Bakıcı mı? anne sevgisi mi?

yuxelif soruyor: 10

10 yıllık iş hayatından sonra anne olup bebekle evde kalınca haliyle bunalıyo insan. Kararımı verdimkızıma ben bakıcam 2 yasına kadar. Çogunlukta bu konuda hem fikir, siz olsaydınız napardınız??


44 Cevap


fleez

atanamayan bir öğretmen olarak bebğim olunca 3 yaşına kadar çalışmamak zorunda kalan biri olarak bu durumun meslekle, kadroyla, maaşla çok alakalı olduğunu düşünüyorum. örneğim kadrolu bir öğretmen olsaydım ve öğlen evde olma şansım olsaydı ve haftasonları da bebğimle vakit eçirme fırsatım olsaydı böyle bir başlığın altında assla yazmazdım:)) ben yıllarca dershanede çalıştım akşam çıkış saatleri, bakıcı parası, eşimin aylık nöbetlerini düşününce hesap yaptık ve çalıştığım zaman bakıcı paraını anca çıkartabileceğim(akşam geç geleceğim ve haftaonu da çalışacağım için) için 3 yaşına kadar evdeyim, çok zor bir durum, yıllarca deli gibi yorularak çalışıp hergün onlarca kişiyle konuşan birinin evde bir bebekle yapayalnız kalması çok zormuş. yani ben mecburen evde kalanlardanım ve bunun çalışmaktan bin kat daha zor olduğunu düşünüyorum. üç yaşında devletin anaokulna verip en azından elimize üçbeş kuruş geçer umuduyla çalışmaya başlayacağım. 


yani kısacası, çocuğuna annenesi babaannesi bakalnlar, devlette kadrolu  çalışanlar yahut özelde iyi bir maaşla çalışanların bu başlık altında "aaa neden çalışmıyorsunuz" meajı içeren yazılarını okudukça üzülüyorum


smmm06

yani buda sorumu bakıcımı anne sevgisimi kim bakıcı diyebilir hiç kimse keyfinden çalışmıyo herkesin kendine göre sebepleri var kimi memur istifa edemiyo çünkü ederse bidaha o işe girme şansı yok kimi özel sektörde çok ii maaşa çalışıyo kimide tek maaşla geçinemiyceğini düşündüğü için çalışıyor bunlarında ortak noktası çocuğuna daha ii bi gelecek sağlamak çünkü o çocuk 1 yaşında 2 yaşında kalmıyo büyüdükçe masrafları artıyo okula başlıyo okuluydu kursuydu derken tek maaş çoğu zaman yetmiyor yani bu arada çocuğunda istekleri artıyo ozaman çalışmazsanız çocuğunuza ne diceksiniz o istekler karşılanmadığında ben sana baktım anne sevgisi verdim bununla idare et işte bu çok zor


nilayy

smmm06 bende senin düşündüğünü düşünüyorum. Benim çalışırken derdim kendime 1 kazak, 2 gömlek fazla almak değil. Ben kendime hiçbirşey almadan da sürdürebilirim hayatımı, ayrıca çocuğumun başında durur mutlu mesut yaşarım. Ama oğlumun iyi bir eğitim alması ve sonrasında kendi hayatını kendisinin kurabilmesini hayal ediyorum. Ha ben anne olarak bu fedakarlığı yapayımda sonrasını kendisi bilir artık.Allah herkesin çocuğuna güzel yazılar yazsın inşallah...


yesimcan

tam da bir karar aşamasındayken bu soru çıktı karşıma,kendi açımdan değerlendirmem gerekirse.5 yıldır aktif bir şekilde çalışıyorum.bu 5 yıl içinde evlendim,hemen çocuğum oldu,4 aylıkken de çalışmaya başladım.Çocuğuma annem ve babam bakıyor,tabi bir de eşim.onun daha esnek çalışma saatleri var çünkü.bu bazıları için bir şans olarak gözükebilir ama hiçkimse annenin yerini tutamaz.oğlun artık 28 aylık oldu büyüdü canım kurtardı kendini diyenlerinin aksine asıl şimdi bana çok ihtiyacı olduğunu düşünüyorum.çünkü oyun grubuna başlayacak,kreşe gidecek,alışma süresi var,algılar daha açık,öğrenme merakı sonsuz.bu süreçte yanında olmam gerektiğini düşünüyorum ve o yüzden çalışmayı bırakıyorum.
ben çocuğa bakacak olan kişiler açısından da düşündüğümde şöyle ki annem babam artık belli yaşa gelmiş,emekli insanlar.annem çok sosyal bir kadın.elbette torununu çok seviyor ama ben bu kadının hayatının 2 yılını ipotek altına almış gibi hissediyorum.istediği gibi gezemiyor,çabuk yoruluyor,kendine vakit ayıramıyor vs.benim annem bile olsa herkesin kendine ait bir hayatı var.onun da artık torun bakıcam diye geri kalan hayatını kısıtlamak istemiyorum.
maddi şartlar elbette çok önemli,ama küçük bir yerde yaşadığım için minimal de geçinebilinir diye düşünüyorum.keşke bu ülkede birşeyler değişse,insani çalışma şartları getirilse.9-6.30 ve de cumartesi bir anneden çalışılması istenmese.


aslidenizcan

Asla asla annem ve kayınvalidem dışında yabancı birine çocuğumu bırakamam. Ben de işten ayrıldım, herkes şaşırdı çok iyi kazanıyorsun niye bırakıyorsun vs diye. Bu yıllar geri gelmez sonra dünyaları kazansam çocuğumun bir yabancıyla geçirdiği, bana en muhtaç olduğu yılları geri getiremem. Çok şükür ki kızıma ben baktım ikinci çocuğuma da ben bakıcam biraz daha büyüsün kreşe okula giderler vs ben de çalışmaya devam ederim, ama en önemli zaman ilk 3 yaş hadi o da olmadı 2 yaşına kadar anne bakmalı. Ben de evde bunalıyorum hiç arkadaşım kalmadı ayda bir biriyle görüşsem lüks olur, evin aşçısı, temizlikçisi herbişeyi oldum, feci yoruluyorum, 7/24 hizmet halindeyim ve bana bir su getiren bile yok( işe gtsem en azından iki öğün yemek yerdim, biriyle bi kahve molasına gider iki lak lak ederdim) ama biliyorum ki ilerde pişmanlık duymayacağım ve içim çok rahat.



banukayal

Tam yarama tuz bastınız :( bende yavrusunu 4 aylıkken annesine bırakan çalışmaya başlayan annelerdeyim. Bebeğimi inanılmaz özlüyorum. İçim hep huzursuz. Annem bebeğime en az benim kadar güzel bakıyor ama biliyorum ki onun bana ihtiyacı var. Hergün onu bırakırken öpüp işe gitmek için evden çıkarken bir yarımı evde bırakıyorum. Yemeğe çıktığımda caddede bebekli birini gördüümde gözlerim hemen doluyor. Haftasonu bebeğimi ben yıkayacağım diye bayram havasında oluyorum. Hep dua ediyorum benim eksikliğimi çok hissedip ileride mutsuz olmasın ve gelişimini etki etmesin :( Şartlarım evde oturmaya kesinlikle uygun değil. 1-2 sene idare etsem bile sonrasında iş bulamamaktan korkuyorum. Bebeğimin geleceği benim için çok önemli bunun için çalışmalıyım. Kariyer sahibi olmak, çalışan aktif anne olmak umrumda bile değil. Tek istediğim şey bebeğim ile dolu dolu zaman geçirmek. Büyüdüğüne yakından tanık olayım. İlklerini ben göreyim. Ama bu şuan için imkansız :( Hergün içimde bir sızı ile yaşıyorum.. Geçmeyecek ve yıllar sonra bile hissedilecek :(

Allah hepimizin yardımcısı olsun. Kendi çocuğuna bakan anneler çok şanslısınız, ne kadar bunalsanız bile hayatınızdaki en önemli varlığı varlığınızla çok mutlu ettiğinizi düşünerek, sizden mahrum kalmadan büyüyeceklerini düşünerek mutlu olun ve bu size güç versin.


sappho

Doğum izni bittikten sonra, bol seyahatli işime geri döndüğümde bir annenin kesinlikle ve kesinlikle şartlarını da zorlayarak (benim yaptığım gibi) 2-3 yaşına kadar çocuğunun yanında olmasına karar verdim. Canı cehenneme kariyerin de paranın da dedim ayrıldım. Üstelik çok iyi bir bakıcısı ve benim imkanları çok iyi bir işim olmasına karşın. 1,5 yıldır birlikteyiz oğlumla. Telafisi olmayan bir dönem bu.  Kendimden kısıyorum. Kıyafetti, bakım ürünleriydi işte ne varsa standartlarımı düşürdüm. EE her şeyin bir bedeli var.Sıkılmak,bunalmak mı!!!!! En doğru kararı vermişsiniz. İş her zaman olur;ama bu dönem bir daha geri gelmez. 


aslidenizcan

banukayal ağlattın beni :(( ama sen de annene bırakmışsın emin ellerde diye mutlu ol. Seni yetiştiren annen yetiştiriyor bebeğini ne mutlu ona:) hem belki de seninle bizimle geçirdiğinden daha kaliteli zaman geçiriyordur çocuğun, seni özlüyordur bizimkiler gibi her dakka dibinde olmadığın için belki sana ilerde kapris yapmaz. Benim şansım daha sonra eşimle beraber çalışabilecek olmam.  o yüzden belki de kolaylıkla işi bıraktım sonrasında iş bulamam korkum yok. Sonuçta çocuklar da büyüyor sonra evde ne yapabilr ki insan işe gitmezse. Ben de kendi limitlerimi zorluyorum aslında gerçekten kendime kıyafet vs hiççç almıyorum kaç senedir . süs püs olayı bitti. Eşim beni iş çıkışı hep bakımlı görürdü gözleri parlardı. Şimdi evde uykulu pijamalı saçı başı dağınık makyajsız görüyor :)) Biraz o ruh haline de geri dönme ihtiyacı içindeyim ama az kaldı oğklum da şöyle büyüsün onan sonra inşallah. Belki annem baksa ben daha da erken dönerdim,diyorum ya sakın üzülme annenle emin ellerde ;) Bütün işleri annen yapsın sen keyfini sür çocuğunun, haftasonları gezdir, oyna, yıka, Anne olmak bu devirde daha zor, Allah bütün annlere sabır güç versin...


TMeLoDi

oğlum 4,5 aylıkken çalışmaya başladım. bir süre babaanne ve bakıcı baktı. yaz dönemi izne ayrıldım. iznim bitip işe başladığımda oğlum 9 aylıktı. ve oğluma bakacak kimsem yoktu. annem bakamıyor kalp pili var. kayınvalde 26 yaşında genç bekar görümce olmasına rağmen 2 kişi bakamadılar çocuğuma. ve kreşe verdim. ilk zamanlar kendimi çok suçladım. ama zamanla alıştım. çalışmaya mecburum. ben asgari ücret alıyorum evim kira. eşim yüzdelikle çalışyor. iş varsa para alabiliyor. bakıcıya güvenemedim. iyi birini bulmak zor olanlarda çok yüksek ücret istiyorlar. eşimin sigortası yok. çalışmak zorundayım, benim işi bırakmam bizi çok zor durumda bırakır. beziydi,sütüydü beslenmesiydi zor yetiyoruz. kendimizi geçtik hamileliğimden beri kendimize hiçbirşey almıyoruz.
ama imkanım olsaydı kesinlikle çalışmaz çocuğuma kendim bakardım. akşam olsunda gelsin diye heyecanla bekliyorum. haftasonunlarını iple çekiyorum. oğlumla oyun oynamak için. ama haftasonu bana yetmiyor. şu an imkanlarım iyi olsun yine işi bırakırdım.
keşke maddi imkanlar iyi olsada her anne çocuğuna kendi baksa. bu yıllar geri gelmiyor ve içimde hep bir ukte kalacak. :(


sayna

tmelodi nasıl geçti kreş süreci?şuan çocuğunuz büyümüş galiba, 2 yaşında görünüyor. benim kızım da 9 aylık, ben de bakıcıya güvenemiyorum,yaşını doldurunca kreş mi acaba diyorum.

siz nasıl geçirdiniz o dönemi?



Cevaplamak için Üye ol