baslik tabi ki anlamsiz, bu bir. bakici(yardumci)si olan ailede anne sevgisi eksik mi sanki hayret birsey. ikincisini pc den yazacagim. su anda sut sagiyorum. :p


ozgelif

Kızım 3,5 yasına geldi ,iki hafta önce ani bir kararla çok yorulduğumu fark ettim ve birkaç gün içinde karar verip dosyalarımı topladığım gibi büroyu bıraktım. Avukatım şimdilik evden takip ediyorum, baska da dosya almayı düşünmüyorum. Bir gün dönermiyim bilmiyorum ama şu anda kızım,eşim ve ben çok mutluyuz. Kim ne derse desin kadınların tüm gün çalışma hayatı evin düzenini bozuyor,kadın biraz da eş olmaktan anne olmaktan uzaklaşıyor, oysa ki bu bence doğamıza aykırı. Ben evdeyken şimdilerde ev daha bi sıcak daha pozitif sanki. Akşam kızımla yaptığım yemek pişerken eşime kapıyı açmak da gercekten farklı ve hoş bir duyguymuş. Kızımsa artık büyüdüğü ve krese yarım gün başladığı halde delirdi sevinçten. Yılda bile tanımadığımız insanlara annem artık çalışmıyor diyo.anladım ki yas kaç olursa olsun illa ki anneyi istiyorlar ki benim kızım anane-babanne ile el üstünde büyüdü. Birlikte eğleniyoruz, saat hesabı yapmıyoruz, geziyoruz, yemek pişiriyoruz... Kafamda ailem dışında hiçbir şeyin meşguliyeti olmaksızın bunları yapmanın tadı bile değişiyor gerçekten farklı. Şimdilik tek sorun buna cesaret edebildiğim için bana uzaylı muamelesi yapan kariyer mensubu bayan arkadaşlarım birde anne ve babamın bunun içinmiydi onca emek diyen bakışları.



iflah_olmaz

maddi zorluk yoksa tabiki evde kendim bakmayı isterdim.1 yıl ücretsiz alabildim.imkanım olsa okula kadar kendim büyütürdüm.


nisannn

MAR a koşullar konusunda katılıyorum. imkanlar çok önemli.

ben evde kalmaktan hiç hoşlanmayan biri olarak iş hayatını tamamen bırakıp evde kalmayı yıpratıcı buluyorum. (maalesef bunu yapmak üzereydim). ama ben ev konusunda başarısız olduğum için böyle düşünüyor olabilirim. buna rağmen bakıcılara güvenemediğim için işi bırakmayı planlamıştım. bu ayın sonunda ayrılacaktım. part time şeklinde çalışmayı teklif etmek istedim, eşim şirket kabul etmez dedi. bebeğimle vakit geçirmek ve emzirmeye devam etmek istedğimi, bu koşullarla çalışırken bunun mümkün olmadığını ve bu yüzden  işten ayrılacağımı patron ve genel müdürle konuşurken, patron, genel müdür tavsiyesiyle 'işi bırakmayı düşünme, işlerinin devrini ayarla ve part time şeklinde devam et, çalışma koşullarını ayarla ve bize bildir, tamamiyle evde kalmak senin için de iyi olmaz' demez mi!! şu 3-4 gündür o kadar mutluyum ki, bir yandan işten ayrılmayacağım ve ayrılmanın götürüleri olmamış olacak, bir yandan da bebeğimle bol bol birlikte olacağım. çok şükür. bunun günmüz yaşama ve çalışma koşullarında şanslılık olarak görüldüğünün farkındayım. umarım bir çok anne benim gibi şanslı olur.
mesela kuzinim de çok şanslı. kendisi Londra'da kreş öğretmenliği yapıyor. 2 katlı bir ev kiralayacak, hem kendi işinin patronu olarak işine devam edecek hem de 1 yaşındaki kızıyla tüm gün birlikte olacak.
sadece ev kadınlığı+bebek bakımı yıpratıcı. insanın hayatında başka şeyler de olmalı. annem de böyle düşünüyor ve beden öğretmenliğini kazandığı halde okutulmadığı için hep bunu eksikliğini ve mutsuzluğunu yaşamıştır. bende annemin bir çalışma hayatı olsun istemişimdir küçüklüğümden beri.


aysegulomer

kesinlikle bende anne bakmalı diyorum, sadece kreş yaşına kadar değil okul döneminde de sağlıklı olması açısından. ben çalışıyorum ve maalesefki oğlumu bırakıyorum bir sürü şeyi içinde büyüttüğünü biliyorum bunu sözleriyle ve davranışlarıylada gösteriyor zaten. Çalışan annelerin çocuklarını ileride çok merak ediyorum. Vefa ve bağlılık duyguları kazanabileceklermi? bile bile lades demek gibi birşey bu tavrımız. elbette kadınlar sosyalleşmeli gelişmeli geliştirmeli ki çocuklarını iyi yetiştirebilsinler bu yüzdende devlet buna el atmalı ve kadınların part time çalışabilecekleri iş alanları oluşturmalı. hem para kazanalım hem sosyalleşelim hem öğrenelim hem de ilk görevimiz olan annelik ve kadınlık görevlerimizi yerine getirelim. hakkımızda hayırlısı olsun.

 


nisannn

annemin ilk görevinin annelik olmasını istemem. şahsen br şey istediğimde şimdi işim var, daha sonra yaparım dediği zaman ben mutlu oluyorum. çocuğa bağlı bir hayatı olması bence çocuğu vicdanen daha çok yorar. azıcık ihmaller yapsın ki çocuk da biraz rahatlasın. illa ofise gidip gelme manasında demiyorum. 


ketrin

bu soru tartışmaya açık bile değil bence ANNE SEVGİSİ.en baştada dediğim gibi



Cevaplamak için Üye ol